Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

καθήκον ποιητού



Είναι καιρός που επιδίδομαι σ’ αυτό στο παιγνίδι.
Παίρνω την άγραφη κόλλα και το πιο καλό μου μολύβι.
Και γράφω εξαρχής ολοστρόγγυλα γράμματα.
Τα καμαρώνω έτσι ως τ’ αραδιάζω στο άσπρο χαρτί.
Εγώ ο ποιητής των λέξεων
Των στρογγυλών φωτεινών οραμάτων
Με τάξη και χάρη συνταιριασμένων
Καμαρώνω.

Μουτζούρα καμία
Αστοχία καμία
Αλήθεια καμία.

Μονάχα στρογγυλά, καθαρά, τακτοποιημένα γράμματα.

Ποιήματα καθώς πρέπει.

Έτσι ως ταιριάζει
Στους σκάρτους καιρούς μας.

ατομική ευθύνη ή συλλογική ενοχή ;



Το κείμενο που ακολουθεί φιλοδοξεί να μιλήσει για τις ενοχές.
 Τις ενοχές που κουβαλάει ο καθένας μας απ’ όταν αρχίσει να νιώθει τα πράγματα γύρω του. Τις ενοχές που χτίζονται στο κουβάρι του μυαλού μας νωρίς πολύ. Ξεκινάνε με την εντελώς αθώα φράση της μαμάς « κάθισε ήσυχα σαν καλό παιδί » , συνεχίζουν με την παραίνεση του δασκάλου « μην αυθαδιάζεις» ή του φίλου σου
« Γιατί δε διασκεδάζεις όπως όλοι; Γιατί επιμένεις να μας χαλάς το κέφι με τα μούτρα σου;» Θα μπορούσα να συνεχίσω με άπειρα παραδείγματα παραινέσεων, υποδείξεων, συμβουλών. Λένε πως αυτές όλες γίνονται φωνές που παίζουν μόνιμα στο μυαλό μας σαν μια κασέτα που μας υποδεικνύει πώς να σκεφτόμαστε, πώς να μιλάμε, πώς να ζούμε.

Υπάρχουν άνθρωποι που μέχρι το τέλος της ζωής τους ανυποψίαστοι τις εκστομίζουν ως απόψεις δικές τους. Κατέλαβαν το νου τους από πολύ νωρίς και κατέπνιξαν στα σπάργανα κάθε νιόβγαλτη σκέψη. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι ιδανικό γι’ αυτήν τη δουλειά. Υπάρχουν κι άλλοι που ξύπνησαν ένα πρωί, για να ανακαλύψουν έντρομοι ότι όλες οι βεβαιότητες με τις οποίες βάδιζαν μέχρι τότε γίνονται στάχτη. Και τότε σαν τον Οιδίποδα ομολογούν την πλάνη τους και μονολογούν «ήμουν τυφλός». Υπάρχουν και οι λίγοι, οι εκλεκτοί που από νωρίς στέκουν παράμερα με βλέμμα καχύποπτο. Είναι αυτοί που στο μυαλό τους ξυπνούν οι νιόσκαφτες σκέψεις δυνατές και πνίγουν τις φωνές των άλλων. Αυτοί είναι που πηγαίνουν τον κόσμο μπροστά.

Γιατί σας μιλώ για ενοχές; Γιατί τα τελευταία χρόνια ζούμε υπό το κράτος τους όλοι μας. Έντεχνα μας έπεισαν ,μέσα από τα τηλεπαράθυρα, πως η ενοχή για όσα περνάει ο τόπος μας είναι συλλογική. Από το «μαζί τα φάγαμε» μέχρι το « ο Έλληνας δε δουλεύει και γι’ αυτό τιμωρείται» ή  το χιλιοειπωμένο « έχουμε την τηλεόραση που μας αξίζει, ή τους ηγέτες που μας αξίζουν ». Η κασέτα παίζει ολημερίς . Και όλοι μας καθημερινά ακούμε πως είμαστε αχρείοι, ανίκανοι, ατομικιστές, με άλλα λόγια άξιοι της μοίρας μας.

