Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

Νίκος Εγγονόπουλος

Και τώρα ν' απελπίζουμαι που ίσαμε σήμερα δεν με κα-
τάλαβε, δεν θέλησε,δε μπόρεσε να κατα-
λάβη τι λέω,κανείς;
( απόσπασμα από το ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου Μπολιβάρ, ένα ελληνικό ποίημα)
..

Διαβάζω ξανά τα ποιήματά του από τις εκδόσεις Ίκαρος . Η φωτογραφία του στο εξώφυλλο . Με κοιτάει με μάτια παιδιού που ένιωσε νωρίς τη γύμνια των μεγάλων. Με γοητεύουν κάποια ποιήματά του. Η μάλλον με συγκινούν. Δεν τη φοβάμαι τη λέξη. Αποφάσισα να μη φοβάμαι πια τις λέξεις με φορτίο βαρύ. Το ίδιο έκανε κι αυτός.
" Πρέπει να πω πως η γλώσσα που χρησιμοποιώ στα ποιήματά μου είναι η γλώσσα που μιλώ. Άλλωστε πρωτεύουσα σημασία δεν έχει το να γίνεται κανείς αντιληπτός από εκείνους που επιθυμούν ,πραγματικά, να τον καταλάβουν; Νόμιμη γλώσσα για μας είναι η γλώσσα η ελληνική."
" Τα ποιήματα τα ζει κανείς, δεν τα " γράφει".
Σκέφτομαι πόσο τον πλήγωσε η απόρριψη που δέχτηκε στην αρχή από το σινάφι .
" Η βίαιη κακομεταχείρισις σαν υποδοχή μιας γνήσιας προσφοράς είναι, το λιγώτερο, σκληρά άδικη."
Κρατώ τα λόγια του.. " μιας γνήσιας προσφοράς".
......
αν ήταν δυνατό
ν' αντικαταστήσω
τα ιερά σάβανα
της φωνής μου
με την αγάπη
που έχει
μια μεταφυσική μουσική κόρη
για τις μαύρες ομπρέλλες της βροχής
ίσως τότες
μόνο τότες
θα μπορούσα να πω
τα φευγαλέα οράματα
της χαράς
που είδα κάποτες
- σαν ήμουνα παιδί-
κυττάζοντας
ευλαβικά
μέσα στα στρογγυλά
μάτια
των πουλιών
..
( απόσπασμα από το καράβι του δάσους, ποίημα της πρώτης του ποιητικής συλλογής που λοιδορήθηκε τόσο από τους συγχρόνους του..)

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Όταν η ρητορική μίσους αρθρώνεται ως προεκλογικό σύνθημα από τα χείλη του ίδιου του Έλληνα πρωθυπουργού, όταν στη Γαλλία η ακροδεξιά Λεπέν ετοιμάζεται για την εξουσία με συνθήματα απροκάλυπτα ξενοφοβικά, όταν εγκλήματα τυφλού φανατισμού προβάλλονται καθημερινά στις οθόνες, μονάχα ένα μοιάζει να είναι το διακύβευμα, για μένα τουλάχιστον : η υπεράσπιση της αθωότητας και της ομορφιάς. Να σμιλέψουμε τις λέξεις που θα πλάσουν αυτήν την ομορφιά την αλώβητη από τα σκάγια των γνωστικών και θα την προσφέρουν απλόχερα σε όποιον έχει τη δίψα να τη γευτεί.
Αυτή είναι η αποστολή της Τέχνης σε μια άνυδρη εποχή. Να φτιάχνει πυλώνες δροσιάς σε συνθήκες ανελέητης ξηρασίας. Και ο ρόλος της παιδείας είναι να πλάθει ανθρώπους εκπαιδευμένους να νιώθουν τη δίψα τους .