Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

αξιότιμοι συνάδελφοι

Αξιότιμοι συνάδελφοι
εσείς οι ποιητές με τη βούλα
εσείς που υπήρξατε υπάκουοι μαθητές
σχολών δημιουργικής γραφής
εσείς που τιθασεύσατε το μέσα σας υγρό
εσείς που βγάλατε τον μεγαλοπρεπή σκασμό
κι έπειτα είδατε τις πύλες των εκδόσεων ν’ ανοίγουν
και το σινάφι να σας κουνά την ουρά μεγαλόψυχα
εσείς που μάθατε να σκύβετε τη μέση με μιαν ευλυγισία αξιοζήλευτη
εσείς που τώρα κοιτάτε με συγκατάβαση και το αυτάρεσκο χαμόγελο του ανθρώπου που επέτυχε
κάντε τον κόπο να σκύψετε το βλέμμα
ο Οιδίποδας
με τα τυφλά του μάτια
σας τείνει τα χέρια
να ψαύσετε ζητά
το σκοτάδι του.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

άτιτλο

Αυτή η φλούδα που ξεκολλά στο κρανίο μου
στρέφεται γύρω απ’ τα μάτια και χάσκει
τριγύρω
παιδιά κρατημένα σφιχτά στο λαιμό μου
με τραβούν προς το χώμα.
Κι ένα δέντρο υψώνεται στο μέρος που παίζαν.
Τα κλαδιά του σαλεύουν στα χέρια μου
και
υπαγορεύουν
το τελευταίο ποίημα.

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Να σώπαινες το αίμα


Έλατα ριζώνουν σε ραγισμένο νερό
η φλούδα τους απλώνει κύματα στο δέρμα

όρθια σε τρύπα που χάσκει
απλώνω σπασμένα κλαδιά τα χέρια μου
με πείσμα να τρυπήσουν τα τοιχώματα του πηγαδιού
που σκάφτει στο κρανίο μου
ο μπέτης σου

άθλιε στιχοπλόκε

έστω να σώπαινες το αίμα


Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

γυμνό βλέμμα



Το μόνο αντίδοτο στη σήψη είναι το γυμνό βλέμμα. Δίχως παραπλανητικούς φακούς. Το δίλημμα τότε χάσκει με τον ίλιγγο του γκρεμού στο στέρνο. Ο Οιδίποδας, γυμνός από την πλάνη του, κρατά τα σκοτωμένα μάτια στα χέρια του και μας περιγελά.





Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

Γράμμα στον Κώστα Καρυωτάκη


Ποιητή με το διάφανο δέρμα,
το δέντρο που σε ίσκιωσε
ρίχνει τα κλαδιά του στον όρθιο ύπνο μας.
Μ’ αυτά παλεύουμε να σε κοιτάξουμε.
Κι αν σε πουλήσαμε κι εσένα,
κι αν βγάλαμε απ’ το αίμα σου θεωρίες φιλολογικές
που βαριεστημένοι φοιτητές σε αίθουσες πνιγμού αναμασούν
συγχώρα μας ποιητή,
μα δεν ξέραμε τρόπον άλλο να υπάρξουμε .
Εμείς οι φιλόλογοι
με τα γαριασμένα πετσιά
με την εμμονή στο ακέραιο καθήκον
με τα μάτια σταχτιά
εμείς που δε θα πεθάνουμε ποτέ από αηδία
σε χαιρετούμε
ποιητή
μέσα από το βυθισμένο στη σκόνη
κλουβί μας.
...
( από την ανέκδοτη συλλογή " Στη φλέβα της πέτρας" )

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

τρία ποιήματα

Ειρήνη Παραδεισανού, "Τρία ποιήματα"




Γυμνή από δέρμα


Μικρή που ταλαντεύτηκες στο σχοινί των ανθρώπων
γυμνή από δέρμα
φαίνονταν μέσα σου τα όργανα
καρδιά, πνεύμονας, συκώτι, σπλήνα, χολή
κι η γλώσσα δεμένη στο φάρυγγα.
Διπλωμένη στα χέρια σου η φωτιά
ίσιωνε τα σώματα των αιώνιων χορευτών
μέσα στην άκαρπη κοιλιά του κήτους.





