Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 5 Αυγούστου 2018

Γκιούλιβερ


Έχω μια τρύπα στη θέση του στόματος.
Μπαινοβγαίνουν μυρμήγκια με κεραίες από σκόνη.
Με κοιτούν με μάτια κόκκινα
μισόκλειστα γερτά στην ειρωνεία.

Εγώ ο Γκιούλιβερ στη χώρα των μικρών τεράτων

καρφωμένος με πασσάλους
στη λάσπη των λιωμένων ανθρώπων
που σάλεψαν κάποτε στη γλώσσα μου
περήφανοι περπάτησαν σε βήματα αητού
χορέψαν τη σιωπή τους στη ριπή του κύματος
ισιώσαν το αλάτι
κι εκεί που ολόρθοι στέκονταν
τους βρήκε η σφαίρα στο μεδούλι των οστών
κι άρχισαν να ζαρώνουν από μέσα
η ψίχα της σάρκας τους έγινε δέρμα
το μαύρο του ματιού τους πήρε να λιώνει
και κύματα τους σκέπασαν.

Κείτομαι πάνω στους λιωμένους ανθρώπους
καρφωμένος με πασσάλους στη γη τους
και φωνή δεν έχω να μιλήσω
τη γλώσσα μου κλέψαν τα χέρια τους
την πήραν μαζί τους στο χώμα
λίπασμα για τα μικρά τέρατα

τα βλέπω
σκαρφαλώνουν πάνω μου με λύσσα
και μου τρυπούν με ιαχές τα μάτια

“ Ξύπνα,
βαρύ θανατικό την πόρτα σου χειμάζει
κι εσύ τη λάσπη προσκυνάς
αερικά της τάζεις.

Ξύπνα,
τα χέρια σου βαριά στενάξαν στους τριγμούς της
μια γη που δεν παντρεύεται
της Άρτας το γιοφύρι
που καρτερά να ' ρθει το φως
να πιει κρασί το αίμα
και να φιλιώσει
τον φονιά με του θανάτου τ' άστρο.”

...

( Στη φλέβα της πέτρας, εκδόσεις Βακχικόν ..το Φθινόπωρο )








Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

να ονοματίσουμε τον εφιάλτη


" Το σημαντικό είναι ότι δεν υπάρχουν στον αρχαίο ελληνικό κόσμο η διπλοπροσωπία, το ενσωματωμένο ψέμα στην πραγματική λειτουργία της κοινωνίας και στην παράσταση που φτιάχνει η ίδια για τον εαυτό της και η οποία εξακολουθεί να υφίσταται από το Μεσαίωνα μέχρι τον σύγχρονο κόσμο μας."
Κορνήλιος Καστοριάδης , Η ελληνική ιδιαιτερότητα, τόμος β'
( Η Πόλις και οι νόμοι ).
..
Η μόνη επανάσταση που θα είχε νόημα σήμερα είναι να ονοματίσουμε τον εφιάλτη που μας κυκλώνει. Με εντιμότητα να σταθούμε μπροστά στο τεμαχισμένο είδωλό μας σε καθρέπτη και να τον δείξουμε. Τουλάχιστον έτσι τα παιδιά μας θα είχαν ένα όνομα να δώσουν στον πόνο τους, μια εικόνα στέρεη να νοσταλγήσουν . Αυτή η τεχνητή αφή της εικόνας που τείνει να υποκαταστήσει το άγγιγμα με τρομάζει.


Κυριακή, 29 Ιουλίου 2018

περάστε !


Ο νεκρός μέσα του ανθρωπάκος που με κοιτά στην οθόνη και μιλά για τα δίδυμα παιδάκια που πέθαναν αγκαλιασμένα και δεν καταπίνει τη γλώσσα του και η γλώσσα του συνεχίζει να πάλλεται και η φωνή του βγαίνει στριγγή από τον φάρυγγα και
"Περάστε, αγαπητοί πελάτες, να πάρετε ! Έχουμε όλα τα είδη των πόνων ! Έχουμε κοριτσάκια και αγοράκια και βρέφη και γέροντες και γερόντισσες αγκαλιασμένους , έχουμε μανάδες να σπαράσσουν, έχουμε τη βοή του αίματος που αυλακώνει τους κροτάφους των λιωμένων ανθρώπων , τα' χουμε όλα , σας λέω . Περάστε ! "

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

αξιότιμοι συνάδελφοι

Αξιότιμοι συνάδελφοι
εσείς οι ποιητές με τη βούλα
εσείς που υπήρξατε υπάκουοι μαθητές
σχολών δημιουργικής γραφής
εσείς που τιθασεύσατε το μέσα σας υγρό
εσείς που βγάλατε τον μεγαλοπρεπή σκασμό
κι έπειτα είδατε τις πύλες των εκδόσεων ν’ ανοίγουν
και το σινάφι να σας κουνά την ουρά μεγαλόψυχα
εσείς που μάθατε να σκύβετε τη μέση με μιαν ευλυγισία αξιοζήλευτη
εσείς που τώρα κοιτάτε με συγκατάβαση και το αυτάρεσκο χαμόγελο του ανθρώπου που επέτυχε
κάντε τον κόπο να σκύψετε το βλέμμα
ο Οιδίποδας
με τα τυφλά του μάτια
σας τείνει τα χέρια
να ψαύσετε ζητά
το σκοτάδι του.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

άτιτλο

Αυτή η φλούδα που ξεκολλά στο κρανίο μου
στρέφεται γύρω απ’ τα μάτια και χάσκει
τριγύρω
παιδιά κρατημένα σφιχτά στο λαιμό μου
με τραβούν προς το χώμα.
Κι ένα δέντρο υψώνεται στο μέρος που παίζαν.
Τα κλαδιά του σαλεύουν στα χέρια μου
και
υπαγορεύουν
το τελευταίο ποίημα.

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Να σώπαινες το αίμα


Έλατα ριζώνουν σε ραγισμένο νερό
η φλούδα τους απλώνει κύματα στο δέρμα

όρθια σε τρύπα που χάσκει
απλώνω σπασμένα κλαδιά τα χέρια μου
με πείσμα να τρυπήσουν τα τοιχώματα του πηγαδιού
που σκάφτει στο κρανίο μου
ο μπέτης σου

άθλιε στιχοπλόκε

έστω να σώπαινες το αίμα


Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

γυμνό βλέμμα



Το μόνο αντίδοτο στη σήψη είναι το γυμνό βλέμμα. Δίχως παραπλανητικούς φακούς. Το δίλημμα τότε χάσκει με τον ίλιγγο του γκρεμού στο στέρνο. Ο Οιδίποδας, γυμνός από την πλάνη του, κρατά τα σκοτωμένα μάτια στα χέρια του και μας περιγελά.