Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Ιστορίες από το αρχιπέλαγος Φουάν , Βασίλης Χουλιαράς

ΌΛΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ
Όλοι γνωρίζουμε ότι Θεός δεν υπάρχει. Όμως αυτός δεν ξέρει πως έχουμε μάθει την αλήθεια και συνεχίζει να σουλατσάρει έξω από τα σπίτια μας.
Θα μπορούσα να βγω απόψε, να του το σφυρίξω και να τον εξαφανίσω. Μα τα βήματά του εκεί έξω είναι κάποια βράδια που μου κρατάνε συντροφιά.
ΠΕΡΙ ΠΤΗΤΙΚΗΣ ( απόσπασμα )
Πώς να ξεχάσω το βράδυ εκείνο με πόση μανία σε μια συζήτησή μας υποστήριζε ότι όλα είναι θέμα πίστης. Ισχυριζόταν πως όταν βρεθεί ο πρώτος ο οποίος θα καταφέρει να υπερνικήσει το φόβο και τις προλήψεις χιλιετιών και με σίγουρες κινήσεις ανοίξει τα χέρια του σαν φτερά και πετάξει πάνω από την πόλη μας, δεν θα αργήσει και η στιγμή που οι ουρανοί θα γεμίσουν με ιπτάμενους ανθρώπους. Τότε είχαμε γελάσει μαζί του και τον τσιγκλάγαμε να μας πει και άλλα τέτοια. Δεν είχαμε υποψιαστεί ότι μπορεί εκείνος να μην έμενε μόνο στα λόγια.
Έτσι ένα βράδυ τον βρήκαμε πεσμένο στον ακάλυπτο. Πριν ξεψυχήσει και καθώς το ασθενοφόρο, ουρλιάζοντας μέσα στους έρημους δρόμους, τον μετέφερε στο νοσοκομείο, πρόλαβε να μας πει πως εκείνος τελικά δεν ήταν ακόμα τόσο δυνατός και ότι άλλος, στο μέλλον, θα ήταν ο πρωτοπόρος.
Πότε συνέβησαν όλα αυτά; Πόσο καιρό πριν; Θαρρείς πως έχουν περάσει αιώνες από τότε' και να, μια άλλη νύχτα, σε ένα άλλο περβάζι με βρίσκει σκαρφαλωμένο, να αγναντεύω την πόλη που κάποτε και εκείνος αγνάντευε' μια πόλη ωστόσο που έχει τόσο αλλάξει. Πέρα από τα φώτα της και τους ήχους που από κάθε γωνιά της φτάνουν ως εδώ, τη νιώθω να ασφυκτιά και επειγόντως να αναζητεί μία λύση. Ύστερα γυρίζω να κοιτάξω ψηλά, προς το φεγγάρι, καθώς μια σκέψη με κατατρώει. Κι αν τα λόγια του, τότε, έκρυβαν μια κάποια αλήθεια, άραγε, τολμώντας επιτέλους το βήμα εκείνο που καιρό τώρα με καλεί, θα μπορέσω να αποκτήσω την πίστη εκείνη που τόσα χρόνια μετά ακόμα μου λείπει;


Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ (απόσπασμα )

Κάτι μοιάζει να υπάρχει εκεί έξω το οποίο θέλει να ειπωθεί, μα όσο κι αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να βρω τα λόγια, ίσως γιατί δεν είναι τα λόγια ο τρόπος του.

( από το εξαιρετικό βιβλίο Ιστορίες από το αρχιπέλαγος Φουάν του Βασίλη Χουλιαρά, εκδόσεις Μελάνι )


Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Ιωάννα Καρυστιάνη

Τη γνώρισα προχθές. Η πρώτη της κουβέντα, όταν της έδωσα το χέρι.
" Έχεις κινηματογραφικό πρόσωπο. " Και με κάρφωσε με τα τεράστια ,υγρά ,υπέροχα μάτια της.
Μετά ανέβηκε στην εξέδρα του Πολύκεντρου να μιλήσει.
Ο λόγος της χειμαρρώδης, εκρηκτικός, απροσποίητος, μα παράλληλα έβγαζε μια θαλπωρή και μια αυθεντική συγκίνηση. Το τρέμουλο στη φωνή της, όταν μιλούσε για τον τόπο της, τον τόπο μας , την Κρήτη.
Στις ερωτήσεις που ακολούθησαν, η ανταπόκρισή της άμεση , κοφτή. Λες και ήθελε να ξεκαθαρίσει εξαρχής πως δεν υπάρχει χώρος για ψευτιά στη ζωή της , για προσποίηση, για κάλπικα λόγια. Μα μετά, κοίταζε πάλι πέρα, αγέρωχα και αφηνόταν στα λόγια της, στο μέσα της, αυτό που μοιραζόταν γενναιόδωρα μαζί μας.
Έχω την εικόνα της ακόμη μέσα μου τώρα που διαβάζω το Φαράγγι, το τελευταίο της βιβλίο.
Και σκέφτομαι πως αυτή η αμεσότητα, η αδήριτη ειλικρίνεια, η καθαρότητά της βγαίνει και στα βιβλία της.
Κι αν είναι κάτι που αναζητώ τώρα πια στα βιβλία είναι τουλάχιστον αυτό. Η σφραγίδα του αυθεντικού.
..........
( Αυτά τα είχα γράψει τον Φεβρουάριο. Λίγες μέρες μετά της έστειλα τα γυάλινα μάτια των ψαριών. Δεν ήθελα να γίνομαι φορτική και δεν την πήρα ποτέ τηλέφωνο να τη ρωτήσω αν το έλαβε το βιβλίο. Δυο μέρες πριν με πήρε εκείνη . Μου μίλησε για το βιβλίο με λόγια που κρατάω μέσα μου σαν φυλαχτό. )

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Γιώργος Χριστοδουλίδης, Πληγείσες περιοχές



Αιωνόβιοι

Εκεί στην Ινδία
υπάρχουν άνθρωποι 180 χρόνων.
Πίνουν νερό και τρώνε ήλιο.
Μου το είπε ένας σοβαρός τύπος
το έψαξα στις παράξενες ειδήσεις
και πρέπει να με πιστέψετε.
Είναι 180 χρόνων περίπου
ερημίτες στις μυστικές τους κρύπτες
πάνω στις κορφές των βουνών
στα κλαδιά των πλατάνων
και διαβάζουν το σύμπαν.
Οι ζωές τους είναι τόσο μακρές
όσο το άθροισμα των χρόνων
των παιδιών που πνίγηκαν τελευταία
ή πέθαναν σε κάποια διαδρομή.
Αλλά και πάλι δεν φτάνουν.
Περισσεύουν μερικά χρόνια.
Ζωές μακράς και μικρής διάρκειας.
Έζησαν πολύ αυτοί οι γέροι
είναι όμως ανέκφραστοι
–λες και η χαρά δεν είναι σοφία
ή η λύπη είναι σοφία αν δεν λυπάσαι για κάποιον–
δεν απολαμβάνουν τίποτα γύρω τους
ο κόσμος τους είναι ένα αυστηρό ιερατείο
στο οποίο μπήκαν και κλείδωσαν την πόρτα από μέσα.
Και τι δεν θα έδιναν αυτά τα παιδιά
για λίγα χρόνια ακόμα
– τόσα χρόνια περισσεύουν στην εξίσωση.
Κι εγώ θα αντάλλασσα όλη την ποίησή μου
για ένα τέτοιο θαύμα.
Όμως οι γέροι τούτοι δεν νομίζω να νοιάζονται και πολύ
μέσα στις σπηλιές τους.

...

Όχι πραγματικά σκοτωμένος

Ήρθαν οι φίλοι μου
όμως μου φάνηκε
πως δεν το χάρηκαν.
Απέφευγαν τα ευμενή σχόλια
τις κρίσεις επί του προκειμένου
ωστόσο ήταν ευγενικοί και συγκαταβατικοί.
Δεν πειράζει φίλοι μου
ήμουν οργισμένος
αλλά τα ποιήματά μου
δεν είχαν αρκετή οργή
ήμουν θλιμμένος 
αλλά στα ποιήματά μου
δεν κατοίκησε αρκετή θλίψη
ήμουν νυχτερινός τραυματίας
αιμορραγώντας
χνούδια και ψίχουλα
κι έτσι
έφτασα με ασφάλεια ως το πρωί
κατάφερα να σηκωθώ.
Μόνο οι πραγματικά σκοτωμένοι 
γίνονται σπουδαίοι ποιητές.
...

κάταγμα

                      στον Άρη 

Το παιδί ακουμπά στον ώμο μου
ο ώμος μου είναι σκληρός
κόκαλα τυλιγμένα σε μύες
και τένοντες
το παιδί
θέλει τον ώμο της μάνας του
λουλουδισμένο μαξιλαράκι
τρεις στρώσεις μέλι
βρύση που στάζει ροδοπέταλα
πολλά ροδοπέταλα
και θάλπος. 
Ο ώμος μου υποχωρεί
σπάει και θρυμματίζεται
κάτω από το βάρος της επιθυμίας
του παιδιού.


Πληγείσες Περιοχές, Γυμνές Ιστορίες, Μελάνι, 2016