Μελάνι να σιωπήσει


Αυτά τ’ ανθάκια που γεννά η ροδακινιά μας
έτσι ως ξεμυτούν στο γάλα
θέλω να δω στα μάτια του θεριού στρεψόδικα να φέγγουν
να του τρυπούν το μαύρο
και να γκρεμίζεται με πάταγο
στα βάθη της θάλασσας

και ως βυθίζεται στα κύματα του νου
να κλείνω μέσα στα ταραγμένα στήθια
αυτήν την τρεμώδη μπίλια
που μου τίναξε

μονάχα εγώ

εσείς μη δείτε
εσείς γλυκά μου αθώα
μακάρια ν’ απλώσετε στα νέφη τα μαλλιά σας
και τα μέλη σας μ’ εμπιστοσύνη
να δωρίσετε στον ήλιο.

Το θεριό που κοιμήθηκε μέσα σας
έδωσε στο ποίημα μελάνι να σιωπήσει.





Όρθια μπροστά σας


Ελάτε
να γράψετε πάνω στην παλάμη μου
με κάρβουνο από καμένο δέντρο
τη ζωή σας.

Δε θα σας πω πως ζήσατε σακάτικα.

Θα είμαι όρθιος τοίχος μπροστά σας
να μαζεύω τον αγέρα που σας έλειψε
να τον φυσώ
στα χτικιασμένα σας πνευμόνια

όρθια μπροστά σας
με τα ξύλινα ποδάρι μου
στριφτά καυσόξυλα
δοσμένα σε σόμπα
στην καρδιά του καύσωνα.





Τα ποιήματα της Ειρήνης Παραδεισανού δημοσιεύονται για πρώτη φορά.

Στην εικόνα: «Φύλλο πορείας», έργο της Δομινίκης Σωτηριάδου.

πρώτη δημοσίευση στον Ποιητικό πυρήνα https://ppirinas.blogspot.gr/2018/03/blog-post_14.html

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

η κόρη και ο θεός των πραγμάτων

Η κόρη ισιώνει το πόδι στου χορού τα βήματα
κι ο θεός των πραγμάτων ανοίγει τα έκπληκτα μάτια
ορθώνει την παλάμη στην πλάτη της κόρης
της σφαλεί τα τσίνορα με το δέρμα του ύπνου
με τα χέρια φτερά
να σκάφτουν ανάποδα
στην αλυκή του παράλληλου κόσμου.
Η κόρη μιλά.
Στάθηκα στην ακμή του κύματος
που αργοσαλεύει στους κροτάφους.
Το δέρμα γίνηκε ατσάλι πηχτό
κολλημένο στα κόκαλα.
Δεν έχει σάρκα πια.
Μονάχα αλάτι.
Μονάχα το αίμα που σφυροκοπά μέσα απ’ το σάρκινο δέρμα.
Θεέ των πραγμάτων
εσύ που τον πόνο τους τον δώρισες στο αλάτι του ορθωμένου κύματος
κι ύστερα
απόκαμες και ξάπλωσες στην άμμο
κι άφησες την πνοή σου να σαρώσει τα σκουριασμένα σύννεφα
τη μπίλια της θλίψης
που έγειρε μετέωρη στο εκκρεμές της πέτρας
εσύ που με γύψινα χέρια αγγίζεις τη σάρκα
αυτήν τη μπίλια
που στέκει πάγος στο κύμα
πώς να τη σπάσεις;
Δε σου’ δωσε ο Θάνατος να νιώσεις
το μαύρο βουητό της σμέρνας στα χέρια σου
Σε κοιτώ
με τρεμάμενο το μάτι του ύπνου
κι ας το νιώθω
πόσο μικρός σαλεύεις
μέσα στην μπίλια του φλογάτου καρπού.
..