Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

η παιδική ανταρσία του ποιητή

(Φωτογραφία: Κώστας Διαμαντής)


Η παιδική ανταρσία του ποιητή

Ο ποιητής είναι ένα παιδί εγκλωβισμένο στον κόσμο των μεγάλων. Οι περιστάσεις τον στενεύουν, τα λόγια των γύρω του τα νιώθει σκάγια. Το βλέμμα του αμείλικτο καρφώνεται στη γύμνια τους και τους τρομάζει.
Στέκεται μετέωρος ανάμεσα σ’ αυτό που ζει και αυτό που νιώθει. Και το «νιώθει» δεν το λέω τυχαία. Οι αισθήσεις του, οι κεραίες με τις οποίες λαμβάνει τα σήματα γύρω του είναι τόσο οξυμένες, που κάθε μέρα σ’ αυτόν τον αντιφατικό κόσμο είναι ένα μαρτύριο.
Μα το αποζητά αυτό το μαρτύριο. Αυτό θα γεννήσει το ποίημα. Και μέσα σ’ αυτό ο ποιητής θα ζήσει – έστω για λίγο – εκεί όπου νιώθει έστω ασφαλής από τα χνώτα των άλλων.
Απ’ αυτήν την άποψη, όποιος στρέφεται στην ποίηση αναζητά παρηγοριά από όλα αυτά που τον έκαναν από παιδί να αισθάνεται μετέωρος και παρείσακτος. Φτιάχνει ένα δικό του παράλληλο σύμπαν όπου αισθάνεται ότι – επιτέλους – ανήκει.
Και χαίρεται αληθινά όταν τον πλησιάζει ένας αναγνώστης για να του πει πως τον συγκίνησε με ένα ποίημά του.
Χαίρεται με τη χαρά του παιδιού που βρήκε έναν συμπαραστάτη στο παιδικό του παιγνίδι, έναν «συνένοχο» στην πρώτη του παιδική ανταρσία, που μοιραία τον ακολουθεί μέχρι το θάνατο.

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

το λαχείο στη Βαβυλώνα

Τις τελευταίες μέρες διαβάζω και ξαναδιαβάζω «Το λαχείο στη Βαβυλώνα» από τις Μυθοπλασίες του Μπόρχες.
Η Βαβυλώνα , η παντοδυναμία της Εταιρείας, οι κάτοικοι έγκλειστοι σε μια πραγματικότητα που κατευθύνεται από το Λαχείο.
Και το λαχείο δεν είναι τίποτα άλλο παρά «μια παρεμβολή της τύχης στην τάξη του κόσμου.»

Ο ίδιος ο Μπόρχες δηλώνει πως «Το λαχείο στη Βαβυλώνα» δεν είναι εντελώς απαλλαγμένο συμβολισμού.

Δεν ξέρω γιατί αναζητώ παρηγοριά από την αγριότητα που με περιβάλλει σ’ αυτό ειδικά το κείμενο.

Γιατί επιτρέπω στον αφηγητή αυτής της ιστορίας να με πάρει μαζί του, όταν ευθύς εξαρχής διακηρύσσει: « Έχω γνωρίσει αυτό που αγνοούν οι Έλληνες: την αβεβαιότητα.»

Τι παρηγοριά μπορεί να βρίσκω σε μια ιστορία που αποδέχεται τη βία, την αδικία, τον απόλυτο παραλογισμό ως ένα απλό παιγνίδι της Τύχης.

Ένα απλό παιγνίδι της τύχης..

Και ο λαός της Βαβυλώνας μετά από ταραχές και αιματοχυσίες « επέβαλε το θέλημά του, παρά την αντίσταση των πλουσίων και πέτυχε όλους τους φιλόδοξους στόχους του».
« Το λαχείο έγινε μυστικό, δωρεάν και για όλους. Η μαύρη αγορά των λαχνών πατάχθηκε απ’ τη ρίζα. Κάθε ελεύθερος άνθρωπος που είχε μυηθεί στα μυστήρια του Βελ, συμμετείχε αυτομάτως στις ιερές κληρώσεις που γίνονταν στους λαβυρίνθους του Θεού κάθε εξήντα νύχτες και καθόριζαν την τύχη του ως την επόμενη φορά».

Σκέφτομαι τη φράση του Μπόρχες « κάθε ελεύθερος άνθρωπος».

Ελεύθερος να συμμετάσχει στην κλήρωση που θα καθόριζε την τύχη του ως την επόμενη φορά.

Ελεύθερος να συμμετάσχει σε μια κλήρωση.

Και γι΄ αυτήν την ελευθερία έδωσε μάχες αιματηρές .