Τελικά ποιος φταίει για όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα;

Το ερώτημα είχε τεθεί αιώνες πριν από τον Αριστοτέλη. Στα Πολιτικά του θέτει τον προβληματισμό : « για τις πολιτικές αποφάσεις την ευθύνη την έχει το σύνολο των πολιτών ή ο ηγέτης που έχει τιμόνι στα χέρια του;» Κι αν ο Αριστοτέλης δεν είχε καταφέρει τότε να δώσει μια απάντηση σ’ αυτό , είναι απείρως δυσκολότερο να απαντήσει κάποιος σήμερα ,σε συνθήκες πολύ πιο περίπλοκες.
Και ο Θουκυδίδης όμως παρουσιάζει τους Θηβαίους να απολογούνται για τον Μηδισμό της πόλης τους κατά τους Περσικούς πολέμους με τα ακόλουθα λόγια « δεν ήταν η ξύμπασα πόλις που έπραξε τουτο , αλλά η δυναστεία ολίγων ανδρών που είχε τότε τα πράγματα.» Σας θυμίζει κάτι αυτό;

Σε μια συζήτηση λοιπόν για το «ποιος φταίει ;» εγώ δεν θα μπορούσα να δώσω ξεκάθαρη απάντηση.  Τον προβληματισμό μου απλά καταθέτω.

Υποστηρίζω λοιπόν πως ένας πολιτικός έχει μία και μόνη ευθύνη. Να υπερασπίζεται το συμφέρον της χώρας του. Κι επειδή χώρα δε νοείται χωρίς πολίτες
( πόλις πολιτών τι πλήθος εστίν» κατά τον Αριστοτέλη ), ευθύνη του ηγέτη είναι η προάσπιση του συμφέροντος των ανθρώπων της χώρας του. Οι δικοί μας οι ηγέτες τίνος το συμφέρον υπερασπίστηκαν, όταν εξαρχής υπέγραφαν τα μνημόνια;
          
  Αν λοιπόν είχαν τη στοιχειώδη ευθιξία κι αίσθηση τιμής , θα αναλάμβαναν την ευθύνη του λάθους τους. Αντρίκεια θα ομολογούσαν : « ναι, βάλαμε την υπογραφή μας σε μια συμφωνία που νομίζαμε πως οδηγεί στη λύση, μα όπως αποδείχτηκε υποθηκεύει το μέλλον των πολιτών».
Όμως δεν το κάνουν. Και τι κάνουν ; Προπαγανδίζουν σ’ έναν ολόκληρο λαό πως για τη δική τους υπογραφή έφταιγε η δική του κακομοιριά. Κι αυτή η προπαγάνδα που ξεκίνησε τρία χρόνια πριν, τώρα αποδίδει καρπούς. Ήδη ακούγονται παντού απόψεις διχαστικές , απόψεις που βλέπουν το δέντρο και όχι το δάσος. Για τους θανάτους απ’ τα μαγκάλια φταίνε αυτοί που τα χρησιμοποίησαν δίχως σύνεση, για τις αυτοκτονίες φταίνε αυτοί που θεοποίησαν την κατανάλωση και τώρα δεν μπορούν να αντέξουν τη φτώχεια, για το νέφος απ’ τα τζάκια φταίνε αυτοί που καίνε ό,τι βρούνε για να ζεσταθούνε , για την ανεργία φταίνε οι νέοι που δεν πάνε να δουλέψουν στα χωράφια και οι μετανάστες που τους παίρνουν τις δουλειές..

Η ευθύνη μετατοπίζεται όλο και πιο κάτω. Αυτοί που κινούσαν τα νήματα της μάζας χρόνια τώρα νίπτουν τας χείρας τους.
          
