tag:blogger.com,1999:blog-90734863208420534172012-02-18T11:51:02.229-08:00άλλο δεν έχω πέρα από εικόνες αστραπής και λέξεις τρύπιες..ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.comBlogger1151100tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-73546158704737562872012-01-05T01:55:00.001-08:002012-01-05T01:55:24.436-08:00Θα σας προσφέρω τη δίψα μου<br />Θα τη στραγγίξω σε κανάτι διάφανο<br />Και θα προσμένω τα χορτάτα λαρύγγια σας<br />Να ‘ ρθουν να καμωθούν πως τα’ γγιξε η δίψα<br /><br />Θα σας προσφέρω τη λύπη μου<br />Θα τη στερνιάσω σε χωμάτινο σινί<br />Και θα προσμένω τα δάκρυα του πόνου σας <br />Έτσι ως θα καμώνεστε τους πένητες <br /><br />Θα σας προσφέρω τους στίχους μου<br />Εγώ ο μόνος <br />Ο στερημένος από νότες ουρανού<br />Εγώ που μ’ άγγιξε η λάβα του κενού<br />Μου τσουρούφλισε το νου<br />Κι από τότε σέρνω τα βήματά μου και τρεκλίζω<br />Σε τούτη τη γη που με διώχνει<br /><br />Είναι στιγμές <br />Που κλείνω τα μάτια και βυθίζω τη σιωπή μου μέσα στην οχλαγωγία σας<br />Είναι στιγμές <br />Που ουρλιάζω λέξεις ακατανόητες <br />Κι άλλες<br />Που λέω ακριβώς αυτά που θέλετε ν’ ακούσετε<br />Με τάξη και σύνεση<br />Ακριβώς αυτά που θέλγουν τα μικρά σας μάτια<br />Και προσμένω<br /><br />Εγώ ο μόνος<br />Που το μόνο που πόθησα <br />Είναι ένας νους δίχως χάσματα<br />Μια θάλασσα δίχως κύματα<br />Κι ένας γκρεμός να πηγαίνει ολόισια στην άκρη του μυαλού<br />Να περιγράφει τα στοιχειά<br />Να τα μερώνει<br />Γητειές να τραγουδά<br />Πουλί της τρέλας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-7354615870473756287?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-67177878472045994532011-11-30T07:45:00.001-08:002011-11-30T07:45:52.481-08:00Θα σας εξομολογηθώ το πρόβλημά μου. Τώρα τελευταία έχω μια αδυναμία να μιλήσω και να πω όλα όσα πυρπολούν το κεφάλι μου . Και αν δεν αισθανόμουν το μυαλό μου μια ωρολογιακή βόμβα έτοιμη για έκρηξη, ειλικρινά δε θα με ένοιαζε καθόλου αυτή μου η αδυναμία. Μα έχω τέτοια τρομακτική εσωτερική ένταση και τέτοιο θυμό , που αρχίσω να πιστεύω πως θα τρελαθώ αν δεν πω κάτι. Γι’ αυτό με μεγάλο πόνο κάθομαι τώρα μπροστά στην οθόνη. Θα’ θελα να μην πω τίποτα. ΜΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΏ.<br /><br />Σιχασιά ..αυτό νιώθω. Οι άλλοι φτύνουν πάνω μου τη μικρότητά τους κι εγώ χαμογελώ ..μα ως πότε;<br /><br />Μπα ..δεν έχει νόημα… δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθείς να συγκρουστείς με την ανοησία που σε περιβάλλει από παντού ..να κλείνεις τη μύτη σου να μη σε φτάσει η μυρωδιά αυτού του οχετού ..μα πώς; είσαι μέσα του και κολυμπάς ..<br /><br />Κι όχι αυταπάτες προπαντός ..που λέει κι ο ποιητής..<br /><br />Πώς λέτε να αισθάνεται ένας άνθρωπος που προσπαθεί σ’ ένα απάνθρωπο σχολείο- φυλακή να διαφυλάξει την αθωότητά του, το γέλιο του, την αγάπη του για αυτό που καθημερινά βλέπει να υφαρπάζεται, να γελοιοποιείται, να ακυρώνεται..<br /><br />Για ποια αγάπη σας μιλώ;<br />Την αγάπη για την περιέργεια, για το ψάξιμο, τη δίψα για απαντήσεις..<br /><br />Φτάξανε σχολεία –φυλακές, απάνθρωπα σχολειά με μαθητές που αισθάνονται φυλακισμένοι και δασκάλους στο ρόλο του δεσμοφύλακα.. . όχι.. αρνούμαι να μπω σ’ αυτόν το ρόλο… αρνούμαι να σκοτώσω τη ματιά μου.. αρνούμαι να σκοτώσω το γέλιο μου…αρνούμαι να γίνω ακόμη ένα φοβισμένο ανθρωπάκι που με σκυφτούς ώμους και κλειδωμένο μυαλό θα ζητήσει απ’ τους μαθητές του να κλίνουν το «ειμί»<br /><br />Στο διάβολο να πάει αυτή η γνώση που γίνεται μαρτύριο, βασανιστήριο, μπαμπούλας…στο διάβολο να πάνε κι όλοι αυτοί που νεκρώσανε τα μυαλά των παιδιών μας, τα βάλαν σε κλουβιά, τους κόψαν τα φτερά κι ύστερα κοιτούν –λέει- να τα γιατροπορέψουν όπως- όπως με τις νεκρές γνώσεις τους..<br /><br />Στο διάβολο όλοι τους..<br /> <br />Σιχαίνομαι.. <br /><br />Πριν μια βδομάδα είχα πάθει αφωνία . Σε ένα τμήμα Γ΄ Γυμνασίου στο μάθημα της λογοτεχνίας , καθώς δεν μπορούσα να μιλήσω, τους έβαλα να ακούσουν Καββαδία .<br /><br />«χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία» λέει ο ποιητής <br /><br />γέλια ειρωνικά , ψίθυροι, διάθεση να ακούσουν καμία, εκτός ίσως από δυο τρεις μαθητές που πραγματικά έδειχναν –τουλάχιστον- μια περιέργεια.. Να πω βέβαια ότι αυτό οι μαθητές δεν το θεωρούν μάθημα…έχουν μάθει ότι μάθημα σημαίνει « ο καθηγητής παραδίδει, εμείς κοιμόμαστε» Φτύνω αίμα κάθε φορά που επιχειρώ κάτι διαφορετικό στην τάξη μέχρι να το αποδεχτούν.. <br />Σταματάω το CD, τους γράφω στον πίνακα « σχίστε μια κόλλα χαρτί» και γράφω στον πίνακα το θέμα :<br /><br />« Αυτό που θέλανε το πέτυχαν . Φτιάξανε ανθρώπους που δεν έχουν διάθεση να ακούσουν ή να διαβάσουν αυτά που σε περίοδο Δικτατορίας θα ήταν απαγορευμένα».<br /><br />Τέλος πάντων ..πάλι στην φλυαρία το έριξα..<br />Αυτό που θέλω να πω είναι πως εμένα δε θα με νικήσουν τα καθάρματα ..το στόμα μου δε θα το κλείσουν …όσο και να προσπαθούν να με εξαθλιώσουν με το μισθό μου να έχει φτάσει μετά βίας τα 900 ευρώ, με το κλίμα τρομοκρατίας παντού, μέσα και έξω απ’ τα σχολεία, με την τηλεόραση να υπνωτίζει μικρούς και μεγάλους .<br /><br />Εγώ έχω ως ύστατο καταφύγιο το παιδί που κρύβω μέσα μου…και πολλές φορές ,που είμαι μέσα την τάξη και νιώθω πως τρελαίνομαι απ’ την άγνοια, την παθητικότητα, την αδιαφορία, τα νεκρά βλέμματα, τότε που λέω «παράτα τα» « κάνε το μάθημά σου και φύγε» « μη φθείρεσαι» τότε κοιτάω στα μάτια αυτό το παιδί που έχω απέναντί μου και βλέπω πως πίσω απ’ το βλέμμα του αυτό κρύβεται πόνος και φόβος και αγωνία πως και πάλι θα το απορρίψουν και θα του κολλήσουν την ταμπέλα του αποτυχημένου…τότε μαλακώνω και νιώθω πως κι αυτά τα παιδιά κουβαλούν το καθένα το δικό του μικρό Γολγοθά, που για άλλο μπορεί να είναι το εννιάρι που πήρε στο διαγώνισμα, για άλλο ο πατέρας του που πέθανε δυο μέρες πριν, για άλλο η μάνα του η καταθλιπτική…<br /><br />Κι αν το σχολείο έχει καταντήσει ένα νεκροταφείο θαμμένων ταλέντων , κι αν το καταντήσανε ένα δεσμωτήριο όπου κυριαρχεί το χάος, η μαγκιά, οι συμμορίες, κι αν στους διαδρόμους σέρνονται ανθρωπάκια νεκρά από καιρό , όχι ..τα όπλα δεν τα καταθέτω…Θα επιμείνω σε ό,τι μου απέμεινε, είναι το μόνο πια…η ανθρωπιά ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-6717787847204599453?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-82642588654946140362011-11-19T00:35:00.001-08:002011-11-19T00:35:55.401-08:00Μη με αρνείσαι θάλασσα<br />Κραυγάζει ο ποιητής<br />Στιγμές γονατιστός στην αρμύρα της <br />Σχίζει τα πουκάμισα του δέρματός του<br />Θυσία τα προσφέρει στην αρμύρα της <br /><br />Κι ύστερα βγαίνει μουσκεμένος απ’ τη δίνη της<br />Γράφει σε κύκλους τη σιωπή του<br />Σκάφτει χαντάκια και τη θάβει<br />Να’ ρθει κάποτε<br />Να δέσει τις φλέβες του<br />Να τις ισιώσει<br />Να μη φουσκώνουν ποτάμια αίμα τα μάτια του<br />Να ξαστερώσει η μιλιά του<br />Να μιλήσει.<br /><br />Μάταιος κόπος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-8264258865494614036?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-9024894154232476432011-11-16T01:09:00.001-08:002011-11-16T01:09:25.218-08:00Θέλω να κρατηθώ απ’ το ποίημα και να νιώσω και πάλι πως είμαι εκεί πίσω στην ασφάλεια της μήτρας, με μόνο ήχο το ρυθμικό παλμό της καρδιάς της μάνας μου. <br />Μα τι γίνεται, όταν όλες οι βεβαιότητες γκρεμίζονται και δεν απομένει πια καμιά μα καμιά ανάσα πέρα απ’ την στερνή εκείνη του πνιγμού..<br /> Τι γίνεται όταν σωπαίνουν ένοχα οι λέξεις κι ό, τι κι αν γράψεις σου φαίνεται στιλέτο στην πλάτη σου;<br /><br />Μονάχα οι άνθρωποι πια μου απομείναν..<br />Μονάχα οι άνθρωποι ..<br /><br />Τι αστόχαστα το ξεστόμισα αυτό το «μονάχα..»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-902489415423247643?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-82895028644644789322011-11-09T07:50:00.000-08:002011-11-09T07:51:38.501-08:00<i><i></i></i>για τον Γιώργο μου<br /><br />Κρατήσου μάτια μου.<br />Θα’ ρθουν καιροί ζαλισμένοι<br />Το ξέρω<br />Θ’ αναρωτιέσαι ποιος άνεμος σου χαϊδεύει την όψη<br />Και ποια κραυγή σου μαστιγώνει τη σιωπή<br />Θα ξύνεις τη μάσκα των άλλων με το βελούδινο βλέμμα σου<br />Ξανά και ξανά<br />Γιατί είσαι αθώος<br />Το βλέπω στην αγωνία σου να μάθεις<br />Και στη σιωπή σου σαν πικραίνεσαι.<br />Ο κόσμος μάτια μου γυρίζει αδιάκοπα<br />Πώς το πασχίζεις στα δυο μικρά σου χέρια να τον κλείσεις ;<br />Θα πληγωθείς και θα πονέσεις<br />Πώς τη σκληράδα μέσα σου να στάξω ;<br />Πες μου τον τρόπο να σε πλάσω από γρανίτη.<br />Γιατί τρομάζω μάτια μου<br />Αυτά τ’ αθώα σου τα μάτια<br />Πόσα γιατί να βαστάξουν δίχως να μαραθούν.<br />Μα πιο πολύ τρομάζω μην τύχει<br />τις δυο λίμνες που εντός τους κλείνουν<br />και τις στερέψει η αγριάδα των καιρών.<br />Μη δω τα μάτια σου σαν πέτρα να παγώνουν<br />Όταν ο φόβος τα στοιχειώσει.<br />Μην τον αφήσεις μάτια μου το φόβο να σ’ αγγίξει.<br />Μην τον αφήσεις στη ματιά σου να λιμνάσει.<br /><br />Πώς να σε πλάσω από γρανίτη μάτια μου..<br /><br /><br />11-10-2006<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-8289502864464478932?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-80046523982776851242011-10-19T07:41:00.001-07:002011-10-19T07:41:41.412-07:00<b><i>και επιτέλους<br /> σκασμός οι ρήτορες <br /> </i>πολύ μιλήσανε</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-8004652398277685124?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-9913905813509081082011-09-05T11:00:00.001-07:002011-09-05T11:00:07.004-07:00Αυτό το κύμα που ποτέ δε σ’ ήβρε<br />Αυτό τάχτηκες να ψάχνεις<br />Να κρατάς στην άκρη του ματιού σου<br />Την υποψία φυλαχτό<br />Και να κλαις<br />Μικρή ινδιάνα<br />Που τα μάτια σου πόθησαν τη θάλασσα<br />Που το δέρμα σου πόθησε τη φωτιά<br />Κι η ανασαιμιά σου την αρμύρα<br />Και σε βρήκε η άμμος<br />Σε τύλιξε ολάκερη .<br /><br />Μικρή μου ινδιάνα<br /><br />Πώς να σ’ ανταμώσω τώρα πια ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-991390581350908108?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-76980648424973152192011-06-07T06:04:00.001-07:002011-06-15T05:28:16.578-07:00θέλω να βγω απ' το δέρμα μου<br />ν' αφήσω νύχια αρπακτικού στα μάτια μου<br />να κομματιάσω την πλάκα<br />να κομματιάσω την πλάκα<br /><br />ποια πλάκα θα μου πείτε;<br /><br />σοφοί μου δάσκαλοι εμπρός<br />βγείτε μπροστά να μου ανάψετε τη φλόγα<br />το καλντερίμι σκοτεινό <br />κι εγώ κοάζω<br />βατράχι ξένο <br /><br />σοφοί μου γνωστικοί και τόσο λεπταίσθητοι δάσκαλοι<br />ξέρετε μήπως να μου πείτε<br />τι χρώμα έχει η πείνα<br />και η απόγνωση<br />και η οργή <br />και η λαχτάρα για δίκιο <br />τι χρώμα έχουνε τα μάτια του γιου σου σαν σε κοιτούν με απορία <br />και ρωτούν<br /><br />« ποιοι είναι οι κακοί μαμά;»<br /><br />μα εγώ σήμερα λέω να γράψω ένα ποίημα, απ’ αυτά που χαϊδεύουν τα μαλλιά των παιδιών πριν κοιμηθούν, απ’ αυτά που τρελά κι ανυποψίαστα χορεύουν στη θάλασσα, απ’ αυτά που ποτέ μου, ποτέ δε θα γράψω, γιατί ποτέ δεν είδα πού στο διάβολο εκβάλλει αυτό το ποτάμι και πούθε ξεκινά<br /><br />σοφοί μου δάσκαλοι<br />μη μου αρνηθείτε τη φλόγα σας<br /><br />εσείς σίγουρα το είδατε και το ποτάμι και την αρχή και το τέλος του, γι’ αυτό και τα δικά σας λόγια είναι τόσο βαλμένα το ένα δίπλα στο άλλο με τάξη κι αρμονία <br /><br />γι’ αυτό σας λέω<br />δείξτε μου το δρόμο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-7698064842497315219?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-12485676583568627642011-05-29T23:50:00.001-07:002011-05-29T23:50:02.041-07:00«Στα σπλάχνα σου μανιάζαν φίδια<br />Θάλασσα το δέρμα σου<br />Μ’ αλάτι γουβιασμένο στους πόρους»<br /><br /> Πια δε νυχτώνει<br /> Σούρουπο παντού<br /><br /><br />Πια δε νυχτώνει<br />Φώτα ν΄ ανάψουν στο πελαγίσιο σώμα<br /><br />Να’ ρθουν τ’ ουρανού τα ντύματα<br />Να ράψουν στη γη παρηγόρια<br /><br />Να ζωγραφίσουν τα πουλιά<br />Γλαυκούς ηλιάτορες<br />Την πέτρα να σηκώσουν απ’ τους κροτάφους μου<br />Ν’ ανοίξω τα πανιά των ματιών μου<br />Πάλι στη μέρα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-1248567658356862764?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-42483118200667747612011-05-21T03:16:00.000-07:002011-05-21T03:16:06.979-07:00Αυτός ο άνθρωπος έγινε δέντρο νύχτα<br />Τη μέρα έβγαζε κλαδιά <br />Κορφές και βάτα<br />Και υψωνόταν στο κενό<br />Και αγκάλιαζε τα σύγνεφα<br />Μάτια δεν είχε<br />Κι έψαχνε χώμα να καρφώσει τις ρίζες του<br />Μα ήτανε παντού νερά<br />Και λασπωμένα χνάρια<br />Παντού νύστα κι έρημος <br />και βατράχια κοάζαν πνιχτά <br />Μ’ αυτιά δεν είχε να τ’ ακούσει<br />Μονάχα ένιωθε ένα σούρσιμο εκεί που άλλοτε ήταν τα πόδια του<br /><br />Και τώρα θάρρειε πως αντίκριζε ρίζες<br />Μα ήταν μονάχα στο νου του αυτά όλα<br /><br />Δέντρο πώς να γενεί ο άνεμος <br />Δέντρο πώς να φανεί η αύρα<br />Δέντρο πώς ν’ ανατείλει από καπνό<br />Και μέλη σπαραγμένα<br />Και νοτιάδες και κνώδαλα <br /><br />Και το χώμα πού να το’ βρει να ριζώσει;<br /><br />Όλοτρόγυρα τον κυκλώσαν τα έλη<br />Και μύτη δεν έχει την οσμή του σάπιου να μυρίσει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-4248311820066774761?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-63685269478383601452011-05-21T02:59:00.001-07:002011-05-21T03:00:19.576-07:00Ο πόνος σκάφτει μέσα μου λαγούμια μέλισσες<br />Ορμούν στις τρύπες του κορμιού μου<br />Το σπαράσσουν<br />Δεν ξέρω αν είναι βάλσαμο το κεντρί τους ή φαρμάκι<br />Κι ούτε ποτέ μου είδα μέσα στην υπόγεια βοή τους<br />Κάτι παρήγορο<br />Μα<br />Φταίει νομίζω κείνη η παραξενιά που με καρφώνει <br />Να βλέπω κύματα κει που οι άλλοι βλέπουν κάλμα<br />Ν’ ακούω λέξεις πανικού<br />Τριγύρω απ’ τις σιωπές<br />Και πώς γαληνεύει ο καλπασμός βημάτων μέσα μας<br />Μου λες;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-6368526947838360145?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-31202672148579626412011-05-10T22:06:00.001-07:002011-05-10T22:06:39.489-07:00Αυτή η θάλασσα έγερνε μέσα μου ολάνθιστη<br />Με κατάπινε και με ξερνούσε<br />Κι έστελνα τη ματιά μου στον ουρανό<br />Που’ χασκε διάστερος στου ματιού μου την κόχη<br />Και σάλευαν όλα του βυθού τα πουλιά <br />Και με σηκώναν στα φτερά τους <br />Με ταξιδεύαν σε στυφά άλμης σοκάκια<br />Κι είχα στο στόμα μου<br />Γεύση ακριβή<br />Τη δίψα<br />Κι είχα στα χέρια μου<br />Ντύμα κρυφό το φόβο<br />Κι είχα στο νου μου<br />Κρατήρα βουβό<br />Τη λαχτάρα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-3120267214857962641?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-25634031932584296332011-05-10T21:44:00.000-07:002011-05-10T21:44:38.158-07:00Έτσι κρυφά να σου μιλώ ψυχή μου<br />Έτσι καθάρια να μοχλεύω τις πληγές σου<br />Κι εσύ να γέρνεις το υγρό σου βλέμμα <br />Ίσια κατάβαθα στην κοίτη του δικού μου ποταμιού<br />Και να κρατάς στα μάτια σου λουλούδια του αγρού<br />Και θάλασσας ριπές και ουρανού ανεμώνες <br />να τις φυτεύεις μέσα μου<br />καρδιά μου<br />τα μάγια να μου λύσουν <br />και να το δυνηθώ να σε κοιτάξω<br /><br />κι αυτή η χαράδρα που τώρα ασάλευτη φεγγίζει στο στεγνό σου μέτωπο<br />να γίνει μονοπάτι να βαδίσω τη σιωπή μου<br />και να γεμίσει ήχους γάργαρους <br />πουλιών κελαηδισμούς<br />αγέρα υπερήφανου στρωσίδι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-2563403193258429633?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-78473533978641234162011-02-28T00:01:00.000-08:002011-02-28T00:01:43.129-08:00Τους έβλεπε να πλησιάζουν με τα αλεπουδίσια μάτια τους, σάλια να πασαλείφουν το ποντικίσιο στόμα τους και τα χέρια τους να μοιάζουν νύχια αρπαχτικού. Κάρφωνε τα πόδια του στη γη κι ευχόταν να μπορούσε να πάρει η όψη του χωμάτινο χρώμα, να ζαρώσει ολόκληρος μέσα στη σκόνη και να φυτευτεί στη γη , τη γη που τον έθρεφε χρόνια τώρα με την καρτερία της. <br />Αυτοί δεν έβλεπαν τίποτα . Μονάχα τα λόγια τους άκουγαν μεγεθυμένα μέσα τους κι επαίρονταν πως ήταν –λέει- φιλάνθρωποι και ξέρανε ωραία να μιλούν με όρους περισπούδαστους κι αμφίσημους που ξεχειλίζανε σοφία. <br />Αυτός τίποτα απ’ αυτά δεν ένιωθε. Μονάχα ένα τρέμουλο στην καρδιά του απ’ τα μάτια τους που τον μετράγαν και τον έκριναν και του ζητούσαν να υψωθεί εκεί που τον ήθελαν. Μα πού να ξέρει κι αυτός πού τον ήθελαν να σταθεί.. Άλλοι τον φαντάζονταν με το στεφάνι του μαρτυρίου στο μέτωπο κι άλλοι – οι ποιητάδες- με ψυχή λιονταριού που δίνει στη γραφίδα τους λίγο απ’ το αίμα που τόσο ποθούν. <br />Κι άλλοι τον θέλαν ταπεινό να παρακαλάει εμάς τους ψυχοπονιάρηδες Έλληνες να τον χρίσουμε Έλληνα να ευφρανθεί η καρδιά του..<br />Υπήρχαν βέβαια και οι ρατσιστές, που τον βλέπαν σα μια μύγα που καρφωμένη στη κόχη του βρωμισμένου τζαμιού περιμένει το θάνατο..<br /><br />Μα τίποτα απ’ αυτά δεν έβλεπε αυτός. Μονάχα μια μικρή αράχνη στην τέντα της σκηνής του, που ύφαινε τριγύρω του τον ιστό της με τη σοφή του χρόνου υπομονή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-7847353397864123416?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-88487556082940667612011-02-09T22:34:00.000-08:002011-02-23T09:17:52.174-08:00<i>Όσο κι αν ούρλιαζε κομμάτια ο σφυγμός μου<br />Όσο κι αν θόλωνε το τζάμι του μυαλού<br />Προχωρούσα <br /><br />Με μια σφυρίχτρα στα μάτια<br />Τριζοβολητό αιώνιο οι σπίθες τους <br />Σπαθιά τρεμάμενα<br />Σπαθίζαν τη σιγή<br />Και την κόβαν στα δυο<br />Κι εκεί ανάμεσα στο άσπρο σεντόνι του βυθού<br />Έκλαιγε μια κόρη τα μάτια της<br />Που της τα πήραν<br />Αυτά τα μάτια της τα παιδικά<br />Και πού να τα’ βρει τώρα<br />Έτσι σκυφτή που έμαθε μονάχα να υφαίνει<br />Πίκρα και λόγια περιττά <br />Σ’ ανέμους πεταμένα<br />Βλέμματα <br />βήματα τυφλά σε ίσκιους χαρισμένα.<br /><br />Όσο κι αν χάραζε η ανάσα μου τριγμούς<br />Όσο κι αν λιώναν τα υγρά στοιχειά του νου μου<br />Σε γωνιές αχόρταγες<br />Προχωρούσα.<br /><br />Στο χέρι κράταγα βολβούς λιωμένους τα μάτια μου<br />Και τα στριφογύριζα στα χωμάτινα χέρια μου<br />Έτσι που γίναν βυσσινιές οι χαρακιές της μοίρας <br />Βυσσινιές και στάζαν χρώμα<br />Και για μια στιγμή<br />Θάρρεψα πως είδα στα υγρά μου χέρια<br />Μια πνοή<br />Μια αχλύ απ’ όνειρο<br />Φεγγάρι και ουρανό<br /><br />Και ξέχασα το χώμα.<br /><br /><br /><br /><br /></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-8848755608294066761?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-85451832084903331672011-01-28T22:54:00.000-08:002011-01-28T22:54:23.820-08:00Ο πόνος σου<br />Μικρή μου αθώα<br />Μοιάζει λουλούδι ακόμη ανέγγιχτο απ’ τον καιρό<br />Μοιάζει φεγγάρι πελαγίσιο<br />Που βούλιαξε στην κορυφογραμμή της Ίδης<br />Κείνο το δειλινό του Αυγούστου<br />Και το τρέμουλο στη φωνή σου<br />Όταν μιλάς <br />Τη φύση σου κραυγάζει<br />Που μάταια προσπαθείς να κρύψεις<br />Πίσω απ’ τα τατουάζ και τις τρύπες στα χείλια σου.<br /><br />Μπορεί οι άλλοι να γελάστηκαν <br />Και να σε είπαν <br />Μιαν ακόμη περίπτωση χαμένη<br />Απ’ αυτές που μετά βίας το σχολειό θα βγάλουν.<br /><br />Μα ’ γω σε είδα να σωπαίνεις από θυμό<br />Και ν’ αντιδράς <br />Είδα τη σπίθα στο βλέμμα σου<br />Κι αυτό μου φτάνει <br />Για να σε κατατάξω αλλού.<br /><br />Μα <br />Είπαμε<br />Καθείς και τα όπλα του<br /><br />Κι όταν τα όπλα δεν είναι παρά μια ματιά ραμμένη από φόβο<br />Κι εμμονές<br />Ή το πολύ πολύ<br />Μια ενσυνείδητη επιμονή στο άθλιο καθήκον<br /><br />Ποιος να σε δει κατάματα μικρή μου;<br /><br />Το βλέμμα σου κρύβει φωτιές και κεραυνούς<br />Κι αυτοί έχουνε μάθει να κρυώνουν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-8545183208490333167?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-42139817856531380952011-01-28T06:00:00.000-08:002011-01-28T06:00:53.728-08:00Μοιάζουν οι λέξεις μου παιδιά ορφανά<br />Η μάνα τους σκοτώθηκε ευθύς μετά τη γέννα<br />Αυτόχειρας σε μια στιγμή γνήσιας ηδονής.<br /><br />Δεν καταδέχτηκε <br />Από το χέρι να τα πάρει<br />Με πουτανιά τον κόσμο να γνωρίσουν.<br /><br />Φευγάτε μόνα σας <br />Κραυγάζει<br />Ξυπόλητα λιγνά και τρομαγμένα<br />Γυρέψετε να σας ανοίξουν πόρτες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-4213981785653138095?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-14514573518859390702011-01-26T23:04:00.001-08:002011-01-26T23:04:31.921-08:00Ίσως και ν’ άξιζε τον κόπο<br />Τα μάτια μου να ξεφλουδίσω ίσαμε κει που δεν παίρνει<br />Τα δέρμα μου να ψήσω<br />Μυρουδιά θανατίλας να σας αρπάξει όλους στις δαγκάνες της<br />Μόνο και μόνο για ν’ ακούσω τη φωνή σας<br />Όταν θα στριφογυρνάτε στις κρύπτες σας<br />Και μ’ ουρλιαχτά θα δοκιμάζετε τον ύπνο.<br /><br />Πόση ντροπή πια να σηκώσει το βλέμμα μου<br />Πόση ντροπή<br /><br />Τα νύχια μου μεγαλώσαν παράταιρα<br />Μέσα σε μια νυχτιά<br /><br />Ανθρωπίλα μυρίζει ,μου έλεγες<br />κι ήσουν κι εσύ μέχρι το τέλος σκυφτή<br />κρατούσαν τα μάτια σου από μια ρίζα πόθου χωμάτινη<br />μάτια χώμα σπαρμένα<br />Πώς να τα ξεφλουδίσω; ρωτούσες<br />πόσο ασάλευτη πια να στέκω<br />δεν ξέρω<br />δεν ξέρω τίποτε<br />τίποτε πια δεν έχω να γυρέψω<br />πέρα απ’ ανάσα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-1451457351885939070?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-53764601251447814822011-01-18T07:23:00.000-08:002011-01-18T07:23:14.945-08:00<i>Σαν έγειρε η Θέτιδα το υγρό της βλέμμα<br /> στου παιδιού της το άψυχο δέμας<br /> ήταν βροχή που ξέσπαγε απ’ τον Όλυμπο<br /> το μοιρολόι<br /> κύματα πέτρινα<br /> και σπάγαν στ’ ουρανού το θόλο.<br /> </i><br /><br />Δία, στάζει φωτιά ο Όλυμπος<br />Είναι τα μάτια σου που τρυπάν το κορμί μου<br />Έτσι ως ακούμπησα εδώ<br />Στην άκρη της γης <br />Να καμωθώ την θνητή<br />Έτσι για να θρηνήσω το παιδί μου<br />Αυτό που εσείς φυτέψατε στα σπλάχνα μου<br /><br />για να’ χω τώρα ένα καρφί στα μάτια μου<br />να βλέπω το αίμα του γιου μου <br />να βάφει το χώμα της Τροίας <br />και να’ μαι αθάνατη <br />αίμα να μην κυλά στις φλέβες μου<br />και το βλέμμα του<br />να μου είναι ξένο<br />γιατί ζυμώθηκε με δάκρυα <br />κι εγώ τα δάκρυα δεν τα γνωρίζω <br />παρά σαν λέξη<br />λέξη των ανθρώπων<br />και το μαύρο που μέσα του σαλεύει<br />κι αυτό μια λέξη<br />μακριά πολύ απ’ το δικό μου βλέμμα<br />το άφθιτο<br />γι’ αυτό κι άμοιρο πόνου.