« Η Εταιρεία , με μια θεία μετριοφροσύνη, αποφεύγει κάθε δημοσιότητα. Όπως είναι φυσικό, οι πράκτορές της είναι μυστικοί ΄ οι διαταγές που εκδίδονται η μία πίσω απ’ την άλλη – σχεδόν ασταμάτητα – δεν έχουν καμία διαφορά απ’ αυτές που μοιράζουν απλόχερα οι απατεώνες. Στο κάτω κάτω ποιος μπορεί να καυχηθεί πως είναι μόνο απατεώνας; Ο μεθύστακας που αυτοσχεδιάζει μια παράλογη εντολή, ο ονειρευτής που πετάγεται στον ύπνο του και στραγγαλίζει με τα χέρια του τη γυναίκα που κοιμάται πλάι του, μήπως εκτελούν μια μυστική απόφαση της Εταιρείας;
Αυτή η σιωπηλή λειτουργία , που μοιάζει μ’ εκείνην του Θεού, μπορεί να προκαλέσει κάθε είδους υποθέσεις. Μία απ΄ αυτές κάνει τον αποτρόπαιο υπαινιγμό πως η Εταιρεία έχει πάψει να υπάρχει εδώ και αιώνες , πως η ιερή αταξία της ζωής μας είναι πέρα για πέρα κληρονομική, παραδοσιακή’ μια άλλη , αντίθετα, θέλει την Εταιρεία αιώνια και κηρύσσει πως θα ζει μέχρι την τελευταία νύχτα, μέχρις ότου ο τελευταίος θεός σβήσει τον κόσμο. Μια άλλη δηλώνει πως η Εταιρεία είναι παντοδύναμη, αλλά ασκεί την εξουσία της μόνο πάνω σε μικροσκοπικά πράγματα: στο κελάηδισμα ενός πουλιού, στις αποχρώσεις της σκουριάς και της σκόνης, στα όνειρα που βλέπουμε την αυγή μισόξυπνοι. Μια άλλη, διά στόματος προσωπιδοφόρων αιρεσιαρχών, πως η Εταιρεία δεν υπήρξε κι ούτε θα υπάρξει ποτέ. Μια άλλη, εξίσου απαίσια, πως είναι αδιάφορο αν δέχεσαι ή αρνείσαι την ύπαρξη αυτού του ζοφερού σωματείου, γιατί η Βαβυλώνα δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ένα άπειρο παιχνίδι της τύχης.»

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Ζούμε το τέλος της αθωότητας . Σαν να μας τέλειωσαν τα παραμύθια που κάποτε θρέφανε τα παιδιά μας. Οι μαθητές μας μας κοιτάνε με γνήσια λύπηση. Κουνάνε το κεφάλι κουρασμένα και μας χαιρετούν καθώς ξεμακραίνουν. Σ' ένα βαγόνι σκουριασμένο καθηλωμένοι, τους κοιτούμε να προσπερνούν, βαδίζοντας με νάζι. Στο μέτωπό τους η στάμπα της εποχής.

το τέρας του φασισμού

" Το 1984 του Όργουελ είναι εδώ και σου καρφώνει στο στήθος αυτό που σκόπιμα αποσιωπάται.. πως μας νίκησε το Τέρας του φασισμού ,γιατί αφεθήκαμε να αλλοτριωθούμε ευχάριστα, κυλιόμαστε στον ατομικό του βούρκο ο καθένας και θαρρούμε πως με τις οργής κουβέντες που σκαρώνουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με την παρουσία μας σε μια διαδήλωση , με τις άναρθρες κραυγές μας κάνουμε το χρέος μας ..μιλάμε - λέει- καταγγέλλουμε το Τέρας.
Κραυγές είναι και τα δικά μου λόγια το ξέρω..ίσα ίσα να εκτονώσω το θυμό μου.
Σκέφτομαι κάποιες στιγμές πως και το διαδίκτυο ένας κάδος σκουπιδιών είναι όπου ανακυκλώνεται η οργή μας και μετατρέπεται σε ανοχή . "
..
Μετά το Φαρμακονήσι γραμμένα τα παραπάνω. Και μετά τη Μανωλάδα και μετά την αυτοκτονία του μετανάστη στην Αμυγδαλέζα και μετά τις ατέλειωτες ουρές στα συσσίτια και μετά τον άδικο χαμό του παιδιού και τον ατέλειωτο κανιβαλισμό πάνω στα άψυχο σώμα του .. Δεν έχει τέλος η φρίκη του κόσμου και μεγεθυσμένη από τον φακό του διαδικτύου καταλήγει ένα φρικτό γαϊνάκι φόβου .
Η μόνη απάντηση που μπορώ να δώσω είναι η πίστη στην ανάγκη που έχουν όλοι οι άνθρωποι για αγάπη.
Τη βλέπω στα πρόσωπα των μαθητών μου. Ακόμη και στα πιο αγριεμένα από τις συνθήκες μιας χώρας που τρώει τις σάρκες της.