  Δικαιολογημένος ο αντίλογος. « μα καλά, αυτός ο λαός δεν έχει ευθύνη;»
Έχει , όση ευθύνη έχει το παιδί που δεν ενηλικιώνεται ποτέ ,γιατί δεν το άφησαν να ενηλικιωθεί οι γονείς του, γονείς ανεύθυνοι, ασυνεπείς ,γεμάτοι αντιφάσεις . Η ευθύνη του λαού είναι ότι ακόμη και τώρα που όλοι οι μύθοι διαλύονται, εξακολουθεί να τρώει το παραμύθι. Τον μύθο περί συλλογικής ενοχής τον έχει χάψει κανονικά. Μόνο που και πάλι τη δική του την ευθύνη δεν τη βλέπει. Γι’ αυτόν ένοχος είναι πια ο διπλανός του, είτε αυτός είναι ο δημόσιος υπάλληλος που δεν απολύεται , είτε ο μετανάστης που δεν απελαύνεται .Η καχυποψία έχει ριζώσει μέσα του και η οργή του στρέφεται πια αδιάκριτα προς όλους.
          
  Γι’ αυτό κι αισθάνομαι θλίψη, όταν ακούω εφήβους να μιλούν με εμπάθεια για τον Έλληνα που δεν έχει πια φιλότιμο, που νοιάζεται μόνο για την πάρτη του, που δεν πιστεύει σε τίποτε πια. Αισθάνομαι θλίψη, όταν τους ρωτώ για τα όνειρά τους και με κοιτούν με βλέμμα σκοτεινό και σωπαίνουν .
            Το βλέμμα τους τα λέει όλα. Μιλάει για έναν λαό που δεν τολμά να ονειρευτεί. Κι ένας λαός που δεν τολμά να ονειρευτεί, ένας λαός που φοβάται να κοιτάξει τον εαυτό του κατάματα και να υπερασπιστεί τις ιδιαιτερότητές του, ένας λαός που περιμένει απ’ τους ξένους να του πουν πώς να ζήσει ,είναι ραγιάς.
Η συναίσθηση της ατομικής ευθύνης και η αυτοκριτική είναι θεμέλια της δημοκρατίας. Άλλο όμως αυτοκριτική και άλλο ηττοπάθεια και ραγιαδισμός ,άλλο ευθύνη και άλλο ενοχή.

Ο ενοχικός λαός σκύβει το κεφάλι και υποτάσσεται. Ο υπεύθυνος λαός αγωνίζεται μέσα από την καθημερινότητά του ν’ αλλάξει ό,τι γύρω του βλέπει σάπιο.

Και τώρα πια υποψιάζομαι πως θέλουν να μας πείσουν όλους πως είμαστε σάπιοι, για να μπορέσουν πιο εύκολα να μας υποτάξουν. Κι εδώ ευθύνη έχουμε την κατηγορία να τους την πετάξουμε στα μούτρα και μέσα από τη στάση ζωής μας να φωνάξουμε: « όχι!  τη δική σας σάπια σκέψη εγώ δε θα τη χρεωθώ !!»
           

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Κώστας Διαμαντής



βράχος ξερός

Είν' το κεφάλι μου βράχος ξερός
που πάνω του φυτρώνουν
κυπαρίσσια
γεμάτος πέτρα είμαι
θυμάρι και αγκάθια
παλιά καλντερίμια
κυκλώνουν το κορμί μου

Κι η καρδιά μου έχει χτίσει
μια πέτρινη πολιτεία.
Μέσα στις ελιές
μέσα στους δρόμους της
μες στις φλέβες μου
περνάν τα μεσημέρια
όσοι αγάπησα

Και τις νυχτιές
ουρλιάζουν τα τσακάλια
στους γύρω λόφους
Ο ήλιος καίει την πέτρα,
το φεγγάρι την σκεπάζει
να μην κρυώνει.

Ρίζες έχουν τα πόδια μου
σαν της πορτοκαλιάς
Ρουφάνε τους χυμούς
του χρόνου.
Κι ένα μικρό παιδί
-να 'μαι εγώ?-
ματώνει τα γόνατά του
ξανά και ξανά
και πότε κλαίει
πότε γελά

Μα η πιο όμορφη γωνιά μου
είν' ένα μικρό ξωκκλήσι
που σφυρά ο αέρας
στα παλιά του κεραμίδια
Μέσα του λίγοι
ξεχασμένοι Άγιοι
συνομιλούν με τον Θεό,
με μένα
και με τα χαμομήλια
στην αυλή...

Ένα άσπρο φουστάνι
σημαία του έρωτα
άνθος πορτοκαλιάς
Φλάμπουρο επανάστασης
Ένα άσπρο φουστάνι
που χάνεται στον ορίζοντα
Σαν το πανί στης θάλασσας
το πλεούμενο

Ένα άσπρο φουστάνι
φωτίζει τις μέρες μου,
αρμενίζει τα όνειρά μου
Χάραξα στη πέτρα του σπιτιού
τη λέξη ομορφιά
Έριξα τον κουβά στο πηγάδι,
τον τράβηξα
και καθρεφτίστηκε μέσα του
του Θεού το κέφι κι η γαλήνη
Και καθρεφτίστηκες εσύ,
Σου χαμογέλασα
και σε ήπια...


η γιορτή

Η γιορτή είχε επιτυχία
Τους έβλεπα απ' το παράθυρό μου
η φωτιά στη μέση έγλειφε τα πρόσωπα
τα δάχτυλά σου χορεύαν με τον ρυθμό της ορχήστρας
Ο αέρας έβγαινε ζεστός απ' τα στήθη σου
στροβιλιζόταν στην νυχτιά,
τρύπωνε στα φύλλα του ακορντεόν
κι έψαχνε τις νότες
να ξομολογηθεί μαζί τους την αγάπη
Η καρδιά μου κρεμασμένη
-αποτυχημένη ακροβάτης-
στου βιολιού τις δοξαριές

Έπιασε ψιλόβροχο
πήραν να πέφτουν απ' τον ουρανό
κοφτερές στιγμές που γδέρναν
Κατέβηκα κρατώντας στο 'να χέρι
το κεφάλι μου και στο άλλο ένα μπουκάλι κρασί
κάθισα δίπλα στον Συμεών
για την ακρίβεια μια θέση πιο εκεί
ανάμεσά μας, αναπαυόταν,
το κασελάκι με τα κόκαλά του
που είχε φέρει μαζί
Παρήγγειλα ένα τραγούδι
να μιλά για θλίψη
Το τυφλό παιδί ήρθε
κι ακούμπησε στα γόνατά μου
Σε κοιτούσε προσεχτικά
ψάχνοντας το μικρό γέλιο
που θα σχηματιζόταν στην γωνία των χειλιών σου
Όταν το είδε, μου έσφιξε με δύναμη το πόδι
Την αγαπάς, μου είπε


Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

η ελληνικότητα του Καβάφη




ΤΡΩΕΣ

Είν’ οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων`
είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε` κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας` κι αρχίζουμε
να’ χουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.-


Είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ’ αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κι έξω στεκόμεθα ν’ αγωνισθούμε.

Αλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κ’ η απόφασίς μας χάνονται`
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει`
κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ’ αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ’ η Εκάβη κλαίνε.

Κ. Π. Καβάφης


Πόσες φορές δε σιγοψιθύρισα μέσα μου τους τελευταίους στίχους..
«πικρά για μας…»

Ο Καβάφης είναι μεγάλος, για μένα ο πιο μεγάλος ποιητής που γέννησε η Ελλάδα. Και τον γέννησε η Ελλάδα . Έσκυψε στην ιστορία της και την έκανε ποίηση. Έσκυψε στον Ποιητή της και συνάντησε τη σκέψη του εκεί βαθιά ,στην πιο μύχια ρίζα της ,που είναι και η πιο μύχια ρίζα της σκέψης και της γλώσσας αυτού του γνήσια υπερήφανου πολιτισμού, του αρχαιοελληνικού. Είδε με την οξυδέρκεια του Ποιητή την ουσία του ομηρικού έπους ,που είναι η τραγική σύλληψη του κόσμου . Γι’ αυτό και το ποίημα αυτό το ξεχωρίζω ..Δίνει το υπαρξιακό αδιέξοδο του ανθρώπου, όπως η Ιλιάδα το αποτύπωσε καίρια στη μοίρα του Έκτορα, ή του Πάτροκλου .

Μα το ποίημα που δίνει με τρόπο συγκλονιστικό την τραγικότητα του ανθρώπου είναι του Απόλλωνος η Απιστία.




ΑΠΙΣΤΙΑ

Σαν πάντρευαν την Θέτιδα με τον Πηλέα
σηκώθηκεν ο Απόλλων στο λαμπρό τραπέζι
του γάμου, και μακάρισε τους νεονύμφους
για τον βλαστό που θα’ βγαινε απ’ την ένωσί των.
Είπε` Ποτέ αυτόν αρρώστια δεν θ’ αγγίξει
και θα’ χει μακρυνή ζωή.- Αυτά σαν είπε,
η Θέτις χάρηκε πολύ, γιατί τα λόγια
του Απόλλωνος που γνώριζε από προφητείες
την φάνηκαν εγγύησις για το παιδί της.
Κι όταν μεγάλωνεν ο Αχιλλεύς, και ήταν
της Θεσσαλίας έπαινος η εμορφιά του,
η Θέτις του θεού τα λόγια ενθυμούνταν.
Αλλά μια μέρα ήλθαν γέροι με ειδήσεις,
κ’ είπαν τον σκοτωμό του Αχιλλέως στην Τροία.
Κ’ η Θέτις ξέσκιζε τα πορφυρά της ρούχα,
κ’ έβγαζεν από πάνω της και ξεπετούσε
στο χώμα τα βραχιόλια και τα δαχτυλίδια.
Και μες στον οδυρμό της τα παληά θυμήθη`
και ρώτησε τι έκαμνε ο σοφός Απόλλων,
πού γύριζεν ο ποιητής που στα τραπέζια
έξοχα ομιλεί, πού γύριζε ο προφήτης
όταν τον υιό της σκότωναν στα πρώτα νειάτα.
Κ’ οι γέροι την απήντησαν πως ο Απόλλων
αυτός ο ίδιος εκατέβηκε στην Τροία,
και με τους Τρώες σκότωσε τον Αχιλλέα.

Κι έρχομαι στην πηγή της γοητείας του Καβαφικού λόγου. Για μένα αυτή είναι η ελληνικότητά του. Εκεί νομίζω πως οφείλεται και η τεράστια απήχηση που έχει το έργο του σε όλη την ευρωπαϊκή διανόηση. Στη βαθιά γνώση του ελληνικού πολιτισμού απ’ τον Όμηρο μέχρι την Ελληνιστική εποχή. Και δε μιλάω για μια επιδερμική ή σχολαστική ενασχόληση . Μιλάω για έναν ποιητή ο οποίος είδε την Ελλάδα ως κάτι αδιαίρετο . Βούτηξε βαθιά στα νερά της ελληνικής σκέψης και αναδύθηκε σοφότερος. Και το απόσταγμα αυτής της σοφίας έβαλε μέσα στα ποιήματά του.

Στην ποίησή του γλώσσα και περιεχόμενο είναι τόσο αξεδιάλυτα δεμένα ώστε τίποτα να μην περισσεύει. Τα ποιήματά του είναι μικρά κομψοτεχνήματα, δουλεμένα ως την παραμικρή τους λεπτομέρεια. Δε φλυαρούν, δε ρητορεύουν, απλά μιλούν με ενάργεια και εντιμότητα.

Τα ποιήματά του μιλούν .Ο ίδιος μιλά μέσα απ’ αυτά. Μέσα από την ολοφάνερη ιδιοφωνία του λόγου του, την άφταστη ειρωνεία του- απευθείας λες βγαλμένη απ’ την τραγική ειρωνεία ενός Σοφοκλή- τη λιτότητα στο ύφος που συνδυάζεται με μια εκφραστική δύναμη που καθηλώνει.

Την ίδια εποχή που οι ποιητές της Ν. Αθηναϊκής Σχολής υιοθετούν ρεύματα απ’ το εξωτερικό, την ίδια εποχή που στην Αθήνα μαίνεται ο πόλεμος για το γλωσσικό ζήτημα, ο Καβάφης γυρίζει την πλάτη σε όλους ,και στους Ευρωπαίους και στους Νεοέλληνες και ψάχνει στο παρελθόν. Βυθίζεται ολάκερος σ’ αυτό. Εκεί βρίσκει τα ποιητικά προσωπεία που του είναι απαραίτητα για να μιλήσει. Και σμιλεύει με τόλμη μια ποιητική γλώσσα ολότελα δική του, γι’ αυτό και τόσο γοητευτική.

Αν ο Καβάφης δε ζούσε στην Αλεξάνδρεια αποκομμένος απ’ τις ποιητικές ζυμώσεις της Αθήνας , αν είχε συγχρωτιστεί με τους σύγχρονούς του ποιητές , αν επομένως προσπαθούσε να ενταχθεί στην εποχή του , θα ήταν αυτός που ήταν;

Πολύ αμφιβάλλω.


πρώτη δημοσίευση  http://www.vakxikon.gr/


Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

Όταν οι λέξεις χάνουν το νόημά τους


Είδηση της ημέρας: τεράστια εκδήλωση αλληλεγγύης – συλλογή τροφίμων για τις οικογένειες που πλήττονται από την κρίση. Διοργανωτές : τηλεοπτικά κανάλια που εξαρχής στήριζαν την πολιτική των μνημονίων που μας οδήγησαν στην κρίση.
Φιλανθρωπία, ελεημοσύνη :  λέξεις που κρύβουν μέσα τους όλη την υποκρισία της εποχής μας.
Σε οικτίρω γιατί υποφέρεις. Μα μέσα μου βαθιά χαίρομαι που εγώ ήμουν απ’ τους άλλους, που δεν είμαι στη θέση σου. Εγώ ο ίδιος που μπήκα στο κόμμα για να βρω μια θέση ν’ “αρμέγω”, εγώ ο ίδιος που βόλεψα έτσι παιδιά κι εγγόνια , εγώ ο ίδιος που έκλεινα- χρόνια ολόκληρα- αφτιά και μάτια ,κάθε φορά που πήγαινα στην κάλπη και ψήφιζα πάλι τον δικό μου βουλευτή, εγώ ο ίδιος που βάφτιζα θύματα όλους τους άλλους, τώρα πια το κομπόδεμά μου το έχω. Το μάζευα όλα αυτά τα χρόνια στην πλάτη των κορόιδων.
Αυτών που ζούσαν με την αυταπάτη πως ,αν αυτοί σταθούν ηθικά ακέραιοι , η σαπίλα που υπάρχει γύρω τους δε θα τους αγγίξει.
            Μόνο που αυτοί τώρα είναι οι πρώτοι που πλήττονται από την κρίση. Και τους κατάντησε έτσι η δολοφονική ανικανότητα, αχρειότητα και διαφθορά του πολιτικού συστήματος  και ο αμοραλισμός μιας μερίδας πολιτών που στήριξε και εξέθρεψε αυτό το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα .
            Λένε για το πελατειακό κράτος, την αναξιοκρατία, τη διαφθορά που έχει ποτίσει τη συνείδηση του Έλληνα.
 Ποιου Έλληνα; Του Έλληνα που τώρα σέρνεται στα συσσίτια ; Ή μήπως του Έλληνα που τώρα από θέση ισχύος ωρύεται για την κατάντια των άλλων;
           
            Το ερώτημα είναι : ποιους δεν άγγιξε η κρίση; Και η απάντηση είναι: όλους αυτούς που τη δημιούργησαν, επειδή είχαν την ικανότητα σαν παράσιτα να αναρριχώνται στα κέντρα εξουσίας και διαχείρισης χρήματος , είτε αυτό είναι ένας υπουργικός θώκος είτε μια θέση κλητήρα.
            Γι’ αυτό κι όταν βλέπω πολιτικούς στα τηλεπαράθυρα να καπηλεύονται την αγνή προσπάθεια των δίκτυων αλληλεγγύης αηδιάζω. Γι’ αυτό και όταν βλέπω δημοσιογράφους να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους νεόφτωχους εξοργίζομαι.
Εξοργίζομαι με την υποκρισία ενός συστήματος εξουσίας – πολιτικοί, κανάλια, μεγαλοεπιχειρηματίες- που πρώτα σου σκάβουν καλά καλά το λάκκο, μετά σου δίνουν την κλοτσιά και σε ρίχνουν μέσα. Κι όταν είσαι καλά χωμένος μέσα στην τρύπα, τόσο καλά που τον  ήλιο σχεδόν δεν τον βλέπεις, στέκονται στην κορυφή. Σε κοιτούν με «συμπόνια», σε δείχνουν με το ρυπαρό τους δάχτυλο και σου πετούν ψίχουλα ήλιου.
            Τι ωραία που είναι να έχεις γεμάτο το στομάχι και να φιλοσοφείς. Να φοράς τα πανάκριβα συνολάκια σου και γυρίζεις στα φιλανθρωπικά γκαλά.
                        Χορτάσαμε από χορτάτους αμπελοφιλόσοφους που σκυλεύουν το σάπιο κορμί μας. Χορτάσαμε από κάλπικους επαναστάτες –συνδικαλιστές με γεμάτο πορτοφόλι. Χορτάσαμε από κοράκια –μεγαλοδημοσιογράφους που υποκρίνονται τους ανήξερους την ίδια στιγμή που ρίχνουν το υπνωτικό τους στις ναρκωμένες μάζες των τηλεκαταναλωτών. Χορτάσαμε από τους δήθεν διανοούμενους που με  υψωμένο δάχτυλο αγορεύουν.
           
            Ο λαός μας λέει μια κουβέντα σοφή. « Όποιος είναι έξω απ’ το χορό πολλά τραγούδια ξέρει.» Και το πρόβλημα σήμερα στην Ελλάδα είναι πως όσοι είναι μέσα στο χορό δε μιλούν. Άλλοι κλείνονται στον εαυτό τους φορτωμένοι ενοχές που σκόπιμα φρόντισαν να τους φορτώσουν όλοι οι άλλοι που λαλίστατοι τους βομβαρδίζουν καθημερινά, άλλοι στρέφονται με μίσος εναντίον αθώων , άλλοι απλά σιωπούν. Μιλούν όμως όλοι οι άλλοι. Και τα λόγια τους φλυαρία και στόμφος.

            Δεν ξέρω γιατί, αλλά θυμήθηκα τα λόγια του Καρυωτάκη από την Κάθαρση. Τα αφιερώνω σε όλους  αυτούς:
            « Κανάγιες! Το ψωμί της εξορίας με τρέφει. Κουρούνες χτυπούν τα τζάμια της κάμαράς μου. Και σε βασανισμένα στήθη χωρικών βλέπω να δυναμώνει η πνοή που θα σας σαρώσει..»

                       πρώτη δημοσίευση στο  protagon.gr/?i=protagon.el.anagnwstes&id=22676

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Θερσίτης




Η θάλασσα μου μίλησε
Είπε ο Θερσίτης.

Μου’ πε πως το παιχνίδι αυτό
Είναι βαλμένο ανάποδα
Μου’ πε ν’ αλλάξουμε τους όρους.

Γαλάζιο αίμα κι αηδίες ,είπε
Δεν ωφελεί κανέναν πια το παραμύθι αυτό
Ναι έτσι το’ πε
Παραμύθι.

Εγώ δεν το’ θελα ν’ ακούω αυτές τις βλασφημίες
Τ’ ορκίζομαι στον Δία
Έκλεινα τα μάτια να μη βλέπω

Μα ξέρετε τώρα άρχοντες
Η θάλασσα σαν θέλει
Σε πλανεύει
Σου κλέβει το βλέμμα
Και το αφήνει μοναχό στην αρμύρα της
Να δέρνεται

Έτσι κι εγώ
Δεν μπόρεσα να μην ακούσω

Κι από τότε
Κάθε που ακούω έναν Αγαμέμνονα
Να με προστάζει στη μάχη να ριχτώ
Τα πόδια μου δεν υπακούουν

Ντρέπομαι τη θάλασσα
Και δεν μπορώ να καμωθώ τον ανήξερο.