<br /><br />Κι όταν αντίκρισα το σώμα του νεκρό<br />-κι ήταν το σώμα του παιδιού μου-<br />πόνεσα πιο πολύ <br />όχι για το χαμό του<br />μα για το βλέμμα το δικό μου <br />που’ ριξα πάνω του<br /><br />βλέμμα πάγου<br />βλέμμα κενού<br />ανάξιο να χαϊδέψει τις πληγές <br />αυτού του ξένου<br />που κείτονταν στο χώμα<br />εμπρός στα θεϊκά σανδάλια μου.<br /><br />Δία ακούς;<br />Τουλάχιστον πλάσε με θνητή<br />Δωσ’ μου τη μοίρα του θανάτου<br />Να μ’ αγγίξει<br />Μήπως το δυνηθώ να κλάψω αληθινά<br />Το σπλάχνο μου<br />Τον Αχιλλέα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-5376460125144781482?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-60172593055320041442010-10-25T05:14:00.001-07:002010-10-25T05:14:28.164-07:00Είμαι κρυμμένη σ’ ενός Κύκλωπα το μάτι<br />Νυσταγμένος, νωθρός<br />Κουβαλεί την ψυχή μου στο βαλτωμένο του βλέμμα<br /><br />Κι είναι όλη η άμμος της στέπας<br />Κρούστα βαριά στο μισάνοιχτο βλέφαρο<br /><br />Κι είναι όλες της νύχτας οι κρύπτες<br />Βότσαλα μαύρα στης ρυτίδας το κύμα.<br /><br />«Μικρέ μου Κύκλωπα<br />Αθώα σου ζητώ<br />Όπως αθώα δεν υπήρξα ποτέ μου<br />Ποτέ τόσο αθώα όσο τώρα<br />Αυτή την ύστατη στιγμή<br />Που κρέμομαι απ’ τα μάτια σου<br />Κι έχω ζητήσει ετούτο μόνο<br />Να ζυγώσεις την πελώρια χούφτα σου<br />Στο πρόσωπό μου<br />Και να με τραβήξεις έξω<br />Μονάχα αυτό σου ζητώ<br />Κι είμαι μικρή μπροστά σου τόσο<br />Όσο ποτέ δεν έλπισες πως θα με βρεις<br /><br />Μονάχα να το γνώριζες πως είμαι εκεί<br />Θα’ χε κάποιο νόημα ετούτη η παράκληση<br /><br />Και δε θα έμοιαζα ακόμη μια φορά<br />Γελοία.»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-6017259305532004144?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-995428493978131272010-10-06T23:59:00.000-07:002010-10-14T02:46:14.508-07:00Μη μας ξεσυνερίζεσαι<br />Αστεία λέμε<br />Για να περάσει η ώρα<br /><br />Τα χέρια μας βέβαια όλο και λιγότερο κοιτάμε<br />όσο περνούν τα χρόνια<br />μας πιάνει μια κούραση ψυχική<br />κάθε που ακούμε για πολέμους<br />και φτώχεια και άλλα τέτοια στενάχωρα πράγματα<br /><br />και τα παιδιά μας στέκουν δίπλα μας<br />μαγνήτες<br /><br />τα μάτια τους<br />μάς μοιάζουν φυλακή<br />που εντός της κλείστηκαν πουλιά<br />και κρώζουν μανιασμένα<br />πουλιά με τις φτερούγες ματωμένες<br />και τα μάτια τους πνιχτά<br />μπίλιες φωσφόρου<br />που έσβησε<br />κάπου στη μέση.<br /><br />Μα<br />τι να σου κάνουμε κι εμείς;<br />τι να σου πούμε;<br /><br />Μας ψαλιδίσαν τη φωνή<br />και τα πουλιά ακόμη έρχονται τις νύχτες<br />και μας ταράσσουν τα όνειρα.<br /><br />Μη μας ξεσυνερίζεσαι.<br /><br />Σου είπαμε<br />αστεία λέμε<br />η ώρα να περνάει.<br /><br />Βέβαια στα μάτια των παιδιών μας<br />βλέπουμε τα πουλιά<br />και κρώζουνε θλιμμένα<br /><br />και είναι κρίμα<br />τόσο στ’ αλήθεια κρίμα<br />αυτή την άνοιξη που πέθανε<br />να μη μπορέσουμε να τους θυμίσουμε.<br /><br />Ποιος έχει χρόνο για ιστορίες τώρα πια<br />και για φωτιές και για θυσίες και για τρελούς<br />που μανιασμένοι στις φλόγες ρίχνουνται,<br />ποιος έχει χρόνο μες στα μάτια μας<br />τον ίσκιο της σιωπής του ν’ αποθέσει.<br /><br />Αν ήταν για κραυγές κι εύσημα της νίκης τους<br />θα σπρώχνονταν τριγύρω μας μιλιούνια οι γνωστοί<br />να μας θυμίσουν τη λαχανιασμένη ανάγκη τους<br />για επαίνους και άλλα τέτοια ηχηρά.<br /><br />Μα τώρα<br />τώρα που αστεία λέμε<br />η ώρα να περνά,<br />ποιος τάχα θε να μας ζυγώσει;<br /><br />Βαρύγδουπα ποθούν να τους απευθύνονται οι άνθρωποι<br />Τ’ αστεία τους τρομάζουν .<br /><br />Γι’ αυτό<br />Το μόνο που ίσως όλοι σας νιώσετε<br />Είναι τούτο:<br /><br />Οσφυοκάμπτες<br />Άκομψα<br />την πλάτη μας εκλίναμε<br />γι’ αυτό τα μάτια μας να τ’ αντικρίσετε<br />μην το ζητάτε`<br />πλάτες βουβές<br />να σας μιλήσουν δεν μπορούν.<br /><br />Kι εν τέλει<br />νομίζω<br />απ’ την αρχή ξεκαθαρίσαμε:<br /><br />αστεία λέμε<br />η ώρα να περνά. <br /><br />........................................................................<br /><br /><i>το θυμήθηκα σήμερα ειδικά, μέρα απεργίας και γενικού ξεσηκωμού. μέρα της ήττας και της σιωπής..</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-99542849397813127?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-69298178573084614572010-09-28T23:10:00.001-07:002010-09-28T23:10:45.192-07:00Σε κρατούσε μια μικρή υπόγεια γραμμή στο μέτωπο<br />Κάπου πιο πάνω απ’ το γκρεμό των ματιών σου<br />Την είδα ν’ ανατέλλει<br />Κι ήταν αυτή<br />Εσύ ο ίδιος <br />Γυμνός κάτω απ’ τα μάτια των αδαών <br />Βορά στη μανία τους γι’ ανάλυση.<br /><br />Θα’ θελα να ψηλαφούσα τα μάτια σου<br />Μάτια πυρετού<br />Και να’ φτανα πιο κάτω απ’ τα βλέφαρα<br />Ν’ άγγιζα το αίμα <br />Πηχτό που σε καλούσε να πετάξεις<br /><br />Λίγη απ’ τη δίψα σου να κοινωνήσω<br />Και να χαϊδέψω τις πληγές στην πλάτη σου<br />Απ’ τα φτερά <br />Που τόσο βίαια σου ξεριζώσαν<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-6929817857308461457?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-40990803657325674532010-09-03T00:36:00.001-07:002010-09-03T00:36:22.968-07:00Κορμός που βύθισε στη γη<br />Τα μαύρα νύχια<br />Ρίζες κραυγές<br />Σε πέτρινο βάθος.<br /><br />Κορμός φλεγόμενος<br />Πουλιά ξαρμάτωτα<br />Τον κυκλοφέρνουν<br />Σύναξη στάχτη<br />Στο ουράνιο γλαυκό.<br /><br />Εγώ μετέωρη<br />Τα μάτια σ’ έκσταση βουβή<br />Στο πιο απάτητο κλαρί<br />Ψηλά πολύ<br />Κοντά – θαρρείς – στο μάτι του Θεού<br />Στυλώνω την αναπνοή μου<br />Στης στιγμής το τρεμάμενο δάκρυ<br />Μην κυλήσει στης φλόγας το χείλι.<br /><br />Έχω ακόμη την αφέλεια να πιστεύω<br />Πως κάποια απ’ τις μάταιες λέξεις μου<br />Θα φτάσει<br />- προσπερνώντας τις μαυλιστικές<br /> κόκκινες γλώσσες-<br />στα βάθη της γης<br />στης ρίζας το μαύρο νερό<br />στου καιρού το αιώνιο υφάδι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-4099080365732567453?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-80349562233502921382010-07-29T23:47:00.001-07:002010-07-29T23:47:21.618-07:00<meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 10" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 10" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5C8231%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Wingdings; panose-1:5 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:2; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 268435456 0 0 -2147483648 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} /* List Definitions */ @list l0 {mso-list-id:392855317; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-1374516848 1017423866 67633155 67633157 67633153 67633155 67633157 67633153 67633155 67633157;} @list l0:level1 {mso-level-start-at:0; mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:-; mso-level-tab-stop:36.0pt; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} ol {margin-bottom:0cm;} ul {margin-bottom:0cm;} --> </style> <br /><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Ως εδώ ήταν λοιπόν</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Κοπιάστε να δείτε το στραβό μου χαμόγελο</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Επιμελώς κρυμμένο </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Πέθαινε πίσω απ’ τις ζάρες της εθελούσιας στρυφνότητας</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: small;">-<span style="font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span>θαρρούσα πως έτσι δείχνω σοφότερος</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; κι επέμενα να ζαρώνω τις σάρκες μου</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">…ώρες προσποίησης μπροστά στον καθρέπτη-</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Mα τώρα τέλειωσε</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Ήρθε ο καιρός να με δείτε γυμνό</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Και να</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Στέκομαι μπροστά σας</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">κι έχω στα μάτια μου μόνο ριπές απ’ αγέρα</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Πού τον βρήκα τον αγέρα</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">εδώ στη μονότονη ακτή που με ρίξατε</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">δεν το γνωρίζω.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Είναι κι αυτό μια κατάκτηση όμως.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Εσείς </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">στα μικροσκοπικά ματάκια σας έχετε μόνο κάρβουνα νεκρά</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">μα δε θωρείτε τίποτα πέρα απ’ αυτά </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">νομίζετε πως είναι φλόγες λέει</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">ικανές ν’ ανάψουν τις φωτιές ολάκερου του κόσμου</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">και γελάτε </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">μα το γέλιο σας φτάνει στα μάτια μου</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">και γίνεται πιο χλιαρό κι απ’ τη σκιαγμένη&nbsp; σας μιλιά</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">θαρρείτε πως ακούω..</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">τίποτα δε φτάνει σε μένα τώρα πια</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">κι όταν το βλέμμα μου στυλώνω στον καθρέπτη</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">δε βλέπω τίποτα</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">τ’ ακούτε;</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Με σκότωσα.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Και χαίρομαι γι’ αυτό</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Και γελώ δίχως ήχο</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Μα ούτε το γέλιο μου δεν είναι πια ικανό</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Να ζαρώσει το μούτρο μου</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Αρυτίδωτο στέκει</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Γυμνό</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Μοναχά το στραβό του αυτό χαμογέλιο</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Λάμπει ήλιος –φωτιά</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Στο κέντρο του</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;">Φωτιά και σας σπαράσσει.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-8034956223350292138?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-11316388603627281692010-07-27T03:00:00.000-07:002010-07-29T23:27:03.886-07:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <b><i>για το μικρό μου γιο που γιορτάζει σήμερα..</i></b><br /><br /><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">Το γέλιο σου </div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">διαμαντάκια διάφανα</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">θραύσματα μυστικά </div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">αβάσταχτης μαγείας`</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">Μυριάδες αστράφτουν αέρηδες</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">σαν ανασαίνεις..</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">Μια λίμνη απ’ αστέρια η ματιά σου</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">που παιχνιδίζουν ουρανούς </div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">που λάμνουν παραμύθια.</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">Ένα κρυμμένο μυστικό</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">η ίδια η ύπαρξή σου</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">που υπόσχεται ατέλειωτα μαγευτικά ταξίδια</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">κάθε φορά που αχνά κι αγνά </div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">την ακριβή μιλιά σου ξεδιπλώνεις.</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">Και το άγγιγμά σου, η μικρή σου αγκαλιά</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">η θαλπωρή της</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">είναι η δική μου θάλασσα</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">το πιο ακριβό ταξίδι</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">η πιο ζεστή αμμουδιά`</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">και ο ουρανός μοιάζει γεμάτος θαύματα</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">και αρώματα και δώρα </div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">σαν σε κοιτώ</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">και με κοιτάς</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">μικρό μου..</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;"><i>24-8-2006</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-1131638860362728169?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-80849714888330776982010-07-21T04:44:00.000-07:002010-09-28T23:54:55.329-07:00για τον πατέρα μου<br /><br /><br /><br /><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Κύμα ταξίδευε στα περιστέρια της μιλιάς σου.</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;"><br /></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Μουρμούριζε τη δίψα του ένοχο</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Πάφλαζε την οργή του σε τοίχους άξαφνους</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Σε μάτια ξέφτια.</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;"><br /></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Θάλασσα ταξίδευε στην πλάτη σου.</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Αρμύρα έπλεκε χάντρες στα μάτια σου</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Κι ήσουν σκυμμένος στην έγνοια σου</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Και μουρμούραγες λέξεις .</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Σ’ άκουγα κι έλεγα που ήσουν ολότελα ξένος στην όρασή μου</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Μα μέσα μου χύνονταν οι λέξεις σου </div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Σα θάλασσα</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Πεφιλημένη απ’ το στόμα του δέους.</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;"><br /></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Να σπούσαν – λέει- μέσα μου τα βότσαλα </div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Κι όχι όλα στα μάτια σου</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Που με κοιτάζουν ηχερά και νοτισμένα.</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;"><br /></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Με κρίματα ξένα δεν σου’ πρεπε να γεμίσεις τη ζήση σου.</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Και το πόδι σου που βούλιαξε σε κουβά απ' ασβέστη</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Κείνη τη μέρα που βούιζαν οι άνεμοι στ’ αυτιά μου</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Και τα τρύπαγαν οχληρά.</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;"><br /></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Όχι δε σου’ πρεπε </div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Κείνο το βλέμμα</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Πέτρα που πλάκωνε το σύθαμπο δείλι</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Κι ομίχλη κάταχνη να ψιχαλίζει μέσα μου</div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;"><br /></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Βουβό το κλάμα σου.</div><blockquote><blockquote><i></i></blockquote></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-8084971488833077698?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-46032603014354957222010-05-26T03:14:00.001-07:002010-07-29T23:31:20.473-07:00<div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Ω θεέ μου, πόσο ανώφελα κραυγάζεις ! Σ’ ακούω απ’ τη βαθιά σπηλιά μου , εκεί που μ’ έριξες αιχμάλωτη του νου μου ,και φοβάμαι θεέ μου .. χρόνια τώρα δεν τολμώ να βγω να σ’ αντικρίσω κατάματα. </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Πώς να σ’ αντικρίσω εξάλλου; </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Μ’ έπλασες δειλή και μου’ δωσες από πάνω μια ψυχή αχόρταγη , λιονταριού καρδιά σε σώμα μυρμηγκιού, έτσι μ’ έπλασες, μονάχα για να νομίζω πως μπορώ να σ’ αντικρίσω και να μην παραιτούμαι ποτέ κι εσύ να γελάς , θρονιασμένος εκεί ψηλά, με τις αδέξιες κινήσεις μου και τη γελοία εμμονή μου ν’ αρνιέμαι τη φύση μου την καρφωμένη στα πιο πυκνά σκοτάδια.</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Μα ξέχασα..</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Μ’ έπλασες σύννεφο μαύρο γεμάτο κεραυνούς και ρεύματα ηλεκτρικά που όμως μέσα του νομίζει πως είναι ήλιος. </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Είδες λοιπόν πόσο γελοία σου φαίνομαι;</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Φαντάζομαι ,διασκεδάζεις πολύ εκεί πάνω ..</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Να με βλέπεις να περιφέρομαι πάνω στη γη με ένα νου πεπερασμένο και μια γελοία από πάνω εμμονή πως είναι λέει παντοδύναμος.</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Χα χα ας γελάσω..</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Και βαυκαλιζόμουνα στην εφηβεία μου με τα λόγια του Καζαντζάκη</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">« Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι λεύτερος»</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Τα πιπιλούσα κι εγώ συνεχώς στις εκθέσεις μου.. Τι ωραία που αισθανόμουν σαν έγραφα αυτό το χιλιοειπωμένο « Τη μοίρα μας τη φτιάχνουμε μόνοι μας.» ή το άλλο: « Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω».</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Έχεις ακούσει πιο γελοίο απόφθεγμα Θεέ μου;</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Σίγουρα θα έχεις ξεκαρδιστεί εκεί πάνω μ’ αυτά.</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Δεν ελπίζουμε –λέει- τίποτα και δε φοβόμαστε τίποτα. </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Ας γελάσω δυνατά και πικραμένα. Αν το’ ξερα πως θα μ’ ακούσεις , θα’ βγαινα τώρα απ’ τη σπηλιά μου να σου φτύσω το γέλιο μου.. Μη θαρρείς πως σε φοβάμαι. Το ξέρω όμως πως δε θ’ ακούσεις.</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Γι’ αυτό το κρατάω αυτό το γέλιο για άλλες περιστάσεις. Όταν δε θα μπορώ να κάνω τίποτα άλλο, παρά να γελώ, όταν η τρέλα θα μ’ έχει πιάσει στις δαγκάνες της. </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Έχεις προσέξει ποιοι σου μοιάζουν περισσότερο Θεέ μου; Οι παράφρονες. «Άρχισε να ψηλώνει ο νους της» λέει ο Παπαδιαμάντης για τη Φόνισσα. « Είχε εξαρθεί εις ανώτερα ζητήματα» λέει. Τι το’ θελε κι αυτή; Κάποια πράγματα Θεέ μου εμείς οι θνητοί πρέπει να τα αφήνουμε απλησίαστα..</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Βέβαια δεν είναι να απορεί κανείς που οι περισσότεροι παράφρονες νομίζουνε πως είναι Θεοί. Μόνο ένας παράφρονας Θεός θα μπορούσε να φτιάξει ένα τόσο αλλοπρόσαλλο δημιούργημα όπως είναι ο άνθρωπος.</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Δεν πιστεύω να θύμωσες.. Μα τι λέω.. Γιατί να θυμώσεις; Εσύ μόνο να γελάς ξέρεις..</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Νομίζω – ώρες ώρες – πως μας έπλασες μόνο για να διασκεδάζεις. </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Είναι στ’ αλήθεια διασκεδαστικό να βλέπεις έναν άνθρωπο να γεννιέται σοφός κι όμως όλοι να νομίζουν πως είναι ανόητος . Για τα μικρά παιδιά μιλώ, που έχουν τη μόνη γνήσια σοφία μέσα τους ,τη σοφία του ενστίκτου και του συναισθήματος, που ακόμη δεν έπνιξε αυτός ο τύραννος του νου – εφεύρεση δική σου κι αυτή βέβαια. Να γεννιέται λοιπόν σοφός και μεγαλώνοντας να χάνει αυτή τη σοφία και όσο χάνει τη σοφία του τόσο να αισθάνεται και πιο σοφός. Τόσο σοφός και τόσο αυτάρκης που φτάνει – λέει- στο σημείο να λέει πως δε σ’ έχει ανάγκη. </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Ειδικά εκεί – φαντάζομαι – θα ξεκαρδίζεσαι στα γέλια. Σ’ αυτό ειδικά το σημείο. Όταν ακούς να λένε ότι δε σ’ έχουν ανάγκη. Πως είναι – λέει – άθεοι.</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Χα χα !! </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Έχεις ακούσει Θεέ μου μεγαλύτερη γελοιότητα απ’ αυτήν ;</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Σαν να λέει ένας σκύλος « είμαι ελεύθερος» , επειδή ,με το περιορισμένου βεληνεκούς βλέμμα του δε φτάνει στην αλυσίδα με την οποία τον έχει δεμένο το αφεντικό του. Σαν να φωνάζει ο σκύλος « Ανήκω στον εαυτό μου!». Και μόλις κάνει δυο βήματα παραπέρα , κάτι τον πνίγει στο λαιμό και γυρίζει να γλείψει το χέρι του αφεντικού του .</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Έτσι κι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που παριστάνουνε τους άθεους και μόλις σκοντάψουνε σε μια πέτρα στο δρόμο αυθόρμητα τους βγαίνει η επίκληση «θεέ μου».</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Φαντάζομαι πόσο ευφραίνεσαι μ’ αυτά τα « θεέ μου» που ακούς κάθε δευτερόλεπτο σε τόσες διαφορετικές γλώσσες.. Πώς να μην αισθάνεσαι παντοδύναμος μετά;</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Μα τι λέω; Εσύ τη δύναμη δεν την έχεις θεοποιήσει όπως εμείς. Τη θεωρείς τόσο πια αυτονόητη που την άφησες για μας τους κακόμοιρους να τη λαχταράμε με όλο μας το είναι, να την αποζητούμε με όλους τους πιθανούς τρόπους..</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Ο άνθρωπος – λέει- είναι το πιο «δεινόν» απ’ όλα τα όντα. Νομίζω ο Σοφοκλής το έγραψε αυτό. « Δεινόν» σημαίνει πως προκαλεί δέος.</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Και το βαθυστόχαστο ερώτημα που θέλω εγώ να θέσω θεέ μου είναι: Δέος σε ποιον; Σε σένα; </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Ας γελάσω.. </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Μα μόνο γέλιο βαθύ και ασυγκράτητο θα μπορούσε να σου προκαλέσει εσένα ο άνθρωπος. Αυτό νομίζω το ξεκαθαρίσαμε.. </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Τότε σε ποιον;</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Στον εαυτό του. Ναι μάλλον αυτήν την απάντηση θα μπορούσα να τη δεχτώ.</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Και ξέρεις , θεέ μου, όσο το σκέφτομαι τόσο αντιλαμβάνομαι – ειλικρινά τώρα και χωρίς καμία διάθεση κολακείας – πως σ’ έχουμε αδικήσει εμείς οι άνθρωποι. Ειδικά πριν έρθει ο γιος σου, ο Χριστός στη γη να σταυρωθεί για μας- τότε λίγο αποκαταστάθηκε η φήμη σου- σε θεωρούσαμε σκληρό κι ανελέητο. Έστειλες –λέει- κατακλυσμό και έπνιξες όλους τους ανθρώπους εκτός απ’ τον Νώε. Έκαψες τα Σόδομα και τα Γόμορρα. Ζήτησες απ’ τον Αβραάμ να θυσιάσει το γιο του τον Ισαάκ. </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Μα ήσουνα ένας θεός που προκαλούσε πραγματικά δέος . Τρομακτικός όσο δεν παίρνει. Και δεν σου κρύβω πως ,μικρή όταν ήμουνα, πριν κοιμηθώ , έκανα την προσευχή μου σε σένα. Όχι όμως από αγάπη. Από φόβο , μήπως μου κάνεις και μένα τα ίδια , μήπως με βάλεις να θυσιάσω τις αδερφές μου ή μήπως μου στείλεις φωτιά και με κάψεις, ή – το χειρότερο- μήπως κατέβεις εσύ ο ίδιος ,έτσι τρομακτικός όπως ήσουν στην εικόνα που είχαμε πίσω απ’ την πόρτα , κι ακουμπήσεις πάνω μου το πύρινο βλέμμα σου..</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Αργότερα κατάλαβα πως τέτοιο φόβο δε διατρέχω..</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Εδώ λοιπόν νομίζω πως έγινε η παρανόηση: Ποιος μας είπε πως όλα αυτά τα έκανες εσύ;</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Εσύ μπορεί απλά να καθόσουν στα σύννεφα και να απολάμβανες ένα μακάριο ύπνο. Μπορεί εκείνη τη στιγμή το βλέμμα σου να ήταν στραμμένο αλλού. Δεν είσαι δα και υποχρεωμένος μέρα νύχτα να μας επιτηρείς..</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Ή πολύ απλά μπορεί να γέλαγες με τα χάλια μας που δεν μπορέσαμε να δούμε πιο πέρα από τη μύτη μας και μια φωτιά τόση δα την αφήσαμε να κάψει δυο πόλεις ή καθίσαμε σαν ηλίθιοι να πνιγούμε αντί να φτιάξουμε μια κιβωτό σαν το Νώε. </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Τόσο μυαλό θέλει να το σκεφτείς να φτιάξεις μια κιβωτό; </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Κατάλαβες Θεέ μου; </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Εκεί νομίζω πως σε αδικήσαμε. Η μόνη ευθύνη που ίσως έχεις είναι – αν δεχτούμε πως εσύ μας έπλασες – ότι μας έφτιαξες με λειψό νου. Με νου που εύκολα</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">τυφλώνεται , συσκοτίζεται, τα χάνει, πώς το λένε;</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Οι αρχαίοι αυτό το έλεγαν Άτη και έλεγαν πως το’ στελναν οι θεοί στους ανθρώπους για να τους βασανίσουν. Μα νομίζω πως κι εδώ αδικούσαν λίγο το Δία. </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Δεν είχε – θεέ μου- ο Δίας το χρόνο μα ούτε τη διάθεση να ασχοληθεί μ’ αυτά. Και δεν τον αδικώ.</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Φαντάσου τώρα να είσαι ο Δίας, αθάνατος , παντοδύναμος και μακάριος, και να βλέπεις από κάτω συνεχώς ανθρώπους να πολεμούν τον ίδιο τους τον εαυτό με τα λάθη τους ,τις αστοχίες τους , τις τύψεις τους ,τα δάκρυά τους.</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Συγχύζεσαι ή όχι; Ειδικά όταν το ξέρεις καλά πόσο μάταια είναι όλα αυτά.</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Μα θα σου πω ένα μυστικό θεέ μου. </div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Πριν από λίγο είδα απ’ το παράθυρό μου μια εικόνα. Ένα κομμάτι ουρανού που το’ σχιζε στα δυο μια κατάλευκη γραμμή.</div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Και σκέφτηκα πως είσαι εσύ εκεί μέσα και λυπάσαι- συγχώρεσέ με για την ασεβή σκέψη μου- λυπάσαι που δεν μπορείς , έστω για λίγο, να δανειστείς το βλέμμα μου και να δεις αυτήν την εικόνα μέσα απ’ τα δικά μου μάτια , που δεν μπορείς ,έστω για λίγο , να δανειστείς την καρδιά μου και να νιώσεις κατάσαρκα αυτήν την ομορφιά.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-4603260301435495722?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-82006750514560806252010-05-20T11:04:00.000-07:002010-07-28T05:41:29.663-07:00Έχουν περάσει δυο βδομάδες απ’ την τραγική Τετάρτη που στοίχισε τη ζωή σε τρεις ανθρώπους και μια αθώα ζωή που πάλευε να υπάρξει.<br />Οι δημοσιογράφοι – λέει- αύριο θα είναι στις θέσεις τους έτοιμοι να καλύψουν τη νέα πανελλαδική απεργία ,τρέμοντας – λένε- μήπως υπάρξουν νέα έκτροπα. Τώρα, εγώ μόνο είδα σε κάποιους τη λάμψη του αρπαχτικού στο βλέμμα ; Μπορεί απλά να είμαι προκατειλημμένη..<br />Δυο βδομάδες μετά , ακούω πολλά.. Ακούω την κυβέρνηση να μονολογεί ότι θα συλληφθούν οι υπεύθυνοι και θα τιμωρηθούν παραδειγματικά. Ακούω κάποιους δημοσιογράφους να ωρύονται, να κραυγάζουν , δίχως την παραμικρή αίσθηση της δικής τους ευθύνης.. Ακούω τα κόμματα της αριστεράς να μιλούν για « εργασιακό ατύχημα», για κάποιους « ανεγκέφαλους» που εκμεταλλεύονται τις δυναμικές λαϊκές κινητοποιήσεις για να προβούν σε πράξεις βίας, για προβοκάτορες, συνωμοσίες..<br />Κι ακούω γύρω μου φωνές να υψώνονται σε λαϊκό αίτημα : να τιμωρηθούν αυτοί που έριξαν τις μολότοφ..<br />Και ρωτάω εγώ με όλη την αφέλεια που με διακρίνει:<br />« Αν τιμωρηθούν αυτοί που τις έριξαν , εμείς εντάξει; Την αθωώσαμε τη συνείδησή μας, πάμε πάλι για ύπνο σαν να μη συμβαίνει τίποτα;» <br /><br />Συνεχίζουμε την ευτελή ζωούλα μας με όλη την αυταρέσκεια που μας διακρίνει και είμαστε περήφανοι για τον εαυτό μας που εξεγερθήκαμε, αφήσαμε τα λουλουδάκια μας στον τόπο του «εργασιακού ατυχήματος» , δακρύσαμε μπροστά στις κάμερες , υψώσαμε τη γροθιά μας σ’ αυτούς τους ανεγκέφαλους , που ρίχνουν τις μολότοφ και μας θυμίζουν ποιοι είμαστε..<br /><br />Αυτοί είναι οι άλλοι, οι ανεγκέφαλοι, οι ψευτοαναρχικοί, οι τρελοί, οι προβοκάτορες..<br />Κι εμείς είμαστε « εμείς», οι ηθικοί, οι ώριμα σκεφτόμενοι, οι υγιείς επαναστάτες…<br /><br />Μα δεν μπορώ να ησυχάσω , όταν σκέφτομαι εκείνη την εικόνα.. Άνθρωποι ψηλά στο μπαλκόνι της Marfin να εκλιπαρούν για τη ζωή τους κι άνθρωποι από κάτω να διαδηλώνουν αγωνιζόμενοι για μια καλύτερη- λέει- ζωή. Τα μάτια μπροστά, τίποτα δεν τους πτοούσε , ούτε οι αλλόφρονες κραυγές των άλλων που καίγονταν, ούτε οι νηφάλιες φωνές που λέγαν « ανοίξτε δρόμο να περάσουν τα πυροσβεστικά..»<br /><br />Μονάχα ο υπέρτατος στόχος, ο αγώνας.. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.. Και αν πέθαναν άνθρωποι ,ποιος νοιάζεται.. παράπλευρες απώλειες..<br /><br />Εμείς δε ρίξαμε τις μολότοφ κι αυτοί που τις έριξαν είναι οι άλλοι..<br /><br />Κι εμείς περνιόμαστε για άνθρωποι; Πού είναι τα ανθρώπινα αντανακλαστικά μας – τη στιγμή που κινδυνεύουν άνθρωποι- να τα αφυπνίσουμε, να τρέξουμε ,να βοηθήσουμε;<br /><br />Εκτός εάν ,στην προσπάθεια να γίνουμε επαναστάτες, ξεχάσαμε να γίνουμε άνθρωποι..<br /><br />Κι αυτοί ,οι άλλοι, είναι ο καθρέπτης μας , είμαστε εμείς..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-8200675051456080625?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-29879091576305244822010-05-05T08:13:00.000-07:002010-05-05T08:22:35.241-07:00Πώς να μιλήσεις για ουρανό σ’ αυτή την πόλη;<br /><br />Σκύλος που απόκαμε η φωνή σου<br />Συριγμός άηχος , ξεψυχισμένος<br />Την ίδια την ανάσα του σιχάθηκε<br />Και απόμεινε σ’ ένα μικρό χαντάκι ματωμένος<br />Να σκούζει οδυνηρά .<br /><br />Τριγύρω σου ουρλιαχτά<br />Αλυσίδες βαριές κροταλίζουν τη θλίψη τους<br />Στην έρημη χώρα που απόγειρε μέσα σου<br />Μόνη σου άμυνα ένα σφύριγμα υπόκωφο<br />Σαρώνει όλους τους οχληρούς τριγύρω ήχους<br />Μέσα σου βουητό αλαλαγμών<br />Σφαγμένων ήχων<br /><br />Η όψη σου νωθρή.<br /><br />Και σε κατηγορούν για αδράνεια<br />Υψώνουν το φρύδι επιτιμητικά<br />και σε δικάζουν.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Τώρα, σου βάζουν μολότοφ και σε καίνε</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-2987909157630524482?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-82740190987796151582010-05-04T00:25:00.000-07:002010-05-04T00:26:37.458-07:00Τον είδα να γελά <br />Κι ήταν τα δόντια του ξέσκεπα<br />Και στέκαν στο χλωμό του πρόσωπο<br />Σα σκουριασμένα σίδερα<br />Γυμνά από σμάλτο<br />Με μόνη τους λάμψη <br />Το σάλιο του.<br /><br />Κι αυτή κρατιότανε δυο βήματα πιο πέρα<br />Τα ξέπλεκα μαλλιά <br />Φίδια ατίθασα χαϊδεύαν το γυμνό λαιμό του<br />Και τον κοιτούσε με προσήλωση<br />Θα’ λεγες πως ήτανε βρέφος εκείνη<br />Μ' έμφυτη περιέργεια<br />Κι εκείνος<br />Ολάκερος ο κόσμος που’ στεκε ολάνθιστος εμπρός της.<br /><br />Μουδιάζαν οι ανάσες τους έτσι ως γέρνανε ολάνοιχτοι ο ένας προς τον άλλον.<br /><br />Αυτός με βλέμμα γυμνωμένο από προσποίηση<br />Κι αυτή με βλέμμα καλυμμένο προσδοκίες<br /><br />Στέκαν στα δύο άκρα <br />Σχοινοβάτες του νου<br />Κρατημένοι σφιχτά απ’ της σκέψης τη βουβή απάτη.<br /><br />Κι ένα ποτάμι τους έκλεινε ολόγυρα<br />Ένα βαθύ κυανόχρωμο ποτάμι<br />Δίχως αρχή και δίχως τέλος<br />Που άλλοι το είπανε Μοίρα<br />Κι άλλοι Χρόνο.<br />Μα κείνοι το λέγανε <br />Ψίχουλα αιωνιότητας<br />Έτσι ως δοσμένοι στο κατώφλι του Έρωτα<br />Τρομάζαν με την όψη των άλλων <br />Των άλλων που τους κοίταζαν κατάματα <br />Και τους στριμώχναν την ανάσα με βρώμικα χνώτα<br />που μύριζαν ανάγκες και πείνα και μικρόψυχες εικόνες.<br /><br />Μα αυτοί είχανε φύγει ο ένας προς τον άλλον<br />Έστω για λίγο<br />Για μια στιγμή<br />Μα <br />Είπαμε<br />Ο χρόνος είναι σχετικός <br />Κι η ομορφιά μια απλή οφθαλμαπάτη<br />Που επινοήσαν οι όμορφοι για παρηγόρια <br /><br />Αυτοί οι δυο στέκαν ολάνοιχτοι <br />Ο ένας προς τον άλλο<br />Κι ήταν αυτό μια ομορφιά από μόνο του<br />Θεέ μου<br />Πόσο αβάσταχτα ωραία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-8274019098779615158?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-10537487384736714342010-05-03T23:50:00.000-07:002010-05-04T00:01:34.882-07:00Σήμερα διάβαζα στους μαθητές μου τη σκηνή της εξαπάτησης του Δία απ’ την Ήρα στην Ξ ραψωδία της Ιλιάδας. Τραντάχτηκε η αίθουσα απ’ τα γέλια , με τα πονηρά τερτίπια της Ήρας και την αφέλεια του Δία. <br /><br /> <span style="font-weight:bold;">« Αυτός είναι ο θεός τους;» με ρώτησε ένας μαθητής. « Μα πώς πίστευαν σ’ αυτόν;»</span><br /> Προηγουμένως, είχαμε δει τη σκηνή όπου ο Δίας ανακοινώνει στην Ήρα το σχέδιό του. Έχει προαποφασιστεί ότι ο Έκτορας θα νικά μέχρι να σκοτώσει τον Πάτροκλο. Μετά εγκαταλείπεται στη μοίρα του. Κι όμως αυτός είναι σίγουρος για την αμέριστη υποστήριξη του Δία και μεθυσμένος από σιγουριά κραυγάζει: <span style="font-weight:bold;">« Θα σας κάψω τα πλοία, Αργίτες!!»</span><br /> <br />Η Ίριδα, απεσταλμένη του Δία , του ανακοινώνει πως ο Δίας είναι μαζί του , κι εκείνος <span style="font-weight:bold;">« ο πλανημένος»</span> δεν προσέχει αυτή τη «μικρή» λεπτομέρεια των ακροτελεύτιων λόγων της. <span style="font-weight:bold;">« Μέχρι να πέσει το σκοτάδι.»</span><br /> Είναι βέβαιος πως ο Δίας θα είναι δίπλα του μέχρι το τέλος. Απ’ αυτήν την άποψη, είναι <span style="font-weight:bold;">ένας γνήσιος τραγικός ήρωας , με κύριο γνώρισμα την πλάνη στην οποία σκόπιμα τον αφήνει ο Δίας. Μια πλάνη που τον σέρνει έρμαιο σε πράξεις ασυλλόγιστης ανδρείας , με αποκορύφωμα το θάνατο του Πάτροκλου.</span> Ο Δίας τον χρησιμοποιεί για να κάνει το χατίρι της Θέτιδας και να δικαιωθεί ο Αχιλλέας. <br /> <br />Κι αυτό ο Έκτορας δεν μπορεί να το αντιληφθεί , για τι τον έχει τυφλώσει<span style="font-weight:bold;"> η Άτη</span> , με αναγκαίο επακόλουθο <span style="font-weight:bold;">την Ύβριν</span> και την τραγική πτώση του.<br /><br />Πού έγκειται η ύβρις του Έκτορα; <span style="font-weight:bold;">Στο ότι άφησε τον εαυτό του να ξεγελαστεί από τις υποσχέσεις του θεού, αφέθηκε να τον πλανέψουν τα μεγάλα λόγια της Ίριδας και ξέχασε την απλή αυτή αλήθεια: πως είναι θνητός και δεν μπορεί να έχει την εύνοια του θεού μέχρι το τέλος.</span><br /><br />Κι επανέρχομαι στο ερώτημα του μαθητή: <span style="font-weight:bold;">« Αυτοί ήταν οι θεοί τους; Μα , αν πιστέψουμε πως τη θρησκεία τους οι άνθρωποι την επινόησαν τότε για παρηγοριά , πώς μπορούσαν να πιστέψουν σε τέτοιους θεούς;»<br /></span><br /> Και τη συμπληρώνω εγώ: <br /><span style="font-weight:bold;">« Τι παρηγοριά μπορούν να σου δώσουν τέτοιοι θεοί, θεοί ηθικά κατώτεροι από σένα, που λένε ψέματα, απειλούν ο ένας τον άλλον, μα- το κυριότερο- σε χρησιμοποιούν για να πετύχουν το στόχο τους κι έπειτα σε αφήνουν έρμαιο της αδυσώπητης μοίρας σου;»<br /></span><br /> Και η απάντησή μου : «<span style="font-weight:bold;"> Δεν μπορούν να σου δώσουν καμία παρηγοριά.</span>»<br /><br /> Αν σκεφτούμε ότι ο Ησίοδος με την Θεογονία του και ο Όμηρος με την Ιλιάδα και την Οδύσσεια υπήρξαν οι θεμελιωτές της αρχαίας ελληνικής θεολογίας , νομίζω, είναι εκπληκτική η διαπίστωση που αβίαστα βγαίνει:<br /> <span style="font-weight:bold;">Αυτοί οι άνθρωποι , οι αρχαίοι Έλληνες δεν καταδέχονταν να αναζητήσουν παρηγοριά στη θρησκεία. Στέκαν αγέρωχοι απέναντι στη μοίρα τους και την πολεμούσαν μέχρι το τέλος κι ας ξέραν πως αυτή είναι αναπόδραστη. <br /> Αυτός ο λαός είχε την τόλμη να αντικρίζει κατάματα , χωρίς αυταπάτες , τη θνητή του φύση και την αδήριτη σοφία να αναγνωρίζει τα πεπερασμένα του όρια. </span><br /><br /> Η Ιλιάδα είναι γεμάτη σκηνές θανάτου κι εκεί βλέπουμε την ψυχή να εγκαταλείπει κλαίγοντας το σώμα της και να κατεβαίνει στον Άδη.<br /><br /> Κανένας Παράδεισος δεν την περιμένει.. μονάχα η Λήθη. Καμιά υπόσχεση για δικαίωση μετά θάνατον. <br /> <br />Στην Π ραψωδία περιγράφεται μια μνημειώδης μάχη πάνω στο νεκρό σώμα του Κεβριόνη. Δυο παρομοιώσεις επιστρατεύονται απ’ τον ποιητή για να κάνει πιο ζωντανή τη σκηνή μπροστά στα μάτια μας. Δύο στρατοί μάχονται με λύσσα για τα όπλα του Κεβριόνη. Δέστε όμως πώς κλείνει η σκηνή : <br /> <br /><span style="font-weight:bold;"> « Και αυτός στο μέσο απέραντος στον στρόβιλον της σκόνης<br />κοιτάμενος τους ιππικούς αγώνες λησμονούσε.»</span><br /><br />« Ενδιαφέρεται καθόλου ο Κεβριόνης για την έκβαση της μάχης που γίνεται πάνω στο νεκρό σώμα του;»<br />Ρώτησα τα παιδιά και αρχικά με κοίταξαν με απορία. Τι σόι ερώτηση είναι πάλι αυτή; Θα σκέφτηκαν . Η απάντησή τους όμως είναι σύμφωνη με τα ιδανικά της θρησκείας με την οποία γαλουχήθηκαν .<br /> <br />« Και βέβαια.. Ο Κεβριόνης δε θέλει να χάσει τα όπλα του. Θέλει να τον θάψουν μ’ αυτά.» Έτσι μου απάντησαν , αγνοώντας το κείμενο.<br /><br /> Το κείμενο όμως μας επαναφέρει στην τάξη. <span style="font-weight:bold;">Τέλος οι ψεύτικες ελπίδες. Ο Κεβριόνης λησμονούσε. Και λησμονούσε επειδή είναι νεκρός και τίποτε απ’ ό,τι γίνεται στη γη δεν τον αφορά πλέον.<br /> </span><br />Όλα παίζονται πάνω στη γη. Μια θρησκεία που δεν άφηνε κανένα περιθώριο για ελπίδα. Και παράλληλα άνθρωποι που, ενώ το ξέρουν πως σ’ αυτούς τους θεούς δεν μπορούν να βασίζονται , ξέρουν και κάτι άλλο που ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά ξεχνάει:<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Πως όποιος ξεχνάει τη θνητή του φύση και υπερβαίνει τα ανθρώπινα όρια τιμωρείται.</span><br /><br />Το τρίπτυχο Άτη- Ύβρις- Νέμεσις είναι κυρίαρχο στην Ιλιάδα απ’ την Π ραψωδία και μέχρι το τέλος της.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">« Ποια τύφλωσις !!»</span> αναφωνεί ο ποιητής για την ορμή του πολέμου που τυφλώνει τον Πάτροκλο και τον κάνει να καταδιώκει τους Τρώες αλύπητα, ξεχνώντας τη συμβουλή του Αχιλλέα.<br /> Η ίδια τύφλωση ελαύνει τον Έκτορα , οδηγώντας τον στο τραγικό τέλος του απ’ τα χέρια του Αχιλλέα. <br /><br /> <span style="font-weight:bold;">Όντα τραγικά λοιπόν οι ήρωες της Ιλιάδας.</span><br /><br />Κι αυτή είναι η σοφία των αρχαίων Ελλήνων μπροστά στην οποία ο σύγχρονος άνθρωπος εθελοτυφλεί. <span style="font-weight:bold;">Η επίγνωση πως ο άνθρωπος είναι τραγικό ον και η τραγικότητά του έγκειται στην πλάνη του. Πλανημένος γεννήθηκε ,πλανημένος πεθαίνει.<br /></span><br />Και η μεγαλύτερή του πλάνη είναι αυτή η υπερεκτίμηση του Νου. Νομίζουμε εμείς οι δύστυχοι πως ,επειδή έχουμε τη Νόηση είμαστε οι εκλεκτοί.<br /><br />Μέγιστη πλάνη.<br /><br />Έρχεται ένα ηφαίστειο και ξυπνάει, παγώνει τις εναέριες συγκοινωνίες για μέρες και μας υπενθυμίζει πως οι αιθέρες δεν μας ανήκουν.<br /><br />Αυτό το μάθημα όμως οι αρχαίοι Έλληνες το είχαν στέρεα αφομοιώσει. <br /><br />Γι’ αυτό και η αρχαία Ελληνική σκέψη είναι τώρα περισσότερο επίκαιρη από ποτέ.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">σημείωση: ευχαριστώ το Β1 για την τροφή που μου έδωσε στη σκέψη..<span style="font-style:italic;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-1053748738473671434?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-40862550472488242592010-04-23T05:25:00.000-07:002011-01-11T03:38:26.043-08:00 <span style="font-weight:bold;">ή «περί ενοχής» πραγματεία</span></span> <br /><br />ένα σπαραχτικά ανθρώπινο έργο, μια κραυγή αγωνίας γι’ αυτό που είναι ο άνθρωπος.. <br /><br />Ο Ζοζέ Σαραμάγκου είδε όλη την ιστορία του Ιησού, μέσα από μια λεπτομέρεια φρίκης : τη σφαγή των νηπίων απ’ τον Ηρώδη και την παράλειψη του Ιωσήφ να ειδοποιήσει τις οικογένειές τους , ώστε να σωθούν κι αυτά από τη μανία των στρατιωτών . <span style="font-weight:bold;">Μια παράλειψη που σημαδεύει τον Ιωσήφ με τη βαριά σκιά της ενοχής που τον καταδιώκει μέχρι το μαρτυρικό τέλος του. Ένας εφιάλτης που βασανίζει τον πατέρα και κληροδοτείται στο γιο. Και στέκεται η αφορμή να αποδυθεί αυτός σ’ ένα ταξίδι ενηλικίωσης .</span> <br /><br />Ένα μυθιστόρημα γεμάτο σκηνές σπάνιας δραματικής έντασης: <br /><br />Ο Ιησούς , μικρό αγόρι που μόλις συνειδητοποίησε την ορφάνια του <br />σφίγγει στην αγκαλιά του το νεκρό σώμα του πατέρα του. <br /><br />Η Μαρία ,η μητέρα του, σοφή και υποταγμένη- ή αλλιώς υποταγμένη από σοφία κι όχι από ηττοπάθεια- με τη στωική εγκαρτέρηση που μόνο οι γυναίκες της εποχής εκείνης ήξεραν . <br /><br />Ο ποιμένας – Διάβολος με τη σαρκαστική ματιά, τις ευθύβολες ερωτήσεις και τις ανατρεπτικές παρατηρήσεις. <br /><br />Ο Ιησούς, -έφηβος ,με τη στοχαστική ματιά και την ευαισθησία που τον σπρώχνει να αντιταχθεί στα θρησκευτικά ιδεώδη με τα οποία γαλουχήθηκε, σώζοντας το αρνάκι που προόριζε για τη θυσία από καθαρή συμπόνια. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">« Αν σώζεται αυτό το αρνί τώρα , είναι για να σώσει κι εμένα κάποιος.» λέει στη μητέρα του.</span> <br /><br />Η συνάντηση του Ιησού με τη Μαρία τη Μαγδαληνή , μια σκηνή εκτυφλωτικής ομορφιάς. <br /><br />Η απολαυστική συζήτηση της Μαρίας με τον άγγελο , με τα έντονα κωμικά στοιχεία. <br /><br />Και η πιο σημαντική σκηνή του βιβλίου, <span style="font-weight:bold;">η συζήτηση του Ιησού με τον πατέρα του το Θεό υπό τη σιωπηλή παρουσία του Διαβόλου – ποιμένα. Κι εκεί βλέπουμε έναν Ιησού πραγματικά αγέρωχο απέναντι στη θεϊκή εξουσία. Μα κυρίως έναν άνθρωπο πιο ώριμο και ηθικά ακέραιο απ’ το Θεό. </span> <br /><br /><span style="font-weight:bold;">« Τι θ’ απογίνουν οι άνθρωποι μετά το θάνατό μου;»</span> Ρωτάει τον πατέρα του, και ο Θεός, με μια ισοπεδωτική ειλικρίνεια που σοκάρει ,του εξιστορεί όλα όσα θα επακολουθήσουν , όλους τους μαρτυρικούς θανάτους ανθρώπων με αποκορύφωμα τις σταυροφορίες. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">« Θα πεθάνουν εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες και γυναίκες, η γη θα γεμίσει από κραυγές πόνου, ουρλιαχτά, βογκητά αγωνίας, ο καπνός των καμένων θα σκεπάσει τον ουρανό , το λίπος τους θα τσιτσιρίσει πάνω στις θράκες, η μυρωδιά τους θα φέρνει αναγούλα, κι όλα από φταίξιμο δικό μου.» <br /><br />« Όχι από φταίξιμο δικό σου , αλλά εξαιτίας σου». <br /><br />« Πατέρα, πάρε αυτό το ποτήρι από μένα» <br /><br />« Απ’ το αν θα το πιεις εξαρτάται η δική μου εξουσία και η δική σου δόξα»</span> <br /><br />Δεν ξέρω αν ο Ζοζέ Σαραμάγκου έχει μελετήσει Όμηρο και τους αρχαίους Έλληνες τραγικούς ή πρόκειται απλά για κείνη την συγγένεια πνεύματος που έχουν όλοι οι μεγάλοι διανοητές ανεξάρτητα απ’ την εποχή τους. Μου έκανε εντύπωση πάντως <span style="font-weight:bold;">πόσο ο Ιησούς του Σαραμάγκου μοιάζει με τους τραγικούς ήρωες του αρχαίου δράματος. </span> <br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ο Ιησούς</span> φέρει πάνω του το σημάδι της ενοχής που του άφησε ο πατέρας του με τη μορφή ενός νυχτερινού εφιάλτη. Η μάνα του προσπαθεί να τον προστατεύσει απ’ την αλήθεια , μα αυτός συνεχίζει αταλάντευτος την αναζήτηση της ταυτότητάς του . Επιλέγει να μείνει με τον Ποιμένα , για να μάθει ποιος είναι. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ο Οιδίποδας</span> , κληρονόμος και ο ίδιος της κατάρας του οίκου των Λαβδακιδών , που τον σέρνει αιχμάλωτο σε μια πλάνη απ’ τη γέννησή του, αναζητά την ταυτότητά του μέχρι το τέλος, παρά τα παρακάλια της μάνας του. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">Απ’ αυτήν την άποψη , είναι και οι δύο <br />« πένθους εραστές» , καθώς οδηγούνται στη φλόγα της αλήθειας που θα τους κάψει, όπως η πεταλούδα μαγνητίζεται από ένα αναμμένο κερί.</span> <br /><br /><span style="font-weight:bold;">« Αν ήμασταν τόσο ασύνετοι ή τόσο τολμηροί όσο οι νυχτοπεταλούδες και άλλα λεπιδόπτερα και ριχνόμασταν στη φωτιά όλοι μας, σύσσωμο το ανθρώπινο είδος, ίσως τότε μια τεράστια ανάφλεξη, μια τέτοια λάμψη , περνώντας απ’ τα κλειστά βλέφαρα του θεού, να τον ξυπνούσε από το ληθαργικό του ύπνο, πολύ αργά για να μας γνωρίσει , είναι η αλήθεια, ωστόσο εγκαίρως για να δει την αρχή του τίποτα, όταν θα’ χουμε πια εξαφανιστεί.»</span> <br /><br />Ο αιώνιος έφηβος Ζοζέ Σαραμάγκου καταφέρνει σ’ αυτό το μυθιστόρημα να εξαπολύσει πάνω μας τις αμφιβολίες που εξαρχής γεννήθηκαν στην καρδιά του, όταν άκουσε την ιστορία του Ιησού.<span style="font-weight:bold;"> Είναι σαν να’ χουμε μπροστά μας έναν έφηβο με βλέμμα γεμάτο καχυποψία να θέτει ερωτήματα αμείλικτα.</span> <br /><br /><span style="font-weight:bold;"> « Ας ρωτήσει ο Ιωάννης το Θεό γιατί τον έβαλε να πεθάνει έτσι , από μια τόσο ποταπή αιτία , αυτόν που ήρθε να αναγγείλει τόσο μεγάλα πράγματα».</span> <br /><br />Ο Ιησούς – μετά τη συνάντησή του με τον Βαπτιστή Ιωάννη στην έρημο- εναγώνια ψάχνει το καθήκον του. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">« Το καθήκον μου , τώρα μόνο το κατανόησα, είναι να σας πω όσα ξέρω εγώ ότι ξέρει ο θεός, αν δεν με εμποδίσει ο ίδιος». <br /></span> <br />Ο γιος εναντιώνεται στον πατέρα. Ο Ιησούς επιλέγει, ως ύστατη πράξη αντίστασης απέναντι στο Θεό , να μιλήσει, να αποκαλύψει τα μυστικά που του εκμυστηρεύτηκε. <span style="font-weight:bold;">Να προειδοποιήσει το <br />« παραπλανημένο» ανθρώπινο είδος γι’ αυτό που το περιμένει, για τον θάνατο, τη δυστυχία, τον πόνο που θα του επιφέρει η θυσία του. Καθήκον του είναι να συγκρουστεί με το Θεό..</span> <br /><br /><span style="font-weight:bold;">« Μιλάς σαν να πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα σε σένα και το θεό». </span>Λέει ο Πέτρος. <br /><br />Ο Θεός ζητά απ’ τον Ιησού να πεθάνει στο σταυρό ως γιος του. Αυτός αποφασίζει να αποποιηθεί τον θεϊκό τίτλο που μέχρι τώρα έφερε και να οικειοποιηθεί έναν άλλο: « Βασιλιάς των Ιουδαίων». Να σταυρωθεί ως ένας κοινός θνητός που είχε την αλαζονεία να συγκρουστεί με την κοσμική εξουσία του βασιλιά. Μόνο ο Ιούδας δέχεται να ικανοποιήσει το αίτημά του, να τον καταδώσει ως προδότη του βασιλιά , γι’ αυτό και ο Ιησούς τον φιλά. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">« Ο γιος του Θεού θα πεθάνει στο σταυρό , για να εκπληρωθεί έτσι το θέλημα του Πατέρα του. Αν όμως στη θέση του βάζαμε έναν απλό άνθρωπο;»</span> <br /><br /><span style="font-weight:bold;">Να το ύστατο σχέδιο του Ιησού. Ένα σχέδιο που καταστρώνει από αληθινή συμπόνια προς τον άνθρωπο και όσα τον περιμένουν .. <br /></span> <br />Κι εκεί που νομίζει πως τα κατάφερε , λίγο πριν ξεψυχήσει στο σταυρό , ο Θεός εμφανίζεται στον ουρανό και διαλαλεί αυτό που ο ίδιος αρνήθηκε πεισματικά. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">«Ο Ιησούς πεθαίνει λίγο λίγο, η ζωή τον εγκαταλείπει, όταν ξαφνικά ανοίγει ο ουρανός πάνω απ’ το κεφάλι του , απ’ άκρη σ’ άκρη, κι εμφανίζεται ο Θεός, με το ντύσιμο που είχε στο καΐκι, και η φωνή του αντηχεί σ’ όλη τη γη καθώς λέει : «Εσύ είσαι ο Υιός μου ο αγαπητός, σε σένα έδωσα όλη μου την εύνοια.» <br />Τότε ο Ιησούς κατάλαβε πως σύρθηκε στην πλάνη όπως σέρνεται ο αμνός στη σφαγή , ότι η ζωή του χαράχτηκε για να πεθάνει έτσι από την αρχή της αρχής, και, όπως θυμήθηκε τον ποταμό αίματος και τον πόνο που θα γεννηθεί απ’ αυτόν και θα πλημμυρίσει τη γη , κραύγασε προς τον ανοιχτό ουρανό , όπου ο Θεός χαμογελούσε: Άνθρωποι , συγχωρήστε τον, γιατί δεν ξέρει τι κάνει.»</span> <br /><br />Και να ο Ιησούς του Σαραμάγκου, ένας « παραπλανημένος» άνθρωπος που χρησιμοποιήθηκε μέχρι το τέλος του για να τεθεί σε λειτουργία το σχέδιο του Θεού . <br /><br /><span style="font-weight:bold;">« Δεν τη θέλω αυτή τη δόξα.»</span> λέει ο Ιησούς και ο Θεός του αποκρίνεται: <br /><span style="font-weight:bold;">« Εγώ όμως θέλω αυτή την εξουσία.»</span> <br /><br />Κύριε Σαραμάγκου, με μαγέψατε..<br /><br /><b>δημοσιεύτηκε στο Βακχικόν</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-4086255047248824259?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-88392322612517318222010-04-19T05:34:00.000-07:002010-04-19T05:53:22.120-07:00Μέχρι το Σάββατο είχα τη χειρότερη γνώμη για τις βραδιές ποίησης. Μου φαινόταν γελοίο ένας ποιητής να απαγέλλει ποιήματά του μπροστά σε κοινό. Πίστευα πως η ποίηση είναι η τέχνη της σιωπής. Πίστευα πως μόνο μόνος του κάποιος μπορούσε να την απολαύσει.<br /><br /> Όλα αυτά μέχρι το Σάββατο. Η Ένωση Φιλολόγων Νομού Ηρακλείου διοργάνωνε <span style="font-weight:bold;">μια βραδιά ποίησης αφιερωμένη στον Μιχάλη Γκανά </span>. Πήγα ,για να γνωρίσω από κοντά αυτόν τον άνθρωπο που αρχικά με είχε μαγέψει με τα τραγούδια του κι έπειτα με τα ποιήματά του. <br /><br />Και άλλαξα γνώμη για τις βραδιές ποίησης.<br /><br /> <span style="font-weight:bold;">Ο Μιχάλης Γκανάς , ένας ποιητής όπως εγώ θα ήθελα να είναι οι ποιητές , ανθρώπινος ,προσιτός, σεμνός. Και η φωνή του -συγκλονιστική ,βαθιά υποβλητική -έκανε τα ποιήματα ζωντανά εκεί μπροστά στα μάτια μου. </span>Ποιήματα που αναδεύαν μέσα μου αυτήν τη γνήσια τραγική ηδονή, γιατί μόνιμο θέμα τους, είτε για τον έρωτα μιλούσαν είτε για το θάνατο είτε για την ίδια την ποίηση ,ήταν ο άνθρωπος και η τραγικότητά του..<br /><br />Κύριε Γκανά, να είστε πάντα καλά ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-8839232261251731822?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-91996285674327322942010-03-31T05:34:00.001-07:002010-03-31T05:34:41.845-07:00Αν μιαν ανάσα πιο κει καρτερούσ’ η ανάσα μου<br />Μετέωρη και μόνη<br />Ήταν που ξέχασα να τη γυρέψω<br />Ήταν που μ’ αφήσαν όλα μόνη<br />Όλα όσα κάποτε φύγαν απ’ το στόμα μου γυμνά<br />Λέξεις φτιασίδια στολισμένες χρυσοποίκιλτα<br />Λέξεις βαριές σαν σμιλεμένες αιώνες σε μέταλλο <br />Λέξεις ματαιωμένες.<br /><br />Κι η ανάσα μου<br />Αχνά παλεύει να με φτάσει<br />Αγκιστρωμένη σε λόγια πτερόεντα<br />Ίπταται <br />Μετέωρη και μόνη.<br /><br />Κάποτε έμπαινα στον κόπο να την ψάξω<br /><br />Κάποτε<br /><br />Πριν ανοιχτούν εντός μου<br />Σύρματα γδαρμένα απ’ τον καιρό<br /><br />Οι αμφιβολίες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-9199628567432732294?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-44031498443937125002010-03-12T07:41:00.000-08:002010-04-16T05:56:47.298-07:00<span style="font-weight:bold;">αφιερωμένο στους κάθε λογής καθοδηγητές ..</span><br /><br />Του΄ λεγαν να σταθεί όρθιος<br />Με τα μάτια να κοιτούν ολόισια μπροστά<br />Τα χέρια σε στάση αναμονής<br />Το στόμα σε χαμόγελο να ανοίγεται εγκάρδιο<br />Περηφάνια, του λέγαν ,πρέπει να εκπέμπει το βλέμμα του<br />Περηφάνια<br />Αυτό το τόνιζαν<br />Με τόση επιμονή<br />Που καταντούσε πια γελοίο<br /><br />Αυτοί ήταν ανθρωπάκια μόνιμα με τη μούρη τους στο χώμα<br /><br />Κι αυτός να σέρνεται<br />Μια χρόνια κύφωση την πλάτη του ταλαιπωρούσε<br />Από τα τόσα χρόνια υποτέλειας<br />Από τα τόσα χρόνια τύφλας<br /><br />Κι αυτοί του πιάναν τους ώμους μ' εμπάθεια<br />Περηφάνια<br />του λέγαν<br />περηφάνια<br />πώς το βλέμμα σου θα ρίξεις τ’ αψήλου<br />αν η πλάτη σου γέρνει στο χώμα<br />ορθώσου<br />κραυγάζαν<br />ορθώσου<br /><br />μα τα δικά τους τα μάτια σαπίλα μύριζαν<br />στις κόχες τους ολόκληρα χωμένα<br />λες και τα χώνεψε το τίποτα<br />μια ολόκληρη ζωή μες στο μηδέν<br /><br />και του ζητούσαν περηφάνια<br />λες και το νιώθαν τι σημαίνει αυτή η λέξη<br />γι’ αυτούς ήταν ένας ακόμη ρόλος<br /><br />δεν είναι λοιπόν διόλου περίεργο<br />που αγανακτούσαν απ’ τη δική του αβελτηρία<br />που νιώθαν πως<br />ο στόχος αλίμονο δεν επετεύχθη<br />και ψάχναν εναγώνια για κάποιον άλλον<br />από τη δύσκολη τη θέση να τους βγάλει<br /><br />κάποιον που να μπορεί το βλέμμα του<br />πιο εύκολα να διαχειριστεί<br /><br />είπαμε<br /><br />ανάγκη ήταν επιτακτική<br />για περηφάνια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-4403149844393712500?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-38933364689455599352010-03-04T13:39:00.000-08:002010-04-07T05:20:01.559-07:00Κλειδώσαν τα στόματά τους <br />Με ράμματα σφιχτά<br />Απ’ την ανάσα των πουλιών<br />Που’ χαν σταθεί<br />Με τις φτερούγες ανοιχτές<br />Πάνω απ’ τα αλλόφρονα προσωπεία τους<br />Και τα’ κρυβαν τόσο<br />Που’ νιωθαν σχεδόν νηφάλιοι.<br /><br />Θρέψαν τα μάτια τους<br />Με κέρματα βροχής<br />Απ’ τα ουρλιαχτά των λύκων<br />Που’ χαν κουρνιάσει στα ποδάρια τους<br />Και κρύβαν τις σκιές τους τόσο<br />Που’ νιωθαν σχεδόν ολόρθοι.<br /><br />Κι ήτανε άνθρωποι μονάχα<br />Ριγμένοι στα ριζά ενός δέντρου<br />Σκελετωμένοι και λειψοί<br />Κρατώντας στα λιγνά τους δάχτυλα<br />Διαμάντια διάφανα<br />Το γέλιο του γιου τους<br />Και στη ματόβρεχτη ματιά<br />Τη θύμηση του έρωτα<br />Των δεκαοχτώ τους χρόνων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-3893336468945559935?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-28484014476722848782010-03-02T02:16:00.000-08:002010-03-02T02:19:09.361-08:00Προσέχοντας από πολύ κοντά τον τραγικό ήρωα, έχεις την αίσθηση ότι αντιστέκεται , αρνείται να παραιτηθεί – όχι ασφαλώς από την σπουδαία πράξη για την οποία είναι προορισμένος – αρνείται να παραιτηθεί από το άλγος : <span style="font-weight:bold;">είναι ένας εραστής του πένθους. </span>Αντιλαμβάνεται ότι το πένθος του έχει αρχίσει προτού συμβούν τα άδικα, τα μοιραία γεγονότα , όλα εκείνα που χρίουν τον τραγικό ήρωα ως όργανο και ταυτόχρονα θύμα μιας αποκατάστασης των πραγμάτων . Αισθάνεσαι ότι , παράλληλα με το αδιάλλακτο κίνητρο μιας έγκυρης ηθικής τάξης που νομιμοποιεί τις άκαμπτες αποφάσεις του , λειτουργεί και μια εξίσου άκαμπτη , όσο και παράδοξη , εμμονή του προς ένα πένθος. Ωσάν ο πένθος να είναι ο απαράβατος όρος της πραγματικότητάς του ως συγκεκριμένου , δηλαδή ως μοναδικού και μοναχικού ανθρώπου.<br /> Αυτός , υποστηρίζω , είναι και ο καίριος ορισμός εν γένει του τραγικού ήρωα: <span style="font-weight:bold;"><span style="font-weight:bold;"></span>να είναι το απόλυτα κεχωρισμένο , αδιαπέραστα περιχαρακωμένο ατομικό όν, το οποίο μέχρι το τέλος θα υπερασπίζεται ανυποχώρητα το άβατο της ατομικής συνείδησης – για να αφανιστεί μαζί μ’ αυτήν.</span><br /><br /> Η γέννηση της ατομικής συνείδησης εγέννησε τον θάνατο. Ο θάνατος γέννησε την συγκίνηση. <span style="font-weight:bold;">Η συγκίνηση γέννησε την τέχνη</span>. Και η τραγωδία , ως τέχνη νόστου, μας επαναφέρει στην πρωταρχική , στην πιο καθαρόαιμη μορφή της συγκίνησης , που είναι το πένθος. Μνημονεύει κάθε φορά την έκτοτε αμετάκλητη δραματική προφητεία : <span style="font-weight:bold;">ό,τι θα συγκλονίζει τον άνθρωπο θα είναι πόνος. Και ό,τι ανασκάπτει τον πόνο, θα είναι ηδονικό.</span> Ας είναι αυτός ένας από τους ορισμούς της τραγωδιακής αμφιθυμίας , που είναι γνωστή ως τραγική ηδονή.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Γιώργος Χειμωνάς</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-2848401447672284878?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-17520859604397934722010-02-01T23:25:00.000-08:002010-02-26T07:14:42.453-08:00Ο άνθρωπος που άνεμοι τον βάραιναν<br />Κομματιασμένους άκουγε τους ήχους<br />Κι ήταν η αγωνία του<br />Έστω κι ένας<br />Ακέραιος εντός του ν’ αντηχήσει.<br /><br />Ήταν φορές που εκλιπαρούσε<br />Το βλέμμα των άλλων<br />Μολύβι πύρινο τις σάρκες του να γράψει<br />Ριχνόταν με μανίας βλέμμα στις κραυγές τους<br />Τρυγητής σε βυθούς κοραλλένιους <br />Θαρρούσε πως ήταν.<br /><br /><br />Και μοναχά στο τέλος της μέρας, σαν έψαχνε έστω κι ένα ρήμα να χωρέσει ολάνθιστο στη μνήμη του, κι αντίκριζε μια λίμνη ξεραμένη και σκιαγμένα πουλιά στο βυθό της,μονάχα τότε σώπαινε πικραμένος. Κι έπιανε ξανά τον Όμηρο κι άκουγε τότε στα λόγια του ήχους ακέραιους, λες φερμένους απ’ αλλού.Μα το’ νιωθε πως ήτανε μονάχα ψίθυροι που’ ρχόντουσαν από μέσα του.Τον ήχο τον ακέραιο που’ ψαχνε απ’ έξω ποτέ δε βρήκε. Ούτε την περιλάλητη γαλήνη που τόσο πόθησε .<br /><br /><br />Και λούφαζε στο χάρτινο βασίλειο <br />Και γίνανε τα λόγια των τριγύρω του θηλιά <br />Κι οι άνεμοι του πλέξανε στεφάνι αδιαπέραστο <br />Στων άλλων τη βοή<br />Στων άλλων την ολότελα άγνωστη<br />Μα τόσο αγαπημένη –αλήθεια- γλώσσα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-1752085960439793472?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-623466129154802772010-02-01T23:06:00.001-08:002010-02-01T23:06:41.257-08:00«Αυτός που σ’ άγγιξε στο μέτωπο<br /> Και κούνησε το δείχτη <br /> Με ήχο συριγμού<br /> Τινάζοντας τη γλώσσα<br /> Ένα άγαλμα ήταν <br /> Λιωμένο κύμα στις άκρες του νου σου.<br /><br />Μην τον κοιτάς.<br /><br /> Αυτός που ακούμπησε τους ώμους σου<br /> Μ΄ απανεμιά στη φωνή <br /> Και σε χάιδεψε με πύρινα μάτια<br /> Και σε φίλησε μ’ εικόνες ρωγμής<br /> Δεν ήταν παρά μια σιωπηρή κουτοπόνηρη λέξη<br /> Σφηνωμένη στο χείλος της σκέψης.<br /><br />Μην την προφέρεις.<br /><br />Ξέρεις καλά.<br />Κανείς δε θα’ ρθει να τη σβήσει<br />Όταν οι λάσπες του κενού θα σε κυκλώσουν<br />Και στα περίφοβα μάτια σου <br />Θα φλέγουνται οι καημοί μιας νιότης σπαταλημένης.»<br /><br />Θέλει ζόρι ο χορός.<br /><br />Κι αν πέρασε από δίπλα σου και σου’ τεινε το χέρι<br />Πλουμίσματα γεμάτο<br />Νερά κοχλάζοντα <br />Ορμητικούς χυμούς<br />Κανείς δε σου’ πε <br />Να φοβάσαι.<br /><br />Έστεκες όμως παράμερα<br />Αποσβολωμένος<br />Κι ο χορός σε προσπερνούσε<br />Με ακκίσματα <br />Φιλήδονες φιγούρες <br />και γητειές.<br /><br />Θέλει ζόρι ο χορός.<br />Μα σένα σ’ έπλασαν μ’ αέρα.<br /><br />Το χέρι που σου’ τεινε<br />Δεν άγγιξες <br />Φοβόσουν μην καείς.<br />Βολέψου λοιπόν<br />Στη μιζέρια σου<br />Λούφαξε στη γωνιά σου.<br /><br />Για σένα <br />Ο χορός δεν ήτανε..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-62346612915480277?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-13984522288353300892009-12-07T04:45:00.000-08:002009-12-07T05:55:48.014-08:00Ανάσαινα <br />Μες στο κατάμεστο αμφιθέατρο <br />Με τα μάτια ανάστροφα στις κόχες τους.<br /><br />Έτσι θα νιώθουν οι τυφλοί<br />Σκεφτόμουν <br />Και <br />Κοιτούσα ολόγυρα με ασθματική σιωπή.<br /><br />Θέλω μ’ αυτό να πω<br />Πως η σιωπή μου έφευγε απ’ τα ολάσπρα μάτια μου<br />και χύνονταν ανάερα <br />στων άλλων τη βοή<br />τρυπούσε την οχληρή τους ανεμελιά <br />ίσια κατάβαθα στη ρίζα της.<br /><br /><br />Μα<br />τι να πω <br />που να μη μοιάζει κάλπικο<br />και τι να δώσω <br />που να μη μοιάζει αντάλλαγμα φριχτό<br />για μιας στιγμής το χάρισμα που μου’ δωσαν <br />να μη θωρώ.<br /><br />Μονάχα κείνο το μουτράκι<br />που μου γελούσε πίσω απ’ τα μάτια της χαράς<br />να’ χα για λίγο μπρος μου<br />να του αποθέσω βελούδινα τη ματιά μου<br />να την αγγίξει μαγικά <br />άστρα φωτιάς ν’ ανάψουν<br />και να γενεί χορός η σκέψη μου<br />σ’ ένα ολάνθιστο <br />της μνήμης γαϊτανάκι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-1398452228835330089?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-5147501083708841232009-11-10T08:43:00.000-08:002009-11-10T08:44:17.298-08:00<span style="font-weight:bold;">ΤΡΩΕΣ</span><br /><br />Είν’ οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων`<br />είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.<br />Κομμάτι κατορθώνουμε` κομμάτι<br />παίρνουμ’ επάνω μας` κι αρχίζουμε<br />να’ χουμε θάρρος και καλές ελπίδες. <br /><br />Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.<br />Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας<br />βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.-<br /><br /><br />Είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.<br />Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη<br />θ’ αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,<br />κι έξω στεκόμεθα ν’ αγωνισθούμε.<br /><br />Αλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,<br />η τόλμη κ’ η απόφασίς μας χάνονται`<br />ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει`<br />κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε <br />ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.<br /><br />Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,<br />στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.<br />Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ’ αισθήματα.<br />Πικρά για μας ο Πρίαμος κ’ η Εκάβη κλαίνε.<br /><br />Κ. Π. Καβάφης<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Πόσες φορές δε σιγοψιθύρισα μέσα μου τους τελευταίους στίχους..<br />«πικρά για μας…»<br /><br />Ο Καβάφης είναι μεγάλος, για μένα ο πιο μεγάλος ποιητής που γέννησε η Ελλάδα. Και τον γέννησε η Ελλάδα . Έσκυψε στην ιστορία της και την έκανε ποίηση. Έσκυψε στον Ποιητή της και συνάντησε τη σκέψη του εκεί βαθιά ,στην πιο μύχια ρίζα της ,που είναι και η πιο μύχια ρίζα της σκέψης και της γλώσσας αυτού του γνήσια υπερήφανου πολιτισμού, του αρχαιοελληνικού. Είδε με την οξυδέρκεια του Ποιητή την ουσία του ομηρικού έπους ,που είναι η τραγική σύλληψη του κόσμου . Γι’ αυτό και το ποίημα αυτό το ξεχωρίζω ..Δίνει το υπαρξιακό αδιέξοδο του ανθρώπου, όπως η Ιλιάδα το αποτύπωσε καίρια στη μοίρα του Έκτορα, ή του Πάτροκλου .<br /><br />Μα το ποίημα που δίνει με τρόπο συγκλονιστικό την τραγικότητα του ανθρώπου είναι του Απόλλωνος η Απιστία. <br /></span><br /><br /><br /><br /> <span style="font-weight:bold;">ΑΠΙΣΤΙΑ</span><br /><br />Σαν πάντρευαν την Θέτιδα με τον Πηλέα<br />σηκώθηκεν ο Απόλλων στο λαμπρό τραπέζι<br />του γάμου, και μακάρισε τους νεονύμφους<br />για τον βλαστό που θα’ βγαινε απ’ την ένωσί των.<br />Είπε` Ποτέ αυτόν αρρώστια δεν θ’ αγγίξει<br />και θα’ χει μακρυνή ζωή.- Αυτά σαν είπε,<br />η Θέτις χάρηκε πολύ, γιατί τα λόγια<br />του Απόλλωνος που γνώριζε από προφητείες<br />την φάνηκαν εγγύησις για το παιδί της.<br />Κι όταν μεγάλωνεν ο Αχιλλεύς, και ήταν<br />της Θεσσαλίας έπαινος η εμορφιά του,<br />η Θέτις του θεού τα λόγια ενθυμούνταν.<br />Αλλά μια μέρα ήλθαν γέροι με ειδήσεις,<br />κ’ είπαν τον σκοτωμό του Αχιλλέως στην Τροία.<br />Κ’ η Θέτις ξέσκιζε τα πορφυρά της ρούχα,<br />κ’ έβγαζεν από πάνω της και ξεπετούσε<br />στο χώμα τα βραχιόλια και τα δαχτυλίδια.<br />Και μες στον οδυρμό της τα παληά θυμήθη`<br />και ρώτησε τι έκαμνε ο σοφός Απόλλων,<br />πού γύριζεν ο ποιητής που στα τραπέζια<br />έξοχα ομιλεί, πού γύριζε ο προφήτης<br />όταν τον υιό της σκότωναν στα πρώτα νειάτα.<br />Κ’ οι γέροι την απήντησαν πως ο Απόλλων<br />αυτός ο ίδιος εκατέβηκε στην Τροία,<br />και με τους Τρώες σκότωσε τον Αχιλλέα.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Δεν ξέρω γιατί θυμήθηκα τον Αλεξανδρινό ποιητή σήμερα ειδικά. Ένα χαμόγελο θα’ θελα να του χαρίσω μέσα απ΄ την καρδιά μου για όσα πικρά χαμόγελα μου χάρισε με τα μεγάλα του ποιήματα. <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-514750108370884123?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-71657169086618107542009-11-09T07:28:00.000-08:002009-11-09T07:30:28.179-08:00κάρφωσα τις λέξεις μου στο θυμό σου<br />να’ ρθεις να τις λυγίσεις μία μία<br />δίχως ψίχα να τις αφήσεις<br />όταν γυμνές από λυγμό και έγνοια θα αιωρούνται μες στην αίθουσα<br />κι εγώ θα σε κοιτώ <br />παιδί μου<br />με μάτια σκοτεινά γεμάτα φόβο<br /><br />το φόβο πως σε μοίρανα <br />με σάλιο απ’ τη χολή μου <br />προτού σε φέρω σ’ αυτόν τον κόσμο<br />αθώο και γυμνό<br />παιδί μου<br /><br />το φόβο πως σου κάρφωσα στα μάτια το λυγμό μου<br />την πρώτη κείνη τη στιγμή <br />που στύλωσα επάνω σου<br />περιδεές το βλέμμα<br />την πρώτη κείνη τη στιγμή<br />που τα ορφανά μου χέρια <br />απλώθηκαν στο άσπιλο και τρυφερό κορμί σου<br />να τ’ αγκαλιάσουν..<br /><br />μα είμαι άνθρωπος παιδί μου<br />και σέρνομαι στης γης την κυρτωμένη πλάτη <br />δίχως μάτια να δω την πληγή μου<br />δίχως αφής το χάρισμα ν’ αγγίξω τη ματιά σου<br /><br />και πώς να σου το δείξω<br />πως <br />σ’ όσες τροχιές κινδύνου κι αν ακροβατήσεις<br />όσο κι αν βίαια στεριώσεις τα πόδια στο χαμό<br />πάλι στη γη θα πέσεις<br />άνθρωπος κι εσύ<br />άχθος αρούρης..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-7165716908661810754?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-7643576152916873962009-10-31T00:20:00.000-07:002009-10-31T00:22:14.369-07:00«…Κατέβηκα από άλλη σκάλα κι είδα κι άλλο « γ…» στον τοίχο. Προσπάθησα να το σβήσω με το χέρι μου , αλλά ετούτο ήτανε χαραγμένο με σουγιαδάκι ή κάτι τέτοιο. Δεν έβγαινε. <span style="font-weight:bold;">Έτσι κι αλλιώς, τι νόημα είχε. Κι εκατό εκατομμύρια χρόνια να σου δίνανε, πάλι δε θα’ σβηνες ούτε τα μισά « γ…» στον κόσμο. Είναι αδύνατο.</span>»<br /><br />ο φύλακας στη σίκαλη, J. D. Salinger(μετάφραση Τζένη Μαστοράκη)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-764357615291687396?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-23183901735643569052009-10-10T02:14:00.000-07:002009-10-10T02:15:16.890-07:00Ο μικρός Τζουνέτ έκθαμβος στέκει<br />Μπρος στου Απόλλωνα τα πικροφόρα ακόντια<br />Που δέσαν τους Αργίτες<br />Στο άρμα του χαμού.<br /><br />Ξωπίσω του κεφάλια παιδικά<br />Θάλασσες από μάτια<br />Ψυχές ορθάνοιχτες<br />Στου Ομήρου τη στρυφνή μαγεία.<br /><br />Τα μάτια τους<br />Φωλιές για χελιδόνια που ερημώσαν.<br />Κρόταλα ηχηρά <br />Τα σκιάζουνε ολούθε<br />Κι αυτά αλλόφρονα πετάν<br />Με μάτια σκοτεινά <br />Και φτερακίσματα λυγμού.<br /><br />Εγώ στέκω αντίκρυ τους<br />Και κάνω τη φωνή και τη ματιά μου<br />Φλογέρα λιγυρή<br />Τα σκιαγμένα πουλιά να μαγέψει<br />Να προσπεράσουν τις σειρήνες του χαμού<br />Αγέρωχα να’ ρθουν και να κουρνιάσουν <br />Στις φωλιές τους.<br /><br />Ο μικρός Τζουνέτ με κοιτά.<br />Τα χελιδόνια μες στα μάτια του <br />Μαγνήτες<br />Έλκουν ευχάριστα την κουρασμένη μου ψυχή<br />Λίγη απ’ τη λάμψη τους<br />Της δίνουν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-2318390173564356905?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-59702600266137938442009-10-09T05:14:00.000-07:002009-10-09T05:22:43.059-07:00Κάθε στροφή ανοίγει εμπρός της κι ένα θαύμα<br />κι είν’ η ανάσα της στραφτάλισμα φωτιάς.<br />Στης λησμονιάς το ξέθωρο άτι ανεβασμένη<br />καλπάζει με τον ήλιο στα μαλλιά<br />για την κοιλάδα που’ χει στα έγκατα της νιότης της .<br /><br />Μια γοργοφτέρουγη αχτίδα η σκιά της<br />σαν ξαποσταίνει σε μιαν άκρη τ’ ουρανού<br />προτού κινήσει πάλι για τον ανέκκλητο – θαρρείς – προορισμό της.<br /><br />Διάλειμμα κάλπικο<br />Το ξέρουν όλοι<br />Μα<br />Ποιος θα τολμήσει να το πει.<br />Να θρυμματίσει τον ήλιο που –έστω- κρυφά<br />αχνοφέγγει στα ξανθά της μαλλιά.<br /><br />Κι έτσι ξανά θ’ αποδυθεί στο πουθενά<br />Ξανά γερμένη σε κροντήρια ξέχειλα χυμούς αόρατους<br />θ’ απομυζεί τη νιότη<br />και θα γελά τον εαυτό της πως υπάρχει αθανασία.<br /><br />Μια φυσαρμόνικα γερμένη στο κενό η ομορφιά της<br />με ήχους –λες- φερμένους απ’ αλλού.<br /><br />Μην την ξυπνάτε.<br /><br />Κρατήστε την αθώα.<br /><br />Ρωτήστε την μονάχα τ’ όνομά της<br />κι αν να τ’ αποκαλύψει δεν καταδεχτεί<br /><br />μη σκιάζεστε.<br /><br />Φυλάξτε την μονάχα στοργικά μες στη ματιά σας<br />κι αφήστε την να κοιμηθεί.<br /><br />Στιγμή από σύννεφο<br />Στιγμή από ατόφιο χρυσό στάρι<br />Στιγμή μονάκριβη.<br /><br />Δεν είναι άλλο η ζωή από στιγμές<br />και απ’ ανάσες ξοδεμένες- τάχα- ανώφελα.<br /><br />Κι αν η στιγμή σας γέλασε<br />κι αν δεν τη βρήκατε να σας μιλά κατάστηθα,<br />μη λησμονάτε το κορίτσι<br />που γέλαγε ανέφελα<br />κι έκανε τις στιγμές να μοιάζουν ουρανοί<br />έτοιμοι να χωρέσουν το αιώνιο.<br /><br />26-9-2007<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-5970260026613793844?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-48498492643328596982009-09-29T23:08:00.000-07:002009-09-29T23:10:02.538-07:00Πώς να μιλήσω μέσα μου τη δίψα;<br /><br />Χώμα ο ουρανός μου ραγισμένο.<br />Να μην το θέλω<br />Κι όμως εκεί να μ’ ακουμπάει<br />Με μάτια κάρβουνο πυρρό<br />Με νύχια πρόωρα αιχμηρά.<br /><br />Να σχίζει το πρόσωπό μου τη νύχτα<br />Και το πρωί<br />Ξανά μεσ’ απ’ τη μάσκα της θωριάς μου <br />ν’ αναθρώσκουν<br />Λόγια καπνού<br />Με πρόσωπο ακέραιο <br />Λες <br />Και λείο.<br /><br />Πώς να φιμώσω μέσα μου το χρόνο;<br /><br />Θεριό που κράτησε στα μάτια του το φόβο<br />Τον σάπισε κουφάρι τρύπιο από παντού<br />Κρεμασμένο νωθρά στα γερτά μου ματόκλαδα.<br /><br />Χαράδρες σκοτεινές οι φθόγγοι μου<br />Αντιλαλούν αλαλαγμένα σκόρπια λόγια<br />Κι είναι ο αέρας γύρω μου σεντόνι<br />Κρατημένο σφιχτά στο λαιμό μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-4849849264332859698?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-11317268949900209382009-09-24T23:04:00.000-07:002009-09-24T23:05:30.402-07:00Πώς γίνανε τα σ’ αγαπώ<br />άγονα σχήματα φυγής για καληνύχτα<br />που ξεπουλιούνται στο σωρό<br />αβάσταχτης σιωπής ηχώ σ’ άγονη πίκρα.<br /><br />Πώς χάθηκαν εδώ κι εκεί<br />τα ανυπόκριτα γιατί άχαρης νιότης<br />κι αυτό που απόμεινε συρμός<br />άμορφη μάζα από καπνό<br />μισές αλήθειες<br />που ακροβατούν σκοινί λεπτό<br />καθώς ορμούν σαν αερικό<br />στου νου τις σφαίρες<br /><br />κι ανάερα , απόγεια, μυστικά<br />μου λένε τ’ άστρο αλυχτά<br />ψάχνει να φύγει<br />απ’ της νυχτιάς το μυστικό<br />το αναίτια ακόμα το κλειστό<br />το φιμωμένο..<br /><br />Σαν ανυπόταχτα παιδιά<br />οι αλήθειες τρίζουν<br />που λίγο- λίγο αδημονούν<br />για να ξεφύγουν<br />από τα χάδια της ποδιάς<br />που όμως τα ζύγωσε κρυφά<br />αιχμάλωτα τα πήρε..<br /><br /><br />5-1-2007<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-1131726894990020938?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-20230336362123406502009-09-18T06:53:00.000-07:002010-03-09T05:38:37.918-08:00Στη φωνή του<br />Ολάκερη που χώρεσε<br />Σ’ ένα κανάτι ραγισμένο από σμάλτο<br />Σιωπήσαν οι καιροί.<br /><br />Ρικνό το πετσί που τον κάλυψε<br />Και λέγαν οι άνθρωποι ολοτρόγυρα<br />Ρυθμικά πως τον ακούσαν ν’ ανασαίνει<br />Με μάτια ορθάνοιχτα<br />Και στόμα με σύρμα ραμμένο.<br /><br />Κι ένα καράβι <br />Στα σπλάχνα του τον σήκωνε<br />Κατάρτι καρφώθηκε μεσίστιο<br />Στα φτερωτά του λόγια<br />Που φεύγανε κυνηγημένα<br />Απ’ τα μάτια του<br />Και λάμπαν φλογερά <br />Στα πέρατα <br />Του μαυροσύγνεφου ορίζοντα<br /><br />Σαν πουλιά <br />Που τα’ διωξε η μπόρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-2023033636212340650?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-38108740696186193862009-09-18T05:04:00.000-07:002009-09-18T05:07:56.224-07:00Αυτό το σύρμα που χαράκωσε τον οισοφάγο μου<br />Κι έφτασε ίσαμε τα σωθικά μου<br />Και τ’ ανακάτεψε ευχάριστα<br />Έτσι που<br />Τα μάτια μου γινήκανε δυο λίμνες από αίμα<br />Με μικρές εντός τους κηλίδες μαύρου καπνού<br />Ποιος το κινούσε ;<br /><br />Εγώ δεν το’ θελα.<br />Κι ας ορκιζόμουν πως ξέπνοη μ’ άφηνε η απώλειά του<br />Κι ας στριφογύριζα τα χέρια μου υστερικά.<br /><br />-πόσο να μοιάζω πια τρελή <br />για να το δουν οι γύρω μου<br />πως μίλησα;-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-3810874069618619386?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-49441572492885692112009-08-25T02:36:00.000-07:002010-10-03T01:34:39.248-07:00<span style="font-weight:bold;">Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,<br />υμνούνε της πατρίδας τον χαμό..<br /></span><br /><br />Εκείνη τη νυχτιά<br />που ο ήλιος σκιάχτηκε<br />και βάφτηκε σταχτής<br />Έγερνα ολοένα προς το χώμα<br />Με χέρια νερουλά<br />το υγρό μυαλό μου αναμόχλευα<br />Οργής κουβέντες εξαρχής<br />Κανοναρχούσα<br /><br />Μήπως κεντήσω<br />τη νωθρή μου φύση<br />Αιώνες τώρα <br />που διδάχτηκε να λέει<br />« μακριά από με<br />κι ας γίνουν όλα στάχτη.»<br /><br />Κι ήταν εκεί<br />ένας πέτρινος κήπος<br />ένοχος<br />που κυλίστηκε<br />μες σε ποτάμια λάσπης<br /><br />Κι ήμουν εκεί<br />μια πεταλούδα από χώμα<br />τα φτερά της που καψάλισε<br />μες σε ποτάμια λάβας<br />και κούρνιασε στη χούφτα του εχθρού της<br />ευγνωμονούσα.<br /><br /><b>δημοσιεύτηκε στο poema</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-4944157249288569211?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-22897310871042640962009-08-01T00:10:00.000-07:002009-08-01T00:15:11.958-07:00Κι ύστερα ήρθε η σιωπή<br />σφηνώθηκε στη νοτισμένη μνήμη σου<br />πότισε τις σκιές με σύγνεφα θρυμματισμένα<br />σε θραύσματα νιφάδες κάτασπρες.<br />Είχαν οι σκιές ζαρώσει στις γωνιές μιας θλίψης<br />που’ χε ντυθεί το άχρωμο.<br />Μα σαν τις τάισε το σύννεφο<br />αρχίσαν –λες- πνοή να παίρνουν<br />ζωή ν’ ανασαίνουν<br />ξεκολλήσαν απ’ τις άραχλες γωνιές<br />κι άρχισαν να τραγουδούν<br />με φρίκη κι αναγάλλια – λες- μαζί<br />το τραγούδι τους<br />το τραγούδι της σιωπής<br />το τραγούδι της θάλασσας.<br /><br />Μυστικά προαιώνια αρχίσαν<br />ν’ ανασαίνουν μουσικές<br />χωράφια ατέλειωτα οργώνονταν<br />στο νου του ανθρώπου<br />κι ένα μικρό παιδί<br />που’ χε για πάντα κοιμηθεί<br />στις κόχες του μυαλού σου<br />άρχισε πάλι να γελά<br />με γέλιο μουσικό<br />κελαρυστό<br />ατόφιο.<br /><br />« Μου μίλησε η θάλασσα .»<br />είπες και σώπασες.<br />Μα έχουν να λεν<br />αυτοί που σ’ είδαν καταπρόσωπο<br />πως η ματιά σου είχε πια μια λάμψη απόκοσμη<br />και τα δυο χείλη σου σφίγγονταν<br />σαν να’ σουνα στο χείλος της αβύσσου<br />και – προπαντός – σαν να το γνώριζες καλά<br />μες το πετσί σου.<br /><br /><br />25-7-2006<br /><br />για σένα μοντεκρίστο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-2289731087104264096?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-27896696125144161802009-07-24T23:53:00.000-07:002009-07-25T00:34:14.701-07:00Δεν ξέρω τι ν’ ακουμπήσω εντός σου<br />Μαρμαρωμένη στο τέμπλο σου<br />Κοιτώ τα μικροσκοπικά σου μάτια<br />Κι είν’ η ματιά σου αμάλγαμα φωτιάς<br />Που με αλώνει<br /><br />Χριστέ μου<br /><br />Κύματα εισβάλλουν <br />Απρόσκλητα εντός μου<br />Με κατοικούν<br />Και με ελαύνουν<br /><br />Μυρμήγκια ηλεκτρικά<br />Τη σπασμένη ραχοκοκαλιά μου<br />Ψηλαφούν<br /><br />Τρυπώνουν <br />Στους ανοιχτούς της πόρους<br />Με ακκίσματα<br /> Και μειδιάματα ειρωνικά<br /><br />Ο πόνος <br />Γιγάντιο<br />Σαδιστικό ερπετό<br />Στη ραχοκοκαλιά μου<br />Σφηνωμένος.<br /><br />Αν η κραυγή μου έβγαινε απ’ τα σπλάχνα<br />Πέτρα να εκτοξεύσω το θυμό μου<br />Πελταστής να γείρει του πόνου..<br /><br />Κι Εσύ Χριστέ μου<br />Να κοιτάς<br />Τόσο αγέρωχα μονάχος.<br /><br />Μονάχα λίγο απ’ το φως σου ζήτησα<br />Ν’ αλείψω την ταλαίπωρη όψη μου<br />Την εκ γενετής αλλοπαρμένη μου ψυχή<br />Να γαληνέψω..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-2789669612514416180?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-7336842412800768802009-07-17T04:29:00.000-07:002009-07-17T04:30:27.031-07:00Θα’ ρθούν<br />Τρικυμισμένα θα μιλούν<br />Λόγια στυφά θ’ αγρεύουν<br />Φύλλα<br />Σ’ ένα Φθινόπωρο κραυγής.<br /><br />Θα τα σωριάζουν μυστικά<br />Στο βυθό τους<br />Τακτικά προπαντός<br />Ένα ένα<br />Σαν να φυλλομετρούν ένα σκοτάδι σύννεφο.<br /><br />Θα’ ναι το δέρμα τους πετσί σκληρό<br />Τα πόδια τους λιγνά<br />Το βλέμμα αιματόχτιστο.<br /><br />Κι εσύ <br />Μια ακίδα στη φτέρνα τους<br />Με τα χαζόγελά σου<br />Και με τις εθελούσιες τσιριμόνιες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-733684241280076880?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-75288675408191771522009-07-16T06:44:00.001-07:002009-07-16T06:44:43.142-07:00Ένας αϊτός ο χρόνος<br />Τα αιμοβόρα νύχια <br />Στο συκώτι μου κάρφωσε.<br /><br />Τα μάτια του στάζουν φωτιά<br />Γιγάντιες φτερούγες σκοτεινές <br />Φυλλομετρούν <br />Τις μέρες.<br /><br />Μα γω <br />Δεν είμαι Προμηθέας<br />Να βαστάξω<br />Αγέρωχα τα μάτια να στυλώσω<br />Στο Δία<br />Μ’ απειλές.<br /><br />Ένας μοναχικός σκαντζόχοιρος είμαι<br />Μονάχα που<br />Τ’ αγκάθια μου<br />Ανάποδα φυτρώνουν<br />Και <br />Σπαράσσουν τις σάρκες μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-7528867540819177152?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-26958988890660750982009-07-04T00:05:00.000-07:002011-01-11T03:40:35.135-08:00Μια αληθινή αποκάλυψη για μένα στάθηκε ένα μυθιστόρημα που έγραψε ο Φίοντορ Ντοστογιέφσκι το 1871, ένα έργο ξεκάθαρα πολιτικό, ιδιαίτερα προφητικό για την εποχή του και τόσο επίκαιρο σήμερα.<br /><span style="font-weight:bold;">Οι δαιμονισμένοι</span> ο τίτλος του ή αλλιώς οι <span style="font-weight:bold;">δαίμονες</span> όπως το είχε τιτλοφορήσει ο ίδιος ο Ντοστογιέφσκι.<br /><br />Και σε μια εποχή όπως αυτή ,που μας έχουν κατακλύσει κάθε λογής δαίμονες, οι εκδόσεις Ίνδικτος επιλέγουν να το φέρουν και πάλι στο προσκήνιο με μια έκδοση-κόσμημα.<br /><br />Έχω διαβάσει κάποια έργα του Ντοστογιέφσκι. Ο ωμός ρεαλισμός του με ελκύει τόσο ,που οι χαρακτήρες του συντροφεύουν τις σκέψεις μου σαν να πρόκειται για πρόσωπα υπαρκτά στη ζωή μου. Ίσως όμως να πρόκειται και για μια παραξενιά που μου κόλλησε από παιδί, τότε που πραγματικές φίλες είχα ελάχιστες και με συντρόφευαν οι ήρωες των βιβλίων. Ευτυχώς για μένα στην πορεία άλλαξα..<br /><br />Στους δαιμονισμένους όμως δεν είδα μόνο έναν συγγραφέα ικανό να πλάσει αληθινούς ήρωες αλλά και <span style="font-weight:bold;">έναν διανοητή που στέκει πιο πάνω από την εποχή του και με προφητική οξυδέρκεια προβλέπει όχι μόνο όσα ακολούθησαν στη δική του Ρωσία, αλλά και όσα ζούμε εμείς σήμερα στη δική μας Ελλάδα.</span><br /><br />Έχω επίγνωση ότι αδικώ τους δαιμονισμένους, αν σταθώ μόνο στην πολιτική τους διάσταση. <span style="font-weight:bold;">Πρόκειται για ένα έργο που ανατέμνει την ανθρώπινη ψυχή φτάνοντας σε βάθη δυσθεώρητα.</span><br /><br />Ο Νικολάι Σταβρόγκιν, κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος είναι<span style="font-weight:bold;"> ένα πρόσωπο τραγικό , που βιώνει μέσα του το απόλυτο κενό της πλήξης και του συναισθηματικού μαρασμού. </span>Ένας άνθρωπος ικανός για το απόλυτο καλό, αλλά και για το απόλυτο κακό. <span style="font-weight:bold;">Ταυτόχρονα όμως κι ένας άνθρωπος διχασμένος. Η ψυχή του έχει ανάγκη να πιστέψει με όλη της τη δύναμη στο θεό, σ’ ένα καλύτερο μέλλον , στην αθωότητα του ανθρώπου. Το μυαλό του όμως – είναι δαιμονικά έξυπνος από παιδί- δεν του επιτρέπει να ζει με αυταπάτες.</span> Κι αυτή είναι η αιτία της δυστυχίας του. Μένει ανέστιος, δίχως ηθικά ερείσματα. <span style="font-weight:bold;">Και πού να στηριχτεί, όταν δεν μπορεί να πιστέψει στον άνθρωπο;</span><br /><br />Βρίσκει καταφύγιο σ’ έναν κυνισμό αυτοκαταστροφικό. <span style="font-weight:bold;">Βυθίζεται ολοένα και πιο πολύ – με ηδονισμό όπως ο ίδιος παραδέχεται- σε μια ζωή εσκεμμένα ανήθικη, προκαλώντας τον εαυτό του σ’ έναν αγώνα ολέθρου, με τραγική κατάληξη την αυτοκτονία του. Μα μέσα του υπάρχει η φλόγα που τον καίει και τον σιγοτρώει, η φλόγα που εγώ τη λέω « ανθρώπινη ουσία» και άλλοι μπορεί να την πουν «συνείδηση».</span><br /><br />Κι εδώ κρύβεται όλη του η τραγικότητα.<br /><br />Και σε κάτι ακόμη: <span style="font-weight:bold;">στην αδήριτη ειλικρίνειά του. Μια ειλικρίνεια ανελέητη.</span><br />Τον βλέπουμε να μαστιγώνει τον εαυτό του και τους γύρω του με το γυμνό του βλέμμα, με λόγια και πράξεις ολότελα απογυμνωμένες από προσποίηση. <span style="font-weight:bold;">Δεν καταδέχεται να κρυφτεί πίσω από οποιοδήποτε ψέμα, με τίμημα την απόλυτη δυστυχία.</span><br /><span style="font-weight:bold;">Μοιάζει να είναι ο μόνος που κατάλαβε. </span>Και στέκει πάνω απ’ όλους τους άλλους ήρωες του έργου, τη μητέρα του, το δάσκαλό του, τις τρεις γυναίκες που θανάσιμα τον ερωτεύτηκαν και τέλος τον αμοραλιστή Πιότρ Βερχοβένσκι. <span style="font-weight:bold;">Τους κοιτά με υπεροψία και πόνο , ίσως και γνήσια λύπηση. <br />Και είναι μόνος.<br /></span><br />Στον Πρωταγόρα του Πλάτωνα , ο ομώνυμος σοφιστής υποστηρίζει:<br /><br />« Αν κάποιος ισχυρίζεται ότι είναι άδικος μπροστά σε άλλους ανθρώπους , τον θεωρούν τρελό και προσπαθούν να τον συνετίσουν.»<br /><br />Και πιο κάτω:<br /><br />« Το να πεις την αλήθεια για τον εαυτό σου όταν είσαι άδικος , θεωρείται ξεκάθαρη τρέλα.»<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Σ’ αυτήν ακριβώς την τρέλα υποπίπτει ο Σταβρόγκιν.<br />Αρνείται να μιλήσει οποιαδήποτε άλλη γλώσσα πέρα απ’ αυτήν της αλήθειας. <br />Και ταυτόχρονα βγάζει τη γλώσσα στα κατά συνθήκην ψεύδη που επιβάλλει η κοινωνική συναναστροφή.</span><br /><br />Βλέπουμε τρία τέτοια δείγματα ωμής ειλικρίνειας:<br /><br />1. Στη λέσχη, σε μια παρέα σεβάσμιων προσώπων , δε διστάζει να σύρει απ’ τη μύτη –κυριολεκτικά- τον Γκαγκάνοφ « άνθρωπο ηλικιωμένο και με μεγάλη προσφορά στην πατρίδα, που όμως είχε την άκακη συνήθεια να λέει κάθε δεύτερη λέξη : «όχι, δε θα με σύρουν εμένα από τη μύτη.»<br /><br />2. Ο Λιπούτιν, που στέκει στον αντίποδα του Γκαγκάνοφ- άνθρωπος που δεν ανήκει στην υψηλή κοινωνία, αντίθετα θα τον δούμε αργότερα να πρωταγωνιστεί στην προσπάθεια ανατροπής του κατεστημένου ως μέλος επαναστατικής οργάνωσης- τον καλεί στο σπίτι του, εκλαμβάνοντας την προσβολή του αξιοσέβαστου Γαγκάνοφ ως επαναστατική πράξη.<br /><br />Τι κάνει εκεί ο Σταβρόγκιν;<br />Μπροστά σε όλους τους παρισταμένους αγκαλιάζει και φιλάει παθιασμένα τη γυναίκα του οικοδεσπότη.<br /><br />3. Ο ίδιος ο νομάρχης επιχειρεί να τον συνετίσει.<br /><br />« Πείτε μου, τι είναι εκείνο που σας ωθεί σε τέτοιες ασύδοτες ενέργειες, έξω από κάθε αποδεκτό όριο; Τι μπορεί να υποδηλώνουν τόσο ανάρμοστες , παραληρηματικές θα έλεγα πράξεις;» Τον ικετεύει ν’ απαντήσει.<br /><br />« Ε, λοιπόν, θα σας πω τι με ωθεί.» Σκύβει στο αφτί του νομάρχη, αρπάζει με τα δόντια του το πάνω τμήμα του αφτιού του και το δαγκώνει με όλη του τη δύναμη.<br /><br />Εκείνο που κάνει εντύπωση στην περιγραφή του Ντοστογιέφσκι είναι<span style="font-weight:bold;"> ο παιγνιώδης και ανάλαφρος τόνος της αφήγησης.</span> Σαν να κλείνει το μάτι στον αναγνώστη, αποστασιοποιημένος πλήρως απ’ το γεγονός που περιγράφει.<br /><br />Μας παρουσιάζει <span style="font-weight:bold;">έναν χαρακτήρα πλήρως απαθή μπροστά στη γνώμη των άλλων. </span>Ο Σταβρόγκιν δεν παραβιάζει τους κοινωνικούς κανόνες για να προκαλέσει. Δεν τον ενδιαφέρει να διαμαρτυρηθεί για τίποτα <span style="font-weight:bold;">..Ή μήπως διαμαρτύρεται υποσυνείδητα ενάντια σ’ αυτήν ακριβώς την έλλειψη αντίδρασης;</span> Και λέω υποσυνείδητα γιατί μοιάζει να αφήνει το ένστικτό του να τον κατευθύνει , καθώς δεν πιστεύει σε τίποτα άλλο. <br /><br />Και μένει μόνος.<br /><br />Μόνο ένας άνθρωπος καταφέρνει να κοιτάξει μέσα στην ψυχή του, ο Τύχων ο μοναχός. Σ’ αυτόν εξομολογείται το φριχτό έγκλημα που τον βασανίζει, την αποπλάνηση ενός νεαρού κοριτσιού που το οδήγησε στην αυτοκτονία.<br /><br />Και στην απορία του για την ψυχραιμία με την οποία ο μοναχός αντιμετωπίζει το έγκλημα , αυτός απαντά:<br /><br /><span style="font-weight:bold;">«Δεν σας κρύβω τίποτα. Με τρομοκράτησε η μεγάλη κούφια δύναμη που μεταβάλλεται εσκεμμένα σε προστυχιά. Όσον αφορά αυτό καθαυτό το έγκλημα ,ε, πολλοί υποπίπτουν στο ίδιο αμάρτημα , αλλά ζουν εν ειρήνη με τη συνείδησή τους και εν ηρεμία γενικώς , θεωρώντας τα μάλιστα όλα αυτά αναπόφευκτα παραπτώματα της νιότης. Υπάρχουν και γέροντες που αμαρτάνουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο και μάλιστα με ανακούφιση και ευθυμία. Ο κόσμος είναι γεμάτος από τέτοια φρικτά πράγματα. Εσείς απλώς νιώσατε όλο το βάθος, πράγμα που συμβαίνει πολύ σπάνια σε παρόμοιο βαθμό.»<br /></span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">«Εσείς απλώς νιώσατε όλο το βάθος»</span><br /><br />Να πού έγκειται η τραγικότητα του Σταβρόγκιν: <span style="font-weight:bold;">στην ατελέσφορη προσπάθειά του να αποτινάξει από πάνω του την <br />« ανθρώπινη ουσία» του, στην «κατάρα» αυτήν που τον στοίχειωνε από μικρό παιδί και τον έκανε να νιώθει το βάθος των πραγμάτων , επομένως και τη ματαιότητα τους. Πολύ νωρίς κατάλαβε ότι όλα όσα τον πλήγωναν ήταν μάταια , όπως μάταιος ήταν και ο πόνος του γι’ αυτά.</span><br /><br />Ο ίδιος ο Ντοστογιέφσκι σημειώνει: <br /><br />« Πρόκειται για έναν κοινωνικό τύπο, έναν δικό μας τύπο , ρώσικο, του αργόσχολου ανθρώπου , που είναι αργόσχολος, αν και δεν το θέλει , που έχει χάσει κάθε δεσμό με καθετί οικείο και προπάντων την πίστη του, που είναι ακόλαστος από πλήξη, αλλά που ενσυνείδητα καταβάλλει μαρτυρικές προσπάθειες να αναγεννηθεί και να ξαναπιστέψει…Ο άνθρωπος αυτός δεν πιστεύει στην πίστη των απλών πιστών και απαιτεί μια πίστη ολοκληρωτική, απόλυτη, διαφορετική..»<br /><br />Ας ακούσουμε τον ίδιο τον ήρωα σε μια εξομολόγησή του λίγο πριν το τέλος:<br /><br /><span style="font-weight:bold;">«Δεν ελπίζω τίποτα στο Ούρι. Απλώς πηγαίνω. Δεν επέλεξα επίτηδες έναν σκυθρωπό τόπο. Με τη Ρωσία δε με δένει τίποτα, εδώ όλα μου είναι ξένα, όπως και παντού. Στ’ αλήθεια εδώ μου άρεσε να μένω λιγότερο από οπουδήποτε αλλού. Αλλά ακόμα κι εδώ, δεν μπόρεσα να μισήσω τίποτα..»<br /><br />« Ξέρετε άραγε ότι ακόμα και τους δικούς μας μηδενιστές τους κοίταγα με κακία, από ζήλεια για τις ελπίδες τους; Όμως αδίκως φοβόσασταν :δεν μπορούσα να είμαι σύντροφός τους , διότι δε συμμεριζόμουνα τίποτα.»<br /><br />« Ακόμη και η άρνηση δεν ξεχείλισε. Όλα πάντα ήταν ρηχά και νωθρά..»<br /><br />« Ξέρω ότι πρέπει να σκοτώσω τον εαυτό μου, να με σβήσω από προσώπου γης σαν ενοχλητικό έντομο. Αλλά φοβάμαι την αυτοκτονία , γιατί φοβάμαι να επιδείξω γενναιοψυχία. Ξέρω ότι αυτό θα είναι μια ακόμα εξαπάτηση , η τελευταία εξαπάτηση σε μια ατέλειωτη σειρά από εξαπατήσεις. Ποιο το όφελος να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, μόνο και μόνο για να το παίξεις μεγαλόψυχος; Για μένα δεν μπορούν να υπάρξουν αγανάκτηση και καταισχύνη. Ως εκ τούτου και απόγνωση.» <br /><br />Ο Σταβρόγκιν είναι ένας αλλοτριωμένος άνθρωπος και αυτή του η αλλοτρίωση τον συνθλίβει. Απ’ αυτήν την άποψη είναι ένας απόλυτα σημερινός άνθρωπος.</span><br /><br /><b>δημοσιεύτηκε στο Βακχικόν</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-2695898889066075098?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-4902951526140618282009-06-30T06:37:00.000-07:002009-06-30T07:02:38.135-07:00…συλλογικός εκνευρισμός, κάτι ασίγαστα εχθρικό. <span style="font-weight:bold;">Είχες την αίσθηση ότι οι πάντες είχαν βαρεθεί τα πάντα, φρικτά. Επικρατούσε ένας γενικός ανερμάτιστος κυνισμός, κυνισμός βεβιασμένος, προσποιητός.</span><br /> …..<br /><br />Στην ταραγμένη περίοδο των ταλαντεύσεων ή της μετάβασης, πάντα και παντού, κάνουν την εμφάνισή τους τέτοια ανθρωπάκια. Δεν μιλάω για τους αποκαλούμενους «προοδευτικούς», οι οποίοι σπεύδουν παντού πριν από όλους τους άλλους, αν και πολύ συχνά με τον πιο βλακώδη, έστω και συγκεκριμένο λίγο ως πολύ στόχο. Όχι, μιλάω μόνο για τα καθάρματα. <span style="font-weight:bold;">Τα καθάρματα ,που υπάρχουν σε κάθε κοινωνία, στις μεταβατικές περιόδους σηκώνουν κεφάλι, κι όχι μόνο χωρίς λόγο, αλλά και χωρίς καν ένδειξη ελάχιστης σκέψης, εκδηλώνοντας απλώς έντονη νευρικότητα και αδημονία.<br /></span><br />Στο μεταξύ, τα καθάρματα αυτά , χωρίς να το συνειδητοποιούν, γίνονται σχεδόν πάντα <span style="font-weight:bold;">υποχείρια αυτής της μικρής χούφτας των « προοδευτικών», οι οποίοι, ενεργώντας με συγκεκριμένο στόχο, κουμαντάρουν αυτό το σκουπιδαριό όπως θέλουν </span>, φτάνει μόνον να μην είναι τελειωμένοι ηλίθιοι , πράγμα που , εδώ που τα λέμε, συμβαίνει επίσης.<br /><br /> …..<br /><br />Τα πιο συνετά μυαλά της πόλης μας εκπλήττονται τώρα με τους ίδιους τους τους εαυτούς : πώς λάθεψαν τόσο; Δεν ξέρω σε τι συνίστατο η δική μας εποχή των ταραχών και από τι σε τι γινόταν μετάβαση, μα και κανένας , νομίζω, δεν ξέρει, εκτός ίσως από κάποιους επισκέπτες που έβλεπαν τα πράγματα απ’ έξω.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Στο μεταξύ, τα πιο ποταπά ανθρωπάκια απόκτησαν βάρος κι εκεί που πριν δεν τολμούσαν ν’ ανοίξουν ούτε το στόμα τους , άρχισαν να κριτικάρουν μεγαλοφώνως καθετί ιερό, ενώ οι κορυφαίοι , που ίσαμε τότε είχαν αισίως το πάνω χέρι, άρχισαν ξαφνικά να τους ακούνε και να σιωπούν. Και κάποιοι άλλοι υπομειδιούσαν αισχρότατα.</span><br /><br />ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΙ, Φ.ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ<br />μετάφραση Ελένη Μπακοπούλου<br />εκδόσεις Ίνδικτος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-490295152614061828?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-17953507408004844202009-06-26T03:35:00.000-07:002009-06-26T03:36:08.595-07:00Κάθε φορά που η προσμονή με καρφώνει στο κύμα<br />και μοιάζει απέθαντη η αγάπη<br />που μου μοίραν’ ο καιρός<br />έρχεται μι’ αναπνοή γεμάτη πάγο<br /><br />κρύσταλλοι βρόχινοι αναπνέουν μέσα στη σκέψη της νυχτιάς<br />που απόμεινε νυχτιά<br />σα να τη μάγεψε το δείλι<br />σα να την κράτησε όμηρο μιας πίκρας παντοτινής.<br /><br />Πούθε να γείρουμε;<br /><br />Με ρώτησες<br /><br />Κι έγειρα το κεφάλι νικημένη<br /><br />Πια τίποτα δε μοιάζει αληθινό<br />Πέρα από τη σιωπή<br /><br />Κι ίσως γι’ αυτό μοιάζουν να κλαίνε οι λέξεις μου<br />Κλάμα βουβό<br />Σαν το τραγούδι του πουλιού<br />Προτού αμετάκλητα σιωπήσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-1795350740800484420?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-78802093201539240942009-05-08T02:34:00.000-07:002009-05-08T08:38:46.711-07:00Ο Στεπάν Τροφίμοβιτς είχε καταφέρει να αγγίξει <br /> τις βαθύτερες χορδές της ψυχής του φίλου του <br /> και να προκαλέσει μέσα του την πρώτη, <br /> απροσδιόριστη ακόμα,<br /> αίσθηση της προαιώνιας, <span style="font-weight:bold;">ιερής μελαγχολίας <span style="font-style:italic;"></span></span><br /> που <span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">οι εκλεκτοί</span> <span style="font-weight:bold;"></span></span>,<br />άπαξ και τη δοκιμάσουν <br />ή τη γνωρίσουν μια φορά, <br /> δεν θα την ανταλλάξουν ποτέ με την εύκολη ικανοποίηση.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ<br />οι δαιμονισμένοι</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-7880209320153924094?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-54683904268856773012009-05-02T00:18:00.001-07:002009-07-15T04:10:55.747-07:00Τον άνεμο τον στρίμωξαν<br />σε δυο φτερά από καημό και προσμονή.<br />Καρφωμένα τα νιώθεις στους ώμους<br />καιρό τώρα.<br /><br />Στιγμές<br />βαρίδια σε κρατούν στο χώμα<br />τόσο σφιχτά<br />που με μεγάλη βία κατορθώνεις<br />την όψη σου να δείξεις<br />όταν πρέπει.<br /><br />Στιγμές<br />φλόγες σου γλείφουνε το νου.<br />Αρπάζουν τα φτερά<br />και τα χτυπούν με βία.<br />Και κρύβεις τα μάτια σου κατάχαμα<br />να μην ακούσεις.<br /><br />Δεν είσαι συ για πέταγμα.<br />Τέτοια τερτίπια σ’ έχουν μάθει ν’ αποστρέφεσαι.<br /><br />Και σέρνεσαι ολοένα μες στους άλλους<br />κι αποζητάς το συρφετό τους<br />και το χνώτο τους<br />μήπως κρυφτείς απ’ την κραυγή<br />που σε τυλίγει.<br /><br />Είναι βαρύ πολύ το χνώτο του ανέμου<br />κι οι πλάτες ισχαιμικές<br />και το μυαλό μπαϊλντισμένο<br />απ’ τα πολλά<br />κι εσύ μονάχα ένας σβόλος από χώμα<br />καρφωμένος ενοχλητικά<br />στην αέναη του χρόνου τσουγκράνα.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">δημοσιεύτηκε στο ποιείν</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-5468390426885677301?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-83631144814809011892009-04-25T00:23:00.001-07:002010-10-03T01:35:56.773-07:00Άμοιρε Κεβριόνη<br />Ποιος να σου το’ λεγε<br />Πως η κραυγή σου όταν άφηνες <br />Ως βουτηχτής <br />Το θρόνο το λαμπρό σου<br />Θα γένονταν περίγελος<br />Σε χείλη σκληρά<br /><br />Και το ωραίο σου μέτωπο <br />Συντρίμμια<br />Θα κείτονταν άθυρμα <br />Σε μάτια στη βία εθισμένα <br /><br />Άμοιρε Κεβριόνη<br />Αιώνες μετά<br />Ποιος να σου το’ λεγε<br />Μέσα σε αίθουσες πνιγμού<br />Η μακάρια λήθη σου<br />Πως θα γινόταν<br />Θέμα πνιγηρών εξετάσεων.<br /><br /><b>δημοσιεύτηκε στο poema </b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-8363114481480901189?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-17503490485693219932009-04-11T04:08:00.001-07:002010-09-03T00:50:06.818-07:00Ναυαγοί σε μι’ ανώφελη δίνη<br />καρφωμένοι στου κυμάτου την απρόσιτη αύρα<br />στεκόμαστε με βλέμμα πικραμένο.<br /><br />Μα τα χέρια μας<br />- αχ τα χέρια μας-<br />μάς τα κρύβει ομίχλη<br />κι αυτά μονάχα τους χαράσσουν μοίρες ορφανές<br />σε πλάκες<br />απ’ αρχής φτιαγμένες<br />για να σπάσουν.<br /><br />Ονειροφαντασιές , θα μου πείτε<br />Λόγια αλόγων όντων<br />Φριχτά απατημένων<br />Σκαιά νικημένων.<br /><br />Ονειροφαντασιές , θ’ απαντήσω<br />Απλά και μόνο<br />Ονειροφαντασιές.<br /><br />Κι όσο για την πλάνη..<br />Μα πλανημένος δε γεννήθηκεν ο άνθρωπος<br />Εξαρχής –λες- φτιαγμένος να ρωτά<br />Τον τρόπο τείχη να χτίσει κραταιά<br />Τη γύμνια του ν’ αντέξουν;<br /><br /><b>δημοσιεύτηκε στο Βακχικόν</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-1750349048569321993?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-54146413784048002152009-04-08T07:06:00.000-07:002009-05-05T07:51:14.009-07:00Να βρω την άκρη στα σύρματα τούτα<br /> Που κουβαριάστηκαν εντός μου<br /> Αμείλικτοι δείκτες συνενοχής<br /> Αν όχι ευθύνης.<br /><br />Και με κρατούν σφιχτά απ’ τους καρπούς<br />Με ρόδινες τριχιές.<br /><br />Πότε -πότε <br />Μου μιλούν<br />Μ’ αποστροφή<br />Που ηθελημένα αγνοώ:<br /><br />« Ξέρεις ,<br />φαντάζεις γελοία δω πάνω<br /> μόνο που το ξέρεις καλά αυτό.<br />H γελοιότητα είναι σαν τσίχλα<br />πρώτα σου κολλάει<br />στα λεπτότριχα μαλλιά<br />κι ύστερα καταριέσαι τον εαυτό σου<br />που επέτρεψες στις τρίχες να σε μολύνουν»<br /><br /> Να βρω την άκρη στα νήματα τούτα<br /> Και μου χαράξαν στην όψη <br /> Ένα μονίμως ιδιόρρυθμο χαμόγελο<br /> Ξεχειλωμένο από παντού<br /> Και μια ματιά πετράδια σπασμένα γεμάτη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-5414641378404800215?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-77509668756354733322009-03-21T01:29:00.001-07:002009-03-21T01:30:14.331-07:00Μια σφαίρα αιωρείται μες στη θλίψη μου.<br /><br />Έχει το χρώμα της σιωπής<br />αυτό το ακαθόριστα θαμπό γυαλί<br />με τη μικρή χαραγματιά αδιόρατα να το κυκλώνει<br />σαν ανάσα θανάτου να το ζώνει<br />με οδύνη ακριβή.<br /><br />Μια μικρή σφαίρα λάμνει στα μάτια μου<br />σε λίμνη ατάραχη από λάσπη.<br />Έχει το χρώμα τ' ουρανού<br />σαν μεθυσμένος ξερνάει χρώματα κόκκινα και βυσσινί.<br />Έχει το χρώμα του βυθού<br />αυτό το σκούρο πράσινο<br />με φύκια που θανατερά μπλέκονται στα πόδια σου<br />και σε τυλίγουν σ’ εφιάλτες παιδικούς.<br />Έχει το χρώμα της κραυγής<br />που ξύνει τους κροτάφους μου<br />σαν σφίγγω τα δόντια ξανά και ξανά<br />κι αυτή γραπώνεται μέσα μου<br />κι αργόσυρτα αμολά το μοιρολόι της.<br />Κραυγή που’ χει τα χρώμα του κενού<br />τυλίγεται ολάκερη σε μια σφαίρα σιωπής..<br /><br />Αν το κατάφερνε να θρυμματίσει τη γυάλινη σιωπή της<br />να δραπετεύσει..<br /><br />Μα η ζωή του ανθρώπου<br />μοιάζει μια σφαίρα που αέναα κυλά<br />και δεν προφταίνεις τη φαιδρή της όψη να χορτάσεις.<br /><br />Η σφαίρα είναι σκληρή<br />υποταγμένη σε αδήριτους της φύσης νόμους<br />τη στρογγυλάδα της ποιος θε να σπάσει<br />να την κρατήσει για λίγο στο κόκκινο στο γαλανό και στο καθάριο<br />προτού κυλήσει πάλι<br />στην πίσσα του ουρανού<br />και στο βυθό της θλίψης<br />με τα θανατερά τα φύκια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-7750966875635473332?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-26917693977270301802009-03-12T06:35:00.001-07:002009-03-12T06:35:23.334-07:00Με μας ξεσυνερίζεσαι<br />Αστεία λέμε<br />Για να περάσει η ώρα<br /><br />Τα χέρια μας βέβαια όλο και λιγότερο κοιτάμε<br />όσο περνούν τα χρόνια<br />μας πιάνει μια κούραση ψυχική <br />κάθε που ακούμε για πολέμους<br /> και φτώχεια και άλλα τέτοια στενάχωρα πράγματα<br /><br />και τα παιδιά μας στέκουν δίπλα μας<br />μαγνήτες <br /><br />τα μάτια τους <br />μάς μοιάζουν φυλακή<br />που εντός της κλείστηκαν πουλιά <br />και κρώζουν μανιασμένα<br />πουλιά με τις φτερούγες ματωμένες<br />και τα μάτια τους πνιχτά <br />μπίλιες φωσφόρου<br />που έσβησε<br />κάπου στη μέση.<br /><br />Μα <br />τι να σου κάνουμε κι εμείς;<br />τι να σου πούμε;<br /><br />Μας ψαλιδίσαν τη φωνή<br />και τα πουλιά ακόμη έρχονται τις νύχτες <br />και μας ταράσσουν τα όνειρα.<br /><br />Μη μας ξεσυνερίζεσαι.<br /><br />Σου είπαμε <br />αστεία λέμε <br />η ώρα να περνάει.<br /><br />Βέβαια στα μάτια των παιδιών μας<br />βλέπουμε τα πουλιά<br />και κρώζουνε θλιμμένα<br /><br />και είναι κρίμα <br />τόσο στ’ αλήθεια κρίμα<br />αυτή την άνοιξη που πέθανε <br />να μη μπορέσουμε να τους θυμίσουμε.<br /><br />Ποιος έχει χρόνο για ιστορίες τώρα πια<br />και για φωτιές και για θυσίες και για τρελούς <br />που μανιασμένοι στις φλόγες ρίχνουνται,<br />ποιος έχει χρόνο μες στα μάτια μας <br />τον ίσκιο της σιωπής του ν’ αποθέσει.<br /><br />Αν ήταν για κραυγές κι εύσημα της νίκης τους<br />θα σπρώχνονταν τριγύρω μας μιλιούνια οι γνωστοί<br />να μας θυμίσουν τη λαχανιασμένη ανάγκη τους <br />για επαίνους και άλλα τέτοια ηχηρά.<br /><br />Μα τώρα<br />τώρα που αστεία λέμε <br />η ώρα να περνά,<br />ποιος τάχα θε να μας ζυγώσει;<br /><br />Βαρύγδουπα ποθούν να τους απευθύνονται οι άνθρωποι<br />Τ’ αστεία τους τρομάζουν .<br /><br />Γι’ αυτό <br />Το μόνο που ίσως όλοι σας νιώσετε<br />Είναι τούτο:<br /><br />Οσφυοκάμπτες <br />Άκομψα <br />την πλάτη μας εκλίναμε<br />γι’ αυτό τα μάτια μας να τ’ αντικρίσετε<br />μην το ζητάτε`<br />πλάτες βουβές <br />να σας μιλήσουν δεν μπορούν.<br /><br />Kι εν τέλει<br />νομίζω<br />απ’ την αρχή ξεκαθαρίσαμε:<br /><br />αστεία λέμε<br />η ώρα να περνά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-2691769397727030180?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-65684377797418428992009-02-18T07:40:00.000-08:002009-02-18T07:41:19.394-08:00Πόσα ποτάμια μας κυκλώσαν λάβα κόκκινη<br /> Ηλεκτρισμένα νήματα ο φόβος μας κρατά<br /> Σκιές τριγύρω από την όχθη<br /> Να εκλιπαρούν με μάτια γλάρου<br /> Να σέρνονται <br /><br /> Οσμή του φόβου<br /> Τανάλια θα συνθλίψει τους κροτάφους<br /> Μάτια κόκκινα<br /> Απ’ την άχαρη αγρυπνία.<br /><br />Κι εσύ βουβά να γέρνεις το κεφάλι<br />σβησμένο κύμα <br />και μονάχος να μιλάς:<br /><br />“Αν το δυνόμουνα ν’ αλώσω το φαράγγι της σιωπής<br />να ξεκοιλιάσω τη βουβή ματιά<br />αυτή τη χάντρα που γυάλινη σαλεύει <br />μέσ’ απ’ τον καθρέπτη `<br /><br />κάποτε οι θεοί ενοικούσαν σε θνητούς<br />γάργαρο αστείο η ματιά τους<br />κι ο Προμηθέας καταριότανε <br />τον ίδιο τον πατέρα των θεών<br /><br />τώρα μοιάζει η φωνή μου αστείο αταίριαστο<br />μανδύας γελωτοποιού<br />άσμα νεκρίκιο ντύνει<br />σ’ ένα γράμμα που απόμεινε κενό<br />και μια ηχώ που όλο μέσα μου επιστρέφει:<br /><br />μας ξεχάσαν οι λέξεις<br />μας αλώσαν τα χρόνια<br />πια μονάχα εικόνες μας μένουν<br />και μια γερμένη εμμονή<br /> μας ψιχαλίζει τη σιωπή με κεντρί υπόγειο.”<br /><br />Όλη μας η ζωή κουλουριασμένη σε μιαν όχθη<br />Κι ο ποταμός ολόγυρα μας κλείνει<br />Κόκκινη λάβα ο φόβος αλυχτά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-6568437779741842899?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-1575709744086351262009-02-13T08:35:00.000-08:002009-02-13T08:37:15.428-08:00Πετράδι καρφώθηκε βαθύσκιο<br />Στων ματιών σου το χάραμα<br /><br />Κι εγώ<br />Με μια βελόνα <br />Τρυπώ τα μάτια σου<br /><br />Η κυανή τους λάμψη<br />Θαμπό γυαλί<br />Βουβό <br />Πάχνη τυλίγει με<br /><br />Τα μάτια σου τρυπώ<br /><br />Μήπως τα νιώσεις<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-157570974408635126?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-37757365517339082062009-02-07T02:56:00.000-08:002011-01-11T03:41:46.296-08:00<span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">Οι απόψεις ενός κλόουν, Χάινριχ Μπελ, μετάφραση : Τζένη Μαστοράκη</span></span><br /><br />Από την Πρώτη Δημοτικού ,που κατέκτησα την τέχνη της ανάγνωσης και βυθίστηκα στον κόσμο των βιβλίων , μέχρι σήμερα,τριάντα χρόνια μετά, έχω διαβάσει κάμποσα βιβλία.<br /><br />Με τον ήρωα όμως του <span style="font-weight:bold;">Χ. Μπελ </span>έχω ταυτιστεί τόσο πολύ που ειλικρινά ζηλεύω τον εμπνευστή του .<br /><br />Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε:<br /><br />« Ο Χανς Σνηρ, γόνος πλούσιας και ισχυρής οικογένειας , εγκαταλείπει το πατρικό του σπίτι, <span style="font-weight:bold;">αηδιασμένος από την ψευτιά και την υποκρισία των δικών του και των «ισχυρών» που τους περιστοιχίζουν,</span> και διαλέγει το μόνο επάγγελμα που τον αντιπροσωπεύει :<span style="font-weight:bold;"> γίνεται κλόουν</span> , δίνει παραστάσεις από πόλη σε πόλη κι έχει μαζί του τη Μαρί, την πρώτη και μοναδική του αγάπη. Έπειτα από έξι χρόνια δύσκολης συμβίωσης, η Μαρί τον εγκαταλείπει για να παντρευτεί έναν σπουδαίο παράγοντα του γερμανικού καθολικισμού κι ο Χανς , που δεν καταφέρνει να την ξεπεράσει, κατρακυλάει σταθερά. Ζητιάνος πια, θα καταλήξει στα σκαλιά του σιδηροδρομικού σταθμού της Βόννης , περιμένοντας τη Μαρί να επιστρέψει από το γαμήλιο ταξίδι της.»<br /><br />Αφηγητής ο ίδιος ο Χανς, σ’ έναν σπαρακτικό εσωτερικό μονόλογο .<br /><br /><span style="font-weight:bold;">« Είμαι κλόουν, επίσημα δηλώνω «κωμικός» , δεν καταβάλλω τον οβολό μου σε καμιά εκκλησία, έχω κλείσει τα είκοσι επτά κι ένα απ’ τα νούμερά μου λέγεται <br />« Αφιξαναχωρήσεις» ,μια παντομίμα ( ίσως υπερβολικά) μακράς διαρκείας, που κάνει τον θεατή να μπερδεύει την άφιξη με την αναχώρηση.»</span><br /><br />Η δράση παραμένει εσωτερική σε όλη τη διάρκεια του έργου. Μοναδική σκηνή που εκτυλίσσεται ζωντανά είναι η επίσκεψη που δέχεται ο Χανς από τον πατέρα του, που όμως κι αυτή διακόπτεται από σκέψεις του ήρωα .<br /><br />Γιατί με άγγιξε τόσο αυτός ο ήρωας; <br /><br />Γιατί είναι <span style="font-weight:bold;">ένας γνήσιος θνητός, χωρίς αυταπάτες, αυτοσαρκαζόμενος μονίμως , με χιούμορ ιδιαίτερα ευφυές, ένας κλόουν που σαρκάζει τη μοίρα του, που δεκανίκια δεν καταδέχεται ..</span><br /><br />Και ταυτόχρονα κρύβει στα λόγια του <span style="font-weight:bold;">μιαν απύθμενη τρυφερότητα για τον άνθρωπο γενικά, μιαν επιείκεια γεμάτη μεγαλοψυχία ..<br /></span><br />Στηλιτεύει την υποκρισία ,τη ρηχότητα σκέψης και την αυταρέσκεια και ταυτόχρονα στέκεται απέναντι στους ανθρώπους που την εκπροσωπούν μ’ ένα χαμόγελο μισάνοιχτο ,το χαμόγελο του κλόουν που το νιώθει <span style="font-weight:bold;">πόσο δύσκολο είναι να είσαι άνθρωπος, μόνιμα στριμωγμένος στις συμβάσεις σου και στα δεσμά σου και στην τύφλα σου..</span><br /><br /><span style="font-weight:bold;"> Στις σκέψεις του μα και στον τρόπο που ενεργεί ,διακρίνεις μιαν αυθεντικότητα ολότελα απροσποίητη, μια στάση ζωής που συνεχώς βγάζει τη γλώσσα αυθαδιάζοντας στους κάθε λογής ηθικολόγους που η σκέψη τους ζέχνει αμοραλισμό, στους κάθε λογής ημιμαθείς που πουλάνε τη « μόρφωση» και« καλλιέργειά» τους στα σαλόνια, στους κάθε λογής αλλοτριωμένους που έχουν χάσει το βλέμμα τους. <br /></span><br />Στο τέλος καταλήγει ζητιάνος στα σκαλιά του σιδηροδρομικού σταθμού της Βόννης, ένας κλόουν με το πρόσωπό του κρυμμένο πίσω από άπειρα στρώματα λευκής μπογιάς , να τραγουδά ένα αυτοσχέδιο σατιρικό τραγούδι και να βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα σε όλους τους εκπροσώπους του καθωσπρεπισμού και της τάξης. <span style="font-weight:bold;">Ένας αυθεντικός επαναστάτης , ένας γνήσιος αντικομφορμιστής , ένας αληθινά λεύτερος άνθρωπος.<br /></span><br /><br /><b>δημοσιεύτηκε στο Βακχικόν</b><br /><br /><span style="font-weight:bold;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-3775736551733908206?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-67037685584031874892009-02-05T22:40:00.000-08:002009-02-05T22:42:05.191-08:00Γυμνές πατούσες<br />Περπατούν πάνω στο άδειο κι άγριο πλακόστρωτο<br />Μέσα στα τόσα άλλα πόδια<br />Φαντάζουν όμορφες<br />Προκλητική η γύμνια τους<br />Φωνάζει<br />Γι' αυτού του κόσμου<br />Την αφόρητη αηδία<br />Κι αποφορά<br />Μαρτυρίες γυμνές της αλήθειας<br />Τα μαύρα αυτά χνάρια στο χώμα που αφήνουν<br />Μου φωνάζουν , μου κλείνουν το μάτι ειρωνικά<br />Μου γελούν<br />Περπατούν με μιαν αυτάρκεια<br />Που θα 'λεγες αγγίζει την ευτυχία<br />Δυο γυμνές πατούσες μόνες σ' έναν κόσμο γεμάτο άχρηστα παπούτσια<br />Δυο γυμνά ποδάρια μόνα σ' έναν κόσμο γεμάτο οσμές από πεταμένα πλούτη<br />Δυο άγρια μάτια μόνα<br />Δυο ορθάνοιχτα, λεύτερα μάτια<br />Με προσπερνούν<br />Καλά το ξέρουν<br />Μάτια δεν έχω τριγύρω μου να δω<br /><br />Από καιρό<br />Μάτια κανείς δεν έχει για τίποτ' άλλο<br />Παρά για το τομάρι του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-6703768558403187489?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-11178283406638967462009-02-05T22:21:00.000-08:002009-02-05T22:22:56.233-08:00Βάδιζα σ' ένα καλντερίμι στενό<br />καμωμένο από πέτρα και σύγνεφο.<br />Κι ήταν φροντίδα μου στην πέτρα πάνω<br />μοναχά το βάρος μου να ρίχνω.<br />Γύρω μου σύγνεφα φυγής μ' εκλιπαρούσαν<br />να τ' αγγίξω.<br />Μου τάζαν ταξίδια κι όνειρα και λυτρωμό.<br />Μα μέσα μου το 'νιωθα πως και πάλι<br />ψέματα λέγαν.<br />Το' ξερα πάντα πως τα λόγια τα παχιά<br />δεν είναι να τα εμπιστεύεσαι.<br /><br />Κι ήτανε δύσκολο πολύ στην πέτρα πάνω μοναχά<br />τη μοίρα μου να δένω`<br />μα ο φόβος που μ' αγκίστρωνε<br />με κράταγε εκεί<br />δέσμια στη μαύρη γρανιτένια υφή της.<br /><br />Σχεδόν έκανα πως δεν έβλεπα<br />τα σύννεφα που ξεπετάγονταν σιμά στην πέτρα.<br />Μα τα 'βλεπα.<br />Πώς όχι;<br />Μέσα μου, ωστόσο, μ' έτρωγε ο φόβος<br />πως αν το βάρος μου τ' ακούμπαγε<br />θα λιώνανε σα χίμαιρες του νου.<br />Κι έτσι δεν πάτησα ποτέ<br />πάνω στο σύννεφο.<br />Κι ας το ποθούσα τόσο.<br /><br />Μ' αυτό που πιο πολύ με θλίβει<br />είναι που νιώθω πως<br />και η πέτρα δεν είναι από γρανίτη.<br />Ποτέ δεν ήταν.<br />Η σιγουριά μου ήταν που στα μάτια μου<br />της έδωσε τη στέρεα όψη.<br /><br />Κι αν στο σύννεφο ποτέ δεν πάτησα<br />είναι που νόμισα πως το στήριγμα<br />το βρίσκεις στις πέτρες<br />ή σε ό,τι αγγίζεις με πόδια , χέρια ή νου`<br /><br />Μέγιστη πλάνη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-1117828340663896746?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-65123285087557895702009-02-04T05:26:00.000-08:002010-10-03T01:36:56.893-07:00Μουρμουρητά φυγής αχνίζανε αλλόκοτα<br />νοσταλγικά, κρυφά, ζωσμένα ολούθε<br />από την ένταση ενός παράδοξου πυρετού.<br />Είχε η σιγή μιαν αγωνία που τον κάρφωνε<br />με ανάσες ασθματικές.<br />Τις άκουγε μέσα του να ηχούν<br />στο ρυθμό μιας αέναης φρίκης<br />που’ σερνε πίσω της σωρό τις προσωπίδες της<br />χρυσές, με χρώματα κραυγαλέα<br />όσο και η απελπισία που πότιζε το πετσί του<br />ηδονικά `<br />σε μιαν αιώνια εναλλαγή <br />η ανθρώπινη ουσία του άλλαζε πρόσωπα και προσωπεία<br />πότε του γέλαγε χλευαστικά<br />πότε με οπτασίες ουτοπίας τον εκοίμιζε<br />πότε τον έλουζε με ασίγαστους πόθους`<br />και βούλιαζε ανήμπορος<br />στην πιο μύχια κόχη της σκέψης του,<br />τη στάχτη πάσχιζε να διυλίσει με δυο τρύπιες χούφτες,<br />ανάσαινε καπνό και λήθαργο<br />οι εμμονές του μείναν μόνες και φτωχές`<br /><br />τις είπε ποίηση<br /><br />κι έθαβε τους τριγμούς της ουσίας του στους στίχους του<br />ευλαβικά<br />με σύστημα κι επιμονή<br />κι ας κραύγαζαν σιγανά σιγανά<br />σαν ανυπεράσπιστα γυμνά ποδάρια<br />που βουλιάζουν στην καυτή άμμο<br />και φλέγονται<br /><br /><b>δημοσιεύτηκε στο poema</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-6512328508755789570?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-60716216969249382482009-02-03T06:56:00.000-08:002009-02-03T06:57:25.316-08:00Ήτανε κάποτε ένα ποτάμι.<br />Πρωτόγνωρες οι δίνες που στις όχθες του ηχούσαν`<br />Θεοί ανασταίνονταν στην κοίτη του<br />κι αποσταμένοι στρατηλάτες στα νερά του λούζονταν.<br />Ταξίδευε αιώνες πίσω ακάματο, με πείσμα κοφτερό<br />σαν τη λεπίδα που αστράφτει στον ήλιο<br />πριν χωθεί στο σκληρό θηκάρι.<br /><br />Έλεγε πως ζητά τη θάλασσα.<br /><br />Κι όλο ταξίδευε<br />αλλάζοντας όψεις συνεχώς με μιαν αστείρευτη ορμή<br />που’ μοιαζε με θυμό<br />μα ήταν ζωή κι επιμονή και αγώνας και ελπίδα.<br /><br />Κι όταν του μήνυσαν πως στέρεψαν οι θάλασσες<br />με βλέμμα επιτιμητικό το εγκαταλείψαν οι θεοί<br />και οι στρατηλάτες σιωπηλά στρέψαν τα νώτα.<br /><br />Μα το ποτάμι συνέχισε μονάχο να κυλά.<br /><br />Η μοίρα κάποιων ποταμιών τους επιτάσσει<br />να μην πτοούνται από το θεϊκό φευγιό<br />και να επιμένουν να κυλούν<br />τη θάλασσα μυστικά αναζητώντας<br />όσοι μαντατοφόροι κι αν στο διάβα τους περάσουν<br />για να τους πουν<br />πως θάλασσα ποτέ δε θα βρεθεί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-6071621696924938248?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-78544224893098333352009-02-01T06:06:00.000-08:002009-02-01T06:07:15.250-08:00Σ’ αυτόν το βυθό δεν έχει σύρμα νοτισμένο<br />Να περπατήσεις μεθυσμένος από προσμονή<br />Δεν έχει νότο να σκορπίσει<br />Τη ρημαγμένη ψυχή σου<br />Στα τέσσερα στοιχειά τ’ ορίζοντα<br /><br />Μονάχα μια μονότονη ψιχάλα<br />Κι ένα κουρασμένο κλαυσίγελο<br />Κρατημένο σφιχτά <br />Στη ματιά σου<br /><br />Σ’ αυτόν το βυθό<br />Φτάνουν- στιγμές-ψιχάλες φως <br />Και τις γραπώνεις με νύχια κόκκινα απ’ την ένταση<br />Και τις γεύεσαι με πύρινη γλώσσα<br /><br />Κι ένα κοχύλι αρμύρα<br />Ακουμπά στην πλάτη σου<br />Χαραγματιά απ’ αλάτι που σε σφάζει<br /><br />Σ’ αυτόν το βυθό<br />Άκρη δεν έχει`<br />Μονάχα ανεστραμμένα είδωλα<br />Μονάχα στρόφιγγες από σκουριά μαγκωμένες<br />Κι εσύ παλεύεις<br />Έστω λίγο <br />Την πέτρινη υφή τους <br />Να κινήσεις<br />Με δάχτυλα - φωτιά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-7854422489309833335?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-30333831801411908762009-02-01T01:41:00.000-08:002009-02-01T01:45:02.339-08:00Βγήκανε πάλι ανατόμοι με νυστέρια<br />Και σκύψαν βέβηλοι στης Ποίησης το σώμα<br />Να το σκυλέψουν<br /><br />Βγήκανε πάλι τιμητές με τα τεφτέρια<br />Και σμίξαν άγριοι το βλέμμα σ’ ένα πτώμα<br />Να γνωματεύσουν<br /><br />Κι ο ποιητής στέκει πιο πέρα<br />Κρατά στο χέρι την οργή του και την πένα<br />Κρατά στην όψη τη σιωπή και τον καημό<br /><br />Και τραγουδά μονάχος<br /><br />Θλιμμένος τροβαδούρος<br />Μονάχος Δον-Κιχώτης<br />Δίχως ούτε αυτούς τους ανεμόμυλους<br />Με τα κουρελιασμένα τους φτερά<br />Δίχως κοντάρι<br />Δίχως Σάντσο<br /><br />Μονάχα μ’ ένα πικραμένο βλέμμα<br />Και τον Καβάφη να ουρλιάζει ρυθμικά <br />Την άθλια ειμαρμένη<br />Των ερινύων τα βήματα<br />Του Απόλλωνος την Απιστία.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">για τον μοντεκρίστο<span style="font-style:italic;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-3033383180141190876?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-52283178391314133042009-01-30T05:29:00.001-08:002009-01-30T05:34:19.447-08:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5C8231%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5C8231%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults ext="edit" spidmax="1026"> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout ext="edit"> <o:idmap ext="edit" data="1"> </o:shapelayout></xml><![endif]--> <p class="MsoNormal">Ήτανε κάποτε μι’ ακτή</p> <p class="MsoNormal">σ’ άγριο χορό</p> <p class="MsoNormal">ατίθασα κι ονειρικά δοσμένη.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Χόρευε αλλόκοτους ρυθμούς<span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal">χαραγμένους σε βότσαλα μαύρα<span style=""> </span>και στιλπνά</p> <p class="MsoNormal">με χορευτές φιδίσιους</p> <p class="MsoNormal">που ξέραν χρόνους μαγικούς να τιθασεύουν </p> <p class="MsoNormal">ν’ αγγίζουνε τα σύγνεφα μ’ ένα τους σάλτο.</p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Χρόνια στην πλάτη τους αυτοί μετρούσαν χίλια</p> <p class="MsoNormal">και η μιλιά τους μάγευε τις μουσικές</p> <p class="MsoNormal">κρυφά αγνάντευε στους ουρανούς μαντέμια ατόφια.</p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Κι όταν σωπαίναν</p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>ο λυγμός</p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>ανάρια <span style=""> </span>δέηση </p> <p class="MsoNormal">πάνω απ’ της γης τα ναρκωμένα καλντερίμια απλωνόταν</p> <p class="MsoNormal">στάλαζε δρόσο της ζωής και πείρα αιώνων.</p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Κι όταν αρχίζαν το χορό ,</p> <p class="MsoNormal">κραυγές που στάζαν ουρανό </p> <p class="MsoNormal">παίρναν το δρόμο </p> <p class="MsoNormal">και ταξιδεύαν </p> <p class="MsoNormal">κει που σιωπούσαν μυστικά καλά κρυμμένα</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Και τρίζαν οι αρμοί της γης</p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>με προσμονή κι απαντοχή.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Μα σαν ακούσανε του κόσμου οι γνωστικοί</p> <p class="MsoNormal">πως κάπου υπάρχει μια ακτή βαθιά κρυμμένη</p> <p class="MsoNormal">που’ χει βαλθεί του κόσμου την αέναη αταραξία να χαλάσει</p> <p class="MsoNormal">πιάσαν σφυριά<span style=""> </span>γιγάντια , καλούπια από πέτρα</p> <p class="MsoNormal">και ζύγωσαν την άγρια ατίθαση ερωμένη</p> <p class="MsoNormal">να τη στριμώξουν σε στεριά, στεριά να γίνει.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Και φτάσαν κάποτε εκεί </p> <p class="MsoNormal">που τα κιτάπια των σοφών τους οδηγούσαν</p> <p class="MsoNormal">μα είδαν μονάχα έρημο χαοτική ν’ απλώνεται μπροστά τους</p> <p class="MsoNormal">με γύπες που ζυγιάζονταν<span style=""> </span>σε κόκκους άμμου</p> <p class="MsoNormal">και τους κοιτούσαν πίσω από μάτια κόκκινα </p> <p class="MsoNormal">γεμάτα οργή`</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">φαίνεται<span style=""> </span>δεν τους άφησε η τόση τους σοφία</p> <p class="MsoNormal">να καταλάβουν </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">η άγρια ερωμένη</p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>ποτέ δε θα’ δειχνε τους σπάνιους χορευτές της </p> <p class="MsoNormal">σ’ ανθρώπους άκαπνους<span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal">σ’ ανθρώπους<span style=""> </span>που<span style=""> </span>δεν τόλμησαν <span style=""> </span>ποτέ</p> <p class="MsoNormal">το πόδι τους ν’ απλώσουν </p> <p class="MsoNormal">σε χορού τα βήματα.</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-5228317839131413304?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-57960660878335822592009-01-26T04:45:00.001-08:002009-04-13T23:27:07.707-07:00<span style="font-weight:bold;"><span style="font-style:italic;">Με κάρφωσε η εμμονή με τ’ αμείλικτα νύχια της, <br />να φτιάξω λέξεις για τη φρίκη.<br />Μα η φρίκη στέκει πιο πάνω απ’ τη λέξη <br />Κι ο ποιητής στέκει γυμνός..</span><br /></span><br /><br />Μες στις παλινωδίες των καιρών<br />χάσκουν εντός μου κραταιές οι αντιστάσεις<br />γδέρνουν με νύχι’ ακονισμένα απ’ τη σιωπή<br />το σκληρό κέλυφος <br />της ηττημένης σκέψης μου.<br /><br />Το σάπιο σώμα μου<br />κείται βουβό<br />κι από τα μάτια του στάζει η πίκρα<br />γι’ αυτά που αντίκρισαν<br />ακούσιοι μάρτυρες <br />καιρών απάτη ενδεδυμένων<br /><br />Και το μετέωρο βλέμμα μου<br />εκκρεμές πόνου ανίδωτου<br /><br />Και το βουβό μου κρώξιμο<br />ζυμάρι ατελές<br />σε χέρια τρύπια<br />απ’ το νίπτειν<br /><br />Για πόσο ακόμη;<br /><span style="font-style:italic;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-5796066087833582259?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-21547866884293298812009-01-23T08:03:00.001-08:002009-01-23T08:03:57.324-08:00Όταν χρωματίζαν το μέτωπό σου οι κραυγές<br />το βάφαν ασημί<br />με κόκκους μαύρους αχνούς πολύ<br />τόσο που μοιάζαν στίγματα κενά<br />οι πεθυμιές σου<br />και λιώναν το δείλι οι ανάσες σου<br />ξεψυχισμένα<br />μα συ δεν το’ ξερες<br />δεν ήξερες τίποτα<br />πέρα απ’ τη σκόνη που αθόρυβα πολύ<br />σε στοίχειωνε μέρα τη μέρα<br /><br />κι έμοιαζες κύμα που ναυάγησε σ’ ένα κομμάτι γης<br />κι ασθμαίνει τη στερνή του υγρή σταγόνα να φυλάξει<br />προτού το χώμα το ζυμώσει με τη σκονισμένη υφή του<br />στεγνή σαν τη μοίρα<br />στυγνή σαν ηχώ αμετάκλητη<br /><br />σε σέρνει με μαλλιά λυτά κι αφρόντιστα λόγια<br />νήμα λεπτό πια σε κρατάει στη γη<br />οι κραυγές σ’ αγαπήσαν<br />κι είναι η μοίρα που σου πρέπει βαριά πολύ<br />κι εσύ μικρός σαν ένας κόκκος άμμου<br />μόνο που δεν το ξέρεις<br />δεν ξέρεις τίποτα<br /><br />αχ να γινόταν να σιωπήσουν τα πουλιά<br />που μες στα δυο σου μάτια θλιμμένα τρυπούν<br />τη σιωπή μου με το άγριο ουρλιαχτό τους<br />να γείρω πάνω σου και ν’ αποκοιμηθώ<br />σαν ένα μωρό που δεν έχει παρελθόν<br />και το παρόν του είναι ανάλαφρο πολύ<br />σαν το χνούδι ενός κύκνου<br />που αφέθηκε στο ρέμα λίμνης<br />ατάραχης<br /><br />βραδιάζει<br />μικρή μου θλιμμένη αγάπη<br />βραδιάζει ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-2154786688429329881?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-36349721537189483292009-01-18T00:49:00.000-08:002009-01-18T01:08:19.757-08:00<span style="font-weight:bold;">βροτός</span>(άνθρωπος)-<span style="font-weight:bold;">μόρος</span>(θάνατος)-<span style="font-weight:bold;">μοίρα</span>: τρεις λέξεις ομόρριζες στη σοφή γλώσσα των αρχαίων Ελλήνων..μοίρα του ανθρώπου ο θάνατος<br /><br /><br />Σκιρτά ο κόσμος<br />Η αναπνοή του συριγμός ανάλαφρος<br />Γέλιο παιδιού<br />Μουσική από βότσαλα μύρια<br />που σε γιγάντια χούφτα στριμωχτήκαν.<br /><br />Ποιος τα δονεί;<br />Ποια μουσική ρυθμό τους δίνει;<br /><br />Κανείς δε στάθηκε ακόμη <br />τόσο αδήριτα σοφός<br />για να το πει.<br />Κι ίσως καλύτερα έτσι.<br /><br />Ο βροτός βροτός γεννήθηκε.<br />Μοίρα τον μοίρανε βαριά<br />όλο να φεύγει.<br />Κι αν ίσως κάποτε μια βαρυγκώμια τον ταράσσει<br />είναι που μόνο αυτός<br />έχει τη Γνώση,<br />βαρίδι που τον σέρνει αδιάκοπα στη γη.<br /><br />Πόσες σταγόνες λευτεριάς χωρούν<br />σ’ ένα στήθος χωμάτινο;<br /><br />Να με ρωτάς<br />Κι εγώ να ρίχνω τη ματιά στο χώμα.<br /><br />Κι ύστερα αντάμωσα το βλέμμα σου<br />να καίει<br />με λάμψη απόκοσμη κι ονειρική<br /><br />κι είδα το στήθος το χωμάτινο<br />ποτάμι ορμητικό να κλείνει στα έγκατά του<br />και τα αιώνια ρωτήματα<br />θύελλα<br />να ταράσσουν τα νερά του<br />κοχλάζοντα<br />κραυγές ν' αναπέμπουν<br />είδα τη μοίρα<br />μ' ουρλιαχτά<br />τη φύση της ν'αφήνει<br /><br />και μένει πια<br />μονάχα ο νους<br />και η ψυχή<br />και αυτή η κραυγή<br /><br />κι η Γνώση<br />σπάει σε σταγόνες χίλιες <br /> υγρό μυριάκριβο<br />που όλο σταλάζει στην ψυχή<br />αυτού που είπαν θνητό<br />και άοπλο<br />και μόνο.<br /><br />Πόσες σταγόνες λευτεριάς<br />ένα στήθος χωμάτινο μπορεί ν'αντέξει;<br /><br />Όσες και οι κραυγές<br />Που ηχούν στα πέρατα του κόσμου<br />Αιώνες τώρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-3634972153718948329?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-3941145984703128872009-01-15T22:54:00.000-08:002009-01-16T05:50:30.304-08:00Κρατούσε λες στη χούφτα της ολάνθιστο καρπό<br />την απαντοχή και τη συμπόνια.<br />Ήταν τα μάτια της ορθάνοιχτα<br />σαν δυο μονάχες πυρωμένες ανθοδέσμες<br />που όμως ποτέ δεν άνθισαν.<br />Κι απόμεινε με δυο φρυγμένα χείλη<br />πεισματικά κλειστά<br />λέξη καμιά να μην αφήσουν να χαθεί<br />στον οχετό που την κύκλωνε.<br /><br />Το’ νιωθε αυτό σαν μια μορφή ελευθερίας.<br />Μα ήταν στιγμές που και γι’ αυτό<br />φριχτά αμφέβαλλε<br /><br />όταν ο ουρανός της έχασκε ορθάνοιχτος<br />τ' αστέρια απειλητικά απομεινάρια άλλων εποχών<br />και η βροχή λυτρωτική αναπνοή<br />αργούσε ολοένα`<br /><br />κι έστεκε μοναχή<br /><br />ο καρπός εκεί στη χούφτα της να σήπεται<br />κι ο κόσμος γύρω της να της φαντάζει τόσο ξένος<br />τόσο μόνος κι ανυπεράσπιστος<br />τόσο γελοίος<br />σ’ έναν μικρόκοσμο αηδίας<br />να περιστρέφεται ολοένα<br />και να ρωτάει τον ουρανό :<br /><br />“είναι η όψη μου που χάνεται;<br />είναι η σιωπή μου που ηχεί εκκωφαντικά;<br />είν’ η σιωπή των άλλων;”<br /><br />Μα ποιοι είν’ οι άλλοι;<br />Κι ο ουρανός που γύρω τους παγώνει;<br />Ποιοι τη βουβή ικεσία να νιώσουν;<br />Δική τους είναι.<br />Στα ματωμένα τσίνορα της γης ξαποσταίνει<br />Και στους κροτάφους που μέσα τους χύνεται ατόφιο υλικό<br /> η κραυγή σου<br />Δική σου είναι<br />Και η κραυγή και ο πόνος και η οργή<br />Κι ο καρπός στη χούφτα δε σαπίζει<br />Αν έστω κι ένας τον πιστεύει<br />Αν έστω κι ένας τον αγγίζει.<br /><br />Κρατήσου μάτια μου .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-394114598470312887?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-85283646527863214862009-01-12T11:31:00.000-08:002009-01-12T11:33:05.462-08:00ένα γαρίφαλο λιωμένο στη ματιά<br />μοναχικά δυο κίτρα στριμωγμένα στην αγκάλη<br />δεν πρόκαμες να τα μυρίσεις κι είχες φύγει<br />κι ο χρόνος σου μηδενικός<br />κι ο χρόνος σου αιώνιος<br /><br />«ψάχνω το χρόνο αυτόν», φωνάζεις<br />«που στη μικρή κρυφή κραυγή μου<br />θα στρώσει φύλλα δροσερά<br />να απαγκιάσει»<br /><br />κι όλοι κοιτάζαν το γαρίφαλο<br />λιωμένο στα δυο μάτια σου<br />και την πορφύρα που έβαψε την όψη σου<br />κείνο το δειλινό που σου μιλήσαν οι κραυγές<br />θαρρείς πως με καθάρια βήματα ζύγωνε<br />όλο και πιο κοντά στο κέντρο<br /><br />η ύπαρξή σου ένα κύμα που χτυπά<br />σε νοητά –λες- βράχια`<br />η αρμύρα του τα ζώνει<br />ψίθυροι<br />αλαλαγμοί<br />τριγμοί μιας μοίρας άγονης και μόνης<br />και γίνανε τα βράχια απροσπέλαστα βουνά<br />στα σύνορα του νου σου<br />κάποιος τα τρύπησε μ' αγκάθι οδυνηρό<br />και τ’ άφησε εκεί<br />κεντρί και πόνος<br />πόνος και κεντρί<br />ζυγώνει με καθάρια βήματα<br />όλο και πιο κοντά στο κέντρο<br /><br />κι εσύ κλείνεσαι μέσα σου<br />θαρρείς το κέντρο να ζυγιάσεις<br />τα χέρια σου δυο στάχυα<br />σ΄ άνεμο βουβό ολότελα αφημένα<br />δεν τα κοιτάς<br />μια κούραση -άμμος πηχτή<br />έχει καλύψει τη φωνή σου<br /><br />όλο και πιο κοντά στο κέντρο<br />να στροβιλίζεσαι σ’ ένα μοναχικό χορό`<br /><br />πού να ψάχνεις για ταίρι τώρα πια<br />η ώρα πέρασε<br />τα βήματα δύσκολα<br />κι εσύ με την κούραση να σου σφίγγει την όψη<br /><br />να στροβιλίζεσαι σ’ έναν της μοναξιάς χορό<br />στο κέντρο ολοένα πιο κοντά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-8528364652786321486?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-17488910406344981282009-01-10T04:46:00.000-08:002009-01-10T04:49:13.888-08:00Είμαι μια σβούρα κλεισμένη σε δυο χέρια από φίλντισι.<br />Τα χρώματά μου διαχέονται<br />τρυπούν τις φλέβες του χεριού<br />τις βάφουν χρώμα εξίτηλο,<br />βαμμένο απ’ την πίκρα της φθοράς <br /> του ανεπίδοτου το στίγμα<br />αυτό που χρόνια τώρα αφήνει πίσω του<br />σημάδια θαλερά.<br /><br />Το πιο ακριβό χρώμα εκεί<br />σφηνωμένο στου νου την άραχλη χώρα<br />γελά , κραυγάζει νότες ανοίκειες<br />σου μιλά μια πανάρχαιη γλώσσα<br />βαμμένη από την πείρα των καιρών.<br /><br />Το φίλντισι πήρε το χρώμα της μνήμης.<br />Τα χέρια ανοίξαν κι αποβάλαν τη λευκή τους όψη.<br />Τώρα μοιάζουν χωμάτινα.<br />Μυρίζουν χώμα νοτισμένο απ’ τη βροχή.<br />Και η σβούρα μοιάζει να’ χει πάρει<br />κάτι από τη στρογγυλάδα της σιωπής<br />που’ ναι μεστή από φρόνηση.<br />Τα χρώματά της όλα συγχωνευτήκαν<br />σ΄ ένα γαλάζιο φωτεινά καθάριο.<br /><br />Αν την αφήσεις ,<br />θα κυλήσει έτσι γαλήνια<br />ως τα μύχια της ψυχής μου.<br /><br />Να τη βάψει κι αυτήν με χρώμα εξίτηλο.<br />Όπως εξίτηλη είναι η φύτρα των ανθρώπων<br />και οι πεθυμιές τους κι οι ελπίδες τους<br /><br />Όπως εξίτηλα απομένουν και τούτα τα σκαλίσματα<br />αποκυήματα μιας ιδιοτροπίας αθεράπευτης<br />που με σέρνει αιχμάλωτη στο άρμα της<br />πάνω σ’ ένα αέρινο κατάρτι<br />μυστικά συντροφευμένο απ’ τη φωτιά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-1748891040634498128?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-62231768958212023192009-01-09T10:29:00.000-08:002009-01-09T10:30:19.293-08:00το κύμα χτυπάει την αλυκή δίχως οίκτο<br />δίχως να συλλογιέται καν πως χάνει κάτι απ΄ την ουσία του<br />και γυρίζοντας πίσω δε θα’ ναι ποτέ πια ίδιο<br /><br />στιγμή αξεδιάλυτα δεμένη με την απουσία`<br /><br />κι ένα σφυρί ο χρόνος<br />σε αμόνι από σύγνεφο<br />σμιλεύει το αύριο<br /><br />το σήμερα ποιος το’ πλασε <br />και του’ δωσε τη γεύση τη γλυφή<br />όσο κι αν πιεις να μη χορταίνεις<br />-μόνιμη η δίψα μέσα σου-<br /> ποιος το σμιλεύει μέσα μας αυτό το αχόρταγο καμίνι<br />που σαν θεριό βρυχάται <br />πύρινες γλώσσες χαλκεύουν τα τείχη του<br />ουρανοί δίχως πέρας σημαδεύουν τη δίνη του<br /><br />σβήνουνε μέσα μου σωρός τ’ αγέννητα ρωτήματα<br />και ο αέρας μοιάζει να’ χει κάτι από τη θλίψη.<br /><br />ξανά θα χαράξω σιωπές στο χαρτί`<br /><br />μα δε γελιέμαι<br />το καμίνι δεν κοπάζει με τις λέξεις<br />κι όσες φορές κι αν ψάξω κι αν ρωτήσω<br />πάλι η απάντηση θα χάσκει μοναχή`<br /><br />κανείς ποτέ δε βρήκε τι <br />στα μάτια του ανθρώπου κρυφοκαίει<br />ίσως μονάχα ο πόθος του<br />ν’ αγγίξει τη ζωή<br />πριν να τον πάρει η λησμονιά <br />προτού ο χρόνος τον αρπάξει στις δαγκάνες του<br />και τον συνθλίψει<br />και μείνει η γεύση του άπιαστου και πάλι<br /><br />μια μικρή αδύναμη ύπαρξη στην ανάστροφη δίνη <br />που ο χρόνος σιωπηλά κυβερνά`<br />εκεί που η φυγή μοιάζει ξανά λιποταξία<br />και η λήθη υποταγή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-6223176895821202319?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-66430690561617200982009-01-05T07:28:00.001-08:002009-01-05T07:28:57.795-08:00Tα μάτια του τα ρούφαγε το φως του δειλινού<br />τα στριφογύρναγε σ’ ατέλειωτες φιγούρες<br />νοερά τα ζωγράφιζε στις τέσσερις όψεις του ορίζοντα.<br /><br />ο λόγος του<br />στοιχειό της φύσης <br />λιγυρός μαστίγωνε <br />το ατέλειωτο της γης μουρμουρητό`<br /> <br />και μια σιωπή αβάσταχτης οδύνης<br />είχε στοιχειώσει τα έλη τ’ ουρανού<br />και τα πετούμενα όλα στέκαν αμίλητα<br />κι αφουγκραζόντουσαν τον ψίθυρο.<br />Ήταν που η φωνή του,<br /> όσο κι αν μέσα του θεριεύοντας<br />δονούσε απίστευτης οδύνης τις χορδές,<br />ψίθυρος<br />έβγαινε από μέσα του<br />ταπεινός, ανάερος, συγκρατημένος.<br /><br />κι έλεγε πως κουράστηκε να κουβαλά <br />τον πόνο των ανθρώπων<br />πικρά να αγναντεύει τη φυγή τους<br />να σφίγγει μες στη χούφτα του την πίκρα<br />της γης ολάκερης<br />πυρακτωμένος απ’ τη σιωπή<br />μισών ανθρώπων`<br />έλεγε πως πια απόμεινε μονάχος<br />να δονείται με ασταμάτητη ενοχή <br />για όσα γύρω του μαραίνονται και λιώνουν`<br />μάταιη η αγωνία του, άγονη η πληγή του..<br />κανέναν πια δε συγκινούσε`<br /><br />κι ύστερα σώπασε<br />και πήρε πικραμένος το δρόμο της φυγής`<br />έτσι κι αλλιώς απάντηση δεν πρόσμενε`<br />το’ νιωθε πως η αγωνία ήταν ραμμένη στο πετσί του`<br />έτσι εύκολα δε θα μπορούσε ν’ απεκδυθεί την εμμονή της.<br /><br />Είναι που κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται<br />μ’ ένα ερωτηματικό αγιάτρευτο στη θέση της σιωπής<br />και μιαν ατέρμονη αγωνία σφηνωμένη στο ακρόχειλο.<br />Μιαν αγωνία που την είπαν κατάρα, ευλογία, πικρό ριζικό<br />γι’ αυτούς που χρίστηκαν μονάχοι τους<br />οι κυνηγοί του ανέφικτου<br />του μάταιου οι εραστές..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-6643069056161720098?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-78896360555480845722008-12-18T22:43:00.000-08:002008-12-18T22:46:58.784-08:00Πώς να μιλήσεις για ουρανό σ’ αυτή την πόλη;<br /><br />Σκύλος που απόκαμε η φωνή σου<br />Συριγμός άηχος , ξεψυχισμένος<br />Την ίδια την ανάσα του σιχάθηκε<br />Και απόμεινε σ’ ένα μικρό χαντάκι ματωμένος<br />Να σκούζει οδυνηρά .<br /><br />Τριγύρω σου ουρλιαχτά<br />Αλυσίδες βαριές κροταλίζουν τη θλίψη τους<br />Στην έρημη χώρα που απόγειρε μέσα σου<br />Μόνη σου άμυνα ένα σφύριγμα υπόκωφο<br />Σαρώνει όλους τους οχληρούς τριγύρω ήχους<br />Μέσα σου βουητό αλαλαγμών<br />Σφαγμένων ήχων<br /><br />Η όψη σου νωθρή.<br /><br />Και σε κατηγορούν για αδράνεια<br />Υψώνουν το φρύδι επιτιμητικά<br />και σε δικάζουν.<br />Αυτοί που ξέρουν να μιλούν<br />για λέξεις πια κενές νοήματος<br />Αυτοί που πήραν λέξεις και τις ξεκοίλιασαν<br />τις αποστράγγιξαν<br />και τις αφήσαν άψυχα κουφάρια<br />να σέρνονται στο στόμα των<br />μονίμως ειδικών<br /><br />εθνοσωτήρες κόρακες<br />μακάριοι στην παχυλή τους άγνοια<br /><br />αρπάζουν κάθε νύχτα το φεγγάρι<br />το πριονίζουν λίγο λίγο<br />κι ύστερα με αυταρέσκεια κραυγάζουν<br />επαίρονται για το μέγιστο αυτό επίτευγμά τους`<br />και οι κραυγές τους γίναν πια τούτου του κόσμου η σημαία<br />που ολάκερος γυρίζει γύρω από ψέμα βολικό<br />και οι αδαείς ξοπίσω του να σέρνονται μιλιούνια<br />και να εκλιπαρούν για μια αυταπάτη<br />που το κενό θα κάνει λιγότερο άδειο.<br /><br />Και σένα σ’ έστησαν στον τοίχο<br />Το πάθος σου τους είναι ξένο<br />Και η φωνή σου αφόρητα ενοχλητική<br />Γιατί είν’ οδυνηρά λιτή<br />Και τους τρομάζει.<br /><br />Και συ σωπαίνεις<br />Μόνη σου άμυνα πια τούτο το βλέμμα<br />Σμιλεμένο –λες- από ατόφια πέτρα.<br /><br />Πώς να μιλήσεις για ουρανό σ΄ αυτή την πόλη;<br /><br /><br /><br />27-3-2007 το έγραψα. <br /><br />Μπορεί να μην το εκτιμώ και πολύ ως ποίημα-πλατειάζει, φλυαρεί- όμως εκφράζει όλα όσα πιστεύω και αδυνατώ να καταθέσω με λόγια πειστικά , για όσα γύρω μας γίνονται. Θα μου πείτε, ποιος νοιάζεται για τη γνώμη μου..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-7889636055548084572?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-47296231073328217962008-12-17T01:24:00.000-08:002008-12-17T01:25:28.482-08:00Χαμογελαστά μεσημέρια κουρνιάσαν στη ματιά του παιδιού`<br />Με κοιτάζει με βλέμμα ονείρου<br />δίχως ίσκιους.<br />Δεν πρόλαβε τους ίσκιους να γνωρίσει.<br />Τον θάνατο τον ξέρει μοναχά σαν μια λέξη<br />ίσως και σαν φιγούρα σε βιβλία σκισμένα<br />που πια δεν ξεφυλλίζει.<br />Με κοιτάζει.<br />Δυο χελιδόνια ζωγραφίζονται πάνω απ' τα μάτια του.<br />Χαμογελούν κι αυτά με ορθάνοιχτα φτερά<br />έτοιμα να πετάξουν.<br />Μ' αγκαλιάζει η ζέση τους<br />με τυλίγει κι αφήνομαι.<br />Μια στιγμή , μια αιωνιότητα`<br />Στη ματιά του παιδιού που γελάει.<br />Κι εγώ το μόνο που ποθώ<br />είναι για μια μονάχα τόση δα στιγμή<br />να χωθώ στη γαλάζια τους θάλασσα<br />να αφεθώ<br />να βουλιάξω γλυκά<br />στην αμέριμνη γαλανή θαλπωρή της.<br />Μα το νιώθω πως<br />οι στιγμές της αμεριμνησίας τελείωσαν<br />τη μοναχή εκείνη στιγμή<br />που αντίκρισα το βλέμμα μου στον καθρέπτη<br />και είδα το χελιδόνι να μισεύει`<br /><br />Η μοίρα του χελιδονιού εξάλλου του επιτάσσει<br />να χαμογελά μοναχά πάνω από αθώα μάτια παιδικά`<br />και τα δικά μου έχουν από καιρό πάψει<br />παιδικά να μοιάζουν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-4729623107332821796?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-53301826581453013752008-12-12T00:38:00.000-08:002008-12-17T01:47:25.800-08:00Κράτησαν στο στόμα ένα ποτάμι<br /><br />Τους γαργαλούσε τη σιωπή ηδονικά<br />Σιγομουρμούριζε μια αύρα πηχτή πολύ<br /><br />Μέσα της πηγαινόρχονταν εικόνες <br />Τρεμαμένων φωτονίων<br /><br />Και το μυαλό τους νωθρό πολύ<br />Για να συλλάβει<br />Την αιμάσσουσα εικόνα<br />Κρατιότανε ασφυχτικά σε μια πτυχή της<br />Και την αγκάλιαζε μ’ αφρίζουσα ορμή<br /><br />Κι ύστερα πάλι ξέχασαν.<br /><br />Πόσο φριχτά προβλέψιμοι<br />Αυτοί οι άμοιροι βροτοί<br />Αιώνες παραμένουν<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-5330182658145301375?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-29635823158916798022008-12-12T00:17:00.000-08:002008-12-12T00:18:06.200-08:00Τα χέρια μου θυμίζουν θάλασσα<br />Πράσινη θάλασσα γεμάτη ίσκιους απουσίας<br />ίσως και προσμονής<br />Ανακατεύουν τον αέρα<br />κινήσεις αλλόκοτες<br />τα χέρια μου<br />όταν μιλώ<br />Οι λέξεις άψυχα κουφάρια σέρνονται στο πάτωμα<br />δίχως ούτε μια στάλα αίμα μέσα τους<br />Το’ χάσαν, λες, σε αδιάφορα πεδία μαχών<br />πολύ πριν καταλήξουν στη σιωπή μου σφηνωμένες.<br /><br />Στις λέξεις ρέει ένα υγρό πράσινο`<br />είναι λένε το χρώμα της ελπίδας<br />το πιο μαχητικό χρώμα<br />Μα η μετάγγιση αργεί<br /><br />Τώρα μονάχα τα χέρια μου κρατούν την όψη της θάλασσας<br />Έτσι καθώς τα πιάνει η άκρη των ματιών μου να κυματίζουν<br />με αγωνία ακοίμητη<br />μια θλίψη απλώνεται τα σωθικά μου<br />αγκιστρώνεται μέσα μου με χέρια μύρια<br />κι άλλοτε με χαϊδεύει κατευναστικά<br />άλλοτε με χτυπά με μένος<br /><br />Και μια κραυγή μου ξύνει τους κροτάφους<br />όταν το βλέμμα των άλλων<br />τα άψυχα λόγια μου χλευάζει<br /><br />είναι που η μετάγγιση αιώνες τώρα εκκρεμεί<br />και υποπτεύομαι με φρίκη<br />πως μόνο πια τα χέρια μου απομείναν<br />να πάλλονται με πάθος<br />λες και τις λέξεις που θωρώ νεκρές μπροστά μου<br />πασχίζουν να ξυπνήσουν<br /><br />πόσο μοναχικά φαντάζουν δυο χέρια<br />μπροστά σε πλήθος παγωμένα μάτια<br />πόσο γελοία φαντάζουν<br />σαν ανεμόδαρτα πουλιά<br />στοιχειωμένα από μια κατάρα πανάρχαια<br />να κουβαλούν τη θάλασσα<br />σε μια ανελέητη εποχή ξηρασίας<br />και γύμνιας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-2963582315891679802?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-72228210809736062732008-12-11T06:45:00.000-08:002008-12-11T06:47:30.482-08:00Μια Κυριακή που ζούσε χρόνια στη σιωπή<br />ξάφνου θυμήθηκε ν’ απλώσει την πραμάτεια της<br />σε πάγκους ουρανού γιομάτους λάσπη.<br /><br />Σαλτιμπάγκοι μουγκοί με τη χολή στο αίμα χορεύαν ολοένα`<br />Κουτσοί μ’ ένα ποδάρι ξέχειλο στο ξίγκι<br />χαζεύαν οι πραιτόροι σε μιαν άκρη`<br />γελούσαν και χλευάζαν τους αθώους σαλτιμπάγκους.<br /><br />Και ξάφνου ένα μικρό παιδί<br />που’ χε ,λες, ξεχαστεί σε μιαν άκρη του κόσμου μοναχό<br />με βλέμμα οξύ που διαπερνούσε των θεατών τη νάρκη<br />εστάθη ολόρθο μπρος στους πραίτορες<br />και τους κοιτούσε ολόισια στα ξύγκια που πληθωρικά<br />κραυγάζαν τη βολή τους`<br /><br />ήταν το βλέμμα του γαλήνιο<br />όπως το κύμα που μουρμουριστά τραγουδά στα χαλίκια<br />και τα σμιλεύει με την αρμύρα του<br /><br />και η φωνή του κράταγε μέσα της ριπές`<br />εξακοντίστηκαν στα φοβισμένα μάτια τους`<br /><br />μιλούσε για το κύμα που μονάχο ταξιδεύει<br />δίχως να περιμένει από κάπου ανταμοιβή<br />και για την όψη της αλυκής όταν πια από αλάτι είναι χορτάτη<br />και για το βλέμμα της νιότης που χορταίνει από αγώνα κι έρωτα`<br />μιλούσε για τη δίψα του μυαλού να βρει το πέρας του<br />και για τη μοναξιά του οδοιπόρου<br />σαν νιώθει πως ήτανε στάχτη η Ιθάκη του<br />και ο ουρανός της τον πλακώνει .<br /><br />Το’ νιωθε, βέβαια, πως σε βουβούς καιρούς<br />μονάχα οι κραυγές μπορούν ν’ ακούγονται<br />μα αυτό είχε από γεννησιμιού του ένα ελάττωμα<br />και η φωνή του ήταν ανίκανη για τις φανφάρες του καιρού<br />κι έτσι συνέχισε μουρμουριστά να τραγουδά<br /><br />ακόμη κι όταν οι κραυγές του θιάσου<br />πια ολότελα σκεπάσαν τη φωνή του<br />με την αφόρητη ανοησία τους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-7222821080973606273?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-22288916115256851322008-12-04T22:53:00.000-08:002008-12-04T22:54:07.680-08:00Μετάλαβα ζωή , φώναζες<br />Μετάλαβα ζωή<br /><br />Κι όμως<br />Το βλέμμα σου ριγμένο καταγής<br /><br />Κι ένα κορίτσι έστεκε απόμακρα<br />- μάτια από σύννεφο θαμπά και λυπημένα -<br />στην όχθη ορύγματος που’ χασκε μοναχό<br />μίλια μακριά σου<br />δεν το’ βλεπες<br /><br />το βλέμμα σου σερνότανε καταγής<br /><br />η σκόνη το’ χε πια στοιχειώσει<br />γαλάζια κρούστα από θαμπωμένα μισάνοιχτα γιατί<br />το’ χε καλύψει<br /><br />πόσο στ’ αλήθεια γέρασες<br />μονολόγησε το κορίτσι<br />σε είδε<br />σε γνώρισε<br /><br />μονάχα εσύ δεν κατάλαβες τίποτα<br /><br />το βλέμμα σου είχε καλυφθεί με τόνους λάσπη<br />- έβρεξε βλέπεις στο μεταξύ-<br />τώρα πια είχες άλλοθι αδιάψευστο<br />για την επιλεκτική σου ματιά<br />δεν είναι εύκολο να ξανάβρεις το βλέμμα σου<br />φώναζες<br />με βλέπετε , πασχίζω μερόνυχτα<br />τρύπια τα χέρια μου απ’ το σκάψιμο<br /><br />σε βλέπαν όλοι<br />έσκαβες με δάχτυλα πέτρα απ την ένταση<br />τη λάσπη που’ χε ξεραθεί<br />-μεσολαβήσαν , βλέπεις , αιώνες ξηρασίας-<br /><br />κοιτάξτε με , φώναζες<br />αίματα τρέχουν απ’ τα χέρια μου<br />μα εγώ αμετακίνητος στο στόχο μου<br /><br />και όλοι γύρω είχαν σαστίσει<br />αλήθεια<br />άξιος ένιωθες πολύ μεγάλου επαίνου<br /><br />Λίγοι μονάχα πρόσεξαν<br />το χρώμα των ματιών σου<br />πως άρχιζε σταδιακά ν’ αλλάζει<br /><br />Κι ακόμη λιγότεροι μάντευαν<br />ότι το βλέμμα το παλιό<br />που αιώνες άγονης νυχτιάς το’ χαν κρυφά στοιχειώσει<br />θέση καμία πια δεν είχε<br />στην καινούρια ολοκαίνουρια όψη σου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-2228891611525685132?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-15656416827419479862008-12-04T22:50:00.000-08:002008-12-04T22:51:18.375-08:00Σήμερα με κρατήσαν απ’ τα νύχια<br />Αυτοί οι εχθροί μου<br />Που ολοένα μακραίναν.<br /><br />Δε μ’ αφήναν να δω τον καθρέπτη.<br /><br />Κι όμως<br />Αντίκρυ μου τον στήσανε<br />τον στέριωσαν σ’ ένα χρυσό σκαμνί<br />και τον σκεπάσανε με μαντίλι ολομέταξο<br />στο χρώμα της πορφύρας.<br />« Αν το μπορείς,<br />πλησίασε » μου φώναζαν<br />« Αν το βαστάς, σήκωσε το μαντίλι.»<br /><br />Κι εμένα έτρεμε το βλέμμα<br />ολόγυρα στρεφόταν ολοένα<br />στο θέατρο του παραλόγου<br />κόκκινα άτια ντυμένα με χρυσοποίκιλτα σκουτιά<br />καλπάζαν γύρω απ’ το σκαμνί<br />κι απάνω τους αλλόφρονες γυναίκες που σκληρίζαν<br />και άνδρες τυφλοί με μια μακάρια νωθρότητα στην όψη.<br />Με κοροιδεύαν οι γυναίκες<br />οι άνδρες δε με βλέπαν καν<br /><br />κι εγώ το βλέμμα να παλεύω να στυλώσω<br />σ’ έναν καθρέπτη που τρεμόσβηνε<br />σ΄ ένα μαντίλι που άλλαζε χρώματα ολοένα<br />σ΄ ένα σκαμνί που βούλιαζε στην άμμο<br /><br />κι έρχονταν οι εχθροί μου<br />και με πιάναν απ’ τους ώμους<br />γραπώναν το κεφάλι μου σφιχτά σε χέρια μέγγενες<br />με βοηθούσαν –έλεγαν- πιο καθαρά να διακρίνω<br />αυτό που ολοένα βούλιαζε<br /><br />μα’ γω το έβλεπα<br />οι πλάτες τους στραμμένες στον καθρέπτη<br />τα μάτια τους σβησμένα<br />τα λόγια τους νεκρά<br /><br />κι ο καθρέπτης πεθυμιά<br />ανεκπλήρωτη καιρό τώρα.<br /><br />Πώς να κοιτάξεις κατάστηθα<br />μια αλήθεια που γλιστρά;<br />Και όνομα πώς να της δώσεις;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-1565641682741947986?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-44447154524874901042008-11-23T12:40:00.000-08:002008-11-23T12:41:46.654-08:00Σκοτάδι και δυο στόμια βουβά<br />Ειρωνικά μειδιούν <br />Χάσκουν ασμένως<br />Για των ανθρώπων- λένε- τη μάταιη φύτρα.<br /><br />Κι έρχεται ένα παιδί<br />Ίσαμε μια σπιθαμή είν’ το μπόι του<br />Τους γελά και τους γνέφει :<br /><br />«Δεν είστε παρά τα στόμια<br /> ανύπαρκτου κακού<br />δεν είστε παρά η βιτρίνα <br />κόσμου φαύλου<br /> αιώνες τώρα μες στη σκέψη <br />που ανθίζει.»<br /><br />τα στόμια μένουν ενεά `<br />τι μέγιστο κατόρθωμα..<br />επιτέλους <br />η φύση τους βγήκε στο φως<br />και τα δεσμά τους θα λυθούν<br />θα τρέξουν λεύτερα προς το φως<br />και τα πουλιά και τη γαλήνη`<br /><br />πια να φυλάσσουν το σκοτάδι χρεία δεν είναι.<br /><br />Μα το μικρό παιδί χαμογελά πικρά<br />Και προσπερνά τα στόμια<br />με μιαν αταραξία αφύσικη<br />βουβό στις παρακλήσεις τους για ελευθερία`<br /><br />αυτό το ξέρει <br /><br /> μοίρα τους<br />είναι να μένουν εκεί<br />ακίνητα<br />θεματοφύλακες <br />ανύπαρκτου σκοταδιού.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-4444715452487490104?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-50683208679638054662008-11-20T06:53:00.001-08:002008-11-20T06:53:49.415-08:00Καρφί στο νωθρό μου μυαλό μια εικόνα θαμπή από σμάλτο.<br />Μαύρο ολόγυρα και στη μέση δυο μάτια<br />με τη γύρη της άνοιξης μέσα τους<br />ολάνθιστη.<br /><br />Κλείνω τα μάτια<br />να μη δω το χρυσό της αντάμωμα`<br />πια το σθένος δεν έχω για οράματα.<br /><br />Δε θέλω πια να ξέρω.<br />γερασμένη <br />ως απόκαμα σε μια κώχη <br />γυαλιά θρυμματισμένα<br />ουρανούς παγωμένους <br />ναυαγούς με κραυγές στριμωγμένες<br />σε βλέμμα αιματόχτιστο.<br /><br />Δε θέλω πια να βλέπω.<br />Ως κι η φυγή μυρίζει σάπιο. <br />Ως κι η σιωπή θεριεύει ψέμα.<br /><br />Δε θέλω πια να γράφω.<br />Ως και οι λέξεις με προδώσαν<br />την ίδια κείνη τη στιγμή<br />που αφέθηκα στυγνά<br />να τις προδώσω.<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><span style="font-weight:bold;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-5068320867963805466?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-8226328213696489202008-11-19T04:34:00.000-08:002008-11-19T04:40:01.765-08:00<span style="font-weight:bold;">« Μα πώς εξηγείται , εκείνα που είπε ένας μυαλωμένος άνθρωπος να είναι πολύ πιο ανόητα από εκείνα που μένουν μέσα του;»</span> αναρωτιέται ο νεαρός ήρωας στον Έφηβο του Ντοστογιέφσκι.<br />Και αυτήν την επίγνωση της ανοησίας την αποδίδει μόνο στους ανθρώπους που είναι προικισμένοι με καθαρή και- όσο γίνεται- λεύτερη σκέψη. Γιατί υπάρχουν και οι άλλοι, που βολεμένοι στην αυταρέσκειά τους, όσο πιο κοινότοπο και ηλίθιο είναι αυτό που ξεστομίζουν, τόσο πιο πολύ επαίρονται γι’ αυτό.<br />Ο Ντοστογιέφσκι όμως δε μιλάει γι’ αυτούς. Μιλάει γι’ ανθρώπους που στέκονται <span style="font-weight:bold;">μετέωροι</span>, με τη βάσανο της αμφιβολίας μόνιμα ριζωμένη στη σκέψη τους .<br />Εδώ ακριβώς στέκεται η ποίηση. Δεν προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει ή να πείσει για κάτι, απλά υπάρχει για όποιον την αναζητήσει. Σ’ αυτήν καταφεύγουν όσοι έχουν μέσα τους κάτι να πουν, <span style="font-weight:bold;">έχουν όμως και την αδήριτη σοφία να διακρίνουν πως αυτό, μόλις το ξεστομίσουν και το φορτώσουν με το στόμφο και τη φλυαρία που χρειάζεται για να προσελκύσει την προσοχή του ακροατή, αυτόματα ακυρώθηκε. </span>Η ποίηση αφορά αυτούς που γνωρίζουν πόσο μάταιο είναι να προσπαθείς να πείσεις πως έχεις κάτι να πεις, ανθρώπους που το βλέμμα τους είναι μονίμως στραμμένο αλλού. Ανθρώπους που τρίβονται με τις λέξεις κι όμως ,κάθε που ανοίγουν το στόμα τους , νιώθουν πως πάλι δεν είπαν τίποτε απ’ αυτό που μέσα τους κοχλάζει και πιέζει να βγει.<br />Ο ποιητής είναι ο άνθρωπος που <span style="font-weight:bold;">« στα νεύρα του μπερδεύεται όλη η φύσις».</span> Να ένας στίχος που είναι ποίηση : καταφέρνει να πει με μια φράση αυτό που εγώ θα ανέλυα σε μια ολόκληρη σελίδα. Μα αυτός ήταν ο Καρυωτάκης, ένας ποιητής που είχε μέσα του πράγματα να πει και με όχημα τη γλώσσα έφτιαξε στίχους ακέραιους σαν τον παραπάνω, ατόφιας ποίησης. <span style="font-weight:bold;">Η γλώσσα γι’ αυτόν ήταν το όχημα και σκοπός η ποίηση.</span><br />Δεν υπαινίσσομαι κάτι με τα παραπάνω. Λέω ξεκάθαρα την άποψή μου. Και η γνώμη μου είναι πως,<span style="font-weight:bold;"> όταν δεν έχεις κάτι να πεις, καλύτερα να μη λες τίποτα</span>. Ο αληθινός ποιητής γράφει ,γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Δεν γράφει απλά για να εκτονώσει τα συναισθήματά του. <span style="font-weight:bold;">Γράφει για να μιλήσει</span>. Όποιος δε γράφει για να μιλήσει, μπορεί να υπηρετεί τη γλώσσα με τα κείμενά του, ποίηση όμως με όχημα τη γλώσσα δε γράφει.<br />Γι’ αυτό και το ζητούμενο, νομίζω ,πια στην ποίηση είναι να βρούμε <span style="font-weight:bold;">καθαρές φωνές </span>, απαλλαγμένες από την εκζήτηση και τη ρητορεία, φωνές που επιβάλλουν αυτό που έχουν να πουν, γιατί πράγματι έχουν κάτι να πουν.<br />Η ποίηση σ’ αυτήν την περίπτωση δεν είναι πια το όχημα, αλλά ο σκοπός. Κι ο ποιητής στέκει μονάχος , κι απέναντι στα σοφίσματα των άλλων, <span style="font-weight:bold;">σιωπά γόνιμα μέσω της ποίησης</span>, προτάσσει την ηθελημένη ρητορική του ένδεια ως μόνη απάντηση στο στόμφο και τη ρητορεία.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-822632821369648920?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-46948349438775741542008-11-18T05:43:00.000-08:002009-01-30T05:17:08.240-08:00<div style="text-align: center;">Η Ιλιάδα, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί ένα έπος βαθύτατα φιλοσοφικό.<br /></div> <br /><div style="text-align: center;">Θα χρησιμοποιήσω μια σκηνή από την πρώτη ραψωδία, για να δείξω το ρόλο που διαδραματίζει η ηθική στη συμπεριφορά των ηρώων` αποτελεί , θα έλεγα , την κινητήριο δύναμη που κρύβεται πίσω από κάθε πράξη τους. Μια ηθική όμως που κρύβει μέσα της κάτι το αληθινά <span style="font-weight: bold;">υπερήφανο και αγέρωχο,</span> μια σπάνια μορφή ακεραιότητας που με κάνει να στέκω εκστατική ,κάθε φορά που επιχειρώ να διδάξω αυτούς τους στίχους στην τάξη.<br /></div><br /><div style="text-align: center;"> Μιλάω για τους στίχους 149 – 223. Ο Αγαμέμνονας ανακοινώνει « ελαφρά τη καρδία» ,μπροστά σ΄ έναν στρατό αποδυναμωμένο από έναν δεκάχρονο πόλεμο κι έναν φοβερό λοιμό, πως θα δώσει πίσω τη Χρυσηίδα, με έναν όρο όμως: να πάρει ως αντάλλαγμα το « γέρας» του Αχιλλέα.<br /></div><div style="text-align: left;"> Ο Αχιλλέας ορθώνει το ανάστημά του στον αρχιστράτηγο και δε διστάζει να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Κι ο λόγος του προς τον αρχιστράτηγο ξεκινάει με δύο βαρύτατους χαρακτηρισμούς: <span style="font-weight: bold;">« αναιδείην επιειμένε, κερδαλεόφρον »</span>.<br /></div><div style="text-align: right;"> Βλέπουμε πόσο διεισδυτική ήταν η αρχαία ελληνική γλώσσα . Τρεις λέξεις σύνθετες , λέξεις που <span style="font-weight: bold;">«καρφώνονται σαν πρόκες να μην τις παίρνει ο άνεμος».</span><br /></div> <br />Εκείνη όμως που , για μένα σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος είναι η πρώτη. Τη βλέπουμε ξανά στο στίχο 158 :<span style="font-weight: bold;"> « ω μέγ’ αναιδές » </span>χαρακτηρίζει για δεύτερη φορά ο Αχιλλέας τον Αγαμέμνονα.<br /> <br /> Όταν δίδαξα τους στίχους στην τάξη , ρώτησα τα παιδιά τι σημαίνει η λέξη «αναιδής» . « Είναι αυτός που δεν έχει τρόπους» μου είπε μια μαθήτρια, που δειλά ζήτησε το λόγο. Τους έγραψα στον πίνακα την αρχαία ελληνική λέξη: <span style="font-weight: bold;">« αιδώς». </span>Με κοίταξαν με βλέμμα απορίας , βλέμμα εξάλλου που έχω πια συνηθίσει.<br />Δεν είχαν ξανακούσει τη λέξη.<br /><div style="text-align: justify;">« Αναιδής είναι αυτός που δεν έχει μέσα του αιδώ». τους είπα. « Κι αιδώς είναι η ντροπή που νιώθει ένας άνθρωπος ,όταν κάνει κάτι κακό, ο φόβος ότι θα χάσει την εκτίμηση και το σεβασμό των συνανθρώπων του.» Μ ε κοίταζαν με βλέμμα συνενοχής . Μου αρέσει να έχω απέναντί μου τέτοια βλέμματα. Τα προτιμώ από τα νωθρά και παγωμένα .<br />« Πόσους ανθρώπους γνωρίζετε που να μη φοβούνται ότι θα χάσουν την αγάπη των άλλων;». Τους ρώτησα . Η αλήθεια είναι πως την απάντηση δεν την περίμενα. « Πολλούς, σχεδόν όλους.» Μου απάντησαν αυθόρμητα .<br /><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;">Κι απόμεινα να τα κοιτάω παγωμένη. Είναι έφηβοι 13 ετών, παιδιά με βλέμμα καθαρό απ’ τη βρομιά της ζωής. Και μου λένε πως σχεδόν όλοι οι άνθρωποι γύρω τους είναι άνθρωποι χωρίς αιδώ, είναι ξεδιάντροποι, κοινώς « δεν έχουν τσίπα.»<br /></div></div> <br /><div style="text-align: right;">Τα παιδιά αυτά όμως έχουν αιδώ , γι΄αυτό και ταυτίζονται τόσο με τον Αχιλλέα. Τον ήρωα που στέκει αγέρωχος απέναντι στον αρχιστράτηγο , φτύνοντάς του κατάμουτρα τη δική του πίστη σ’ έναν κώδικα αξιών που σήμερα είναι περισσότερο αναγκαίος από ποτέ.<br /></div> <br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">« Με τη στάση σου δείχνεις πως δε σέβεσαι τις ανάγκες των άλλων, δεν επιδιώκεις την εκτίμησή τους , αλλά την υποταγή τους στην εξουσία σου. Μα εμένα θα με βρεις απέναντι, σαν έναν άνθρωπο που δεν ανέχεται </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">« ατίμητος»</span><span style="font-style: italic; font-weight: bold;"> να μένει, έναν άνθρωπο που ήρθε να πολεμήσει τιμώντας εσένα και το Μενέλαο , και το μόνο που ζήτησε ήταν να αναγνωρίσεις την αξία του. Όταν αυτή δεν αναγνωρίζεται , είμαι ικανός να γίνω λιοντάρι, να συγκρουστώ ακόμη και με σένα , όσο ψηλά στην ιεραρχία και αν στέκεις.»</span><br /> <br /><div style="text-align: center;">Αυτά περίπου λέει ο Αχιλλέας. Και δείτε εδώ την απόλυτη σύγχυση που έχει στο νου του ο αρχιστράτηγος.<br /></div> <br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">« Είσαι ο πιο μισητός μου απ’ όλους τους βασιλιάδες.» Τ</span>ου λέει. <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">« Κι αυτό γιατί σου αρέσει μόνο η έριδα , οι μάχες και οι πόλεμοι».</span><br /> <br /><div style="text-align: center;">Τον κατηγορεί ότι επιζητεί συνεχώς φασαρίες. Ονομάζει φιλέριδα διάθεση την ευθιξία και αλαζονεία την αξιοπρέπεια . Πόσο εύκολα οι λέξεις διαστρεβλώνονται και καταλήγουν να χάσουν το νόημά τους ..<br /></div> <br /><br /><div style="text-align: justify;"> «Πόσους Αγαμέμνονες άραγε θα αντιμετωπίσουν αυτά τα παιδιά στη ζωή τους, πόσους μεθυσμένους απ’ την εξουσία ανθρωπάκους που θα τους ταπεινώσουν ξανά και ξανά , κι ύστερα , κοιτώντας τους με βλέμμα αλεπούς θα τους πετάξουν κατάμουτρα: « Έλα τώρα καημένε , μην τα παίρνεις όλα τόσο προσωπικά.»<br />Και πόσοι θα έχουν το σθένος να υποστηρίξουν τη θέση τους με επιχειρήματα μπροστά σε ανθρώπους που φορούν στα μάτια παρωπίδες και ταμπουρώνονται πίσω από μιαν αυταρέσκεια κι ένα δόγμα που νικάει πάντα <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">: Αν είσαι αρκετά έξυπνος ώστε να λες στους άλλους αυτό που θέλουν ν’ ακούσουν, αν έχεις την ευχέρεια να ελίσσεσαι και –κυρίως- αν ξέρεις πώς να χαϊδεύεις τη χαίτη των ανωτέρων σου , τότε θα πας μπροστά».</span><br /></div> <br /><div style="text-align: justify;">Ο Αχιλλέας όχι μόνο δεν ξέρει πώς να χαϊδεύει τη χαίτη του αρχιστράτηγου, αλλά νιώθοντας το αίμα του να βράζει από θυμό , είναι έτοιμος να τον σκοτώσει με το ξίφος του.<br /> Κιεκείνη τη στιγμή επεμβαίνει μια θεά , η Αθηνά. Του τραβάει τα μαλλιά , ο Αχιλλέας γυρίζει απορημένος και αντικρίζει τα μάτια της θεάς που άστραφταν.<br /></div> <br />Κι εδώ είναι που θέλω να σταθώ.<span style="font-weight: bold;"> Ποια θα ήταν η αντίδραση ενός σύγχρονου ήρωα , αν μπροστά του φανερωνόταν ο θεός; Θα έπεφτε στα πόδια φοβισμένος και θα προσκυνούσε</span>. Ο ήρωάς μας τι κάνει; Της απευθύνει το λόγο. Της μιλά σαν να ήταν ίσος προς ίση.<br /><br /> <span style="font-weight: bold;">« Και δε θύμωσε η θεά με τη στάση του Αχιλλέα;» </span>Με ρώτησε μια μαθήτρια. Εύλογη η απορία για όποιον δεν έχει διαβάσει αρχαία κείμενα ή για όποιον με σημερινούς όρους προσπαθεί να ερμηνεύσει τη σκέψη ενός λαού τόσο γνήσια υπερήφανου.<br /> <br />Όχι. Η Αθηνά δε θυμώνει. Αντίθετα χαίρεται την υπερήφανη και αλύγιστη στάση του Αχιλλέα και επιλέγει να σταθεί δίπλα του ακριβώς γι’ αυτό. <span style="font-weight: bold;">Γιατί είναι ένας ήρωας που δεν προσκυνά. Ένας άνθρωπος που έχει την εσώτερη ελευθερία να μη χρειάζεται τη βία για να υποτάξει το θυμό του στη φωνή της σύνεσης.</span> « Αν μ’ ακούσεις , θα βγεις κερδισμένος.» Του λέει η θεά. Κι εκείνος την ακούει.<br /><br /> Το ερώτημα που τίθεται αβίαστα είναι : <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα πόσους ελεύθερους ανθρώπους είναι σε θέση να διαμορφώσει; Πόσους ανθρώπους ,στους οποίους αρκεί ένα «άκουσέ με» για να φερθούν μυαλωμένα; Πόσους ανθρώπους ικανούς να σταθούν αντιμέτωποι με την εξουσία , όταν αυτή δείχνεται παράλογα τυραννική;</span><br /> <br />Απ’ την εμπειρία μου στις σχολικές αίθουσες θα μου επιτρέψετε να είμαι απαισιόδοξη. Όσο ο μαθητής χρειάζεται <span style="font-weight: bold;">«εξωτερικές αλυσίδες», </span>είτε είναι ο φόβος της απουσίας είτε η προσδοκία του βαθμού , προκειμένου να καθίσει στο θρανίο, κανένα βήμα προόδου δε θα έχουμε κάνει. Γιατί θα συμφωνήσετε μαζί μου πως ,<span style="font-weight: bold;">όσο περισσότερο έχει ανάγκη κάποιος τις εξωτερικές αλυσίδες, τόσο λιγότερο ελεύθερος είναι.</span> Και δυστυχώς τα δικά μας τα παιδιά , τα συνηθίζουμε από πολύ νωρίς στις αλυσίδες. Τόσο πολύ, που όποιος προσπαθεί να τα προσεγγίσει δίχως να τους τις φορέσει , αντιμετωπίζεται απ’ αυτά –τουλάχιστον στην αρχή- με φόβο κι αμηχανία..<br /><br /> Και θέτω το τελευταίο ερώτημα για σήμερα: <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Ποιο απ’ τα δύο έχουμε ανάγκη στη σύγχρονη Ελλάδα; Ανθρώπους με βλέμμα φοβισμένο και συμβιβασμένο , ανθρώπους που ο νους τους φτάνει μονάχα ίσαμε κει που του επιτρέπουν οι αλυσίδες του να σεργιανίσει ή ανθρώπους με εσώτερη ελευθερία και βλέμμα ζωηρό κι ασυμβίβαστο;</span><br /> <br />Κάντε μια βόλτα στις σχολικές αίθουσες. Και πέστε μου τι βλέμματα αντικρίζετε. Πόση σκανδαλιά σηκώνει το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα με το πλήθος των γνώσεων, που δίχως τάξη, δίχως τον στοιχειώδη ειρμό επιχειρεί να στοιβάξει στο παιδικό κεφάλι; Πόση πρωτοτυπία σηκώνει ένα σύστημα που βασίζεται στις εξετάσεις κάθε είδους για την αξιολόγηση των μαθητών με τελική κατάληξη το απάνθρωπο σύστημα των πανελλαδικών;<br /> Πόση ευαισθησία και κριτική ματιά, πόση φρεσκάδα σκέψης σηκώνει ένα σύστημα που αναγορεύει καλύτερο καθηγητή αυτόν που θα φορτώσει τους μαθητές του με τις περισσότερες σημειώσεις ; Οι υπέρμαχοι αυτής της εκπαιδευτικής μεθόδου υποστηρίζουν ότι έτσι βοηθούν – λέει- το μαθητή να ταξινομήσει πιο εύκολα την ύλη, να τη διαβάσει πιο μεθοδικά και να γράψει καλά στις εξετάσεις.<br /> Κι εγώ να συμφωνήσω ότι σε κάποια μαθήματα αυτή η ταξινόμηση χρειάζεται. Στο μάθημα όμως της νεοελληνικής λογοτεχνίας , πώς μπορούμε να δίνουμε σημειώσεις; Σημειώσεις για την ποίηση; Για να απομνημονεύσουν τα παιδιά τι; <span style="font-weight: bold;">Μα ο ποιητής γράφει ποίηση ακριβώς για να δώσει από μέσα του κάτι τόσο αέρινο που σε σχήματα δε μπορεί να χωρέσει. </span>Κι εμείς οι φιλόλογοι αγοράζουμε – λέει – βοηθήματα –για να μας πουν τι λέει ο ποιητής κι εμείς να το πούμε στα παιδιά, να τους το δώσουμε και γραμμένο στις σημειώσεις μας , για να το μάθουν και να μας το γράψουν στο διαγώνισμα.<br /> <br />Αυτό είναι λοιπόν το ζητούμενο; Να δώσουμε στα παιδιά έτοιμη , μασημένη τροφή , για να μην κουραστούν να την ψάξουν μόνα τους; Έχουμε καταντήσει να ανακυκλώνουμε το τίποτα. Τα παιδιά μας πασχίζουν, κουράζονται, συνθλίβονται σωματικά και ψυχικά σε σχολεία φυλακές , για ποιον λόγο; Για να απομνημονεύσουν «γνώσεις» που την επομένη του διαγωνίσματος τις ξεχνάνε. Και το αποτέλεσμα; Φτάνουν στο Γυμνάσιο αναλφάβητα , φτάνουν στο Λύκειο και δε γνωρίζουν βασικά πράγματα για τον κόσμο γύρω τους. Μα το πιο λυπηρό είναι άλλο. <span style="font-weight: bold;">Από την προσπάθειά τους για την ανακύκλωση του τίποτα ,είναι τόσο εξουθενωμένα , ώστε η γνώση γι’ αυτά είναι ένα μαρτύριο.</span> Τα βιβλία δεν τους λένε τίποτα.<br /> <br />Κι εμείς οι καθηγητές , όμηροι ενός συστήματος απάνθρωπου , καθημερινά βιώνουμε τη ματαίωση. <span style="font-weight: bold;">Όσοι έχουμε βέβαια μάτια για να δούμε</span>. Γιατί μην ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι τα μάτια τα χάσαμε, ήδη από τη σχολική μας ηλικία. Υπήρξαμε άριστοι μαθητές με την απομνημόνευση, άριστοι φοιτητές με την υπακοή στον καθηγητή-αυθεντία. Γιατί λοιπόν να ζητήσουμε από τους μαθητές μας κάτι άλλο; Ως ευσυνείδητοι υπάλληλοι μαθαίνουμε το μάθημά μας και το λέμε στα έρμα τα παιδιά , για να το μάθουν κι αυτά. Αν αυτό δεν είναι κατάντια , τότε ποιο είναι;<br /><br /><div style="text-align: center;">Κι έρχεται η Ιλιάδα στα σχολεία, ένα κείμενο αληθινά επαναστατικό. Ένα κείμενο που διαπνέεται ολάκερο από αξίες τόσο ζωτικά αναγκαίες στη σύγχρονη Ελλάδα. Πόσοι φιλόλογοι όμως έχουν τα μάτια να τις δουν;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-4694834943877574154?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-61838268374658987252008-11-01T00:39:00.001-07:002008-11-01T00:41:32.362-07:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5C8231%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults ext="edit" spidmax="1026"> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout ext="edit"> <o:idmap ext="edit" data="1"> </o:shapelayout></xml><![endif]--> <p class="MsoNormal">Σε γελάσανε</p> <p class="MsoNormal">Σου’ παν πως<span style=""> </span>έρχονταν</p> <p class="MsoNormal">Με όλη τη φαντασμαγορία </p> <p class="MsoNormal">Ενός ακέραιου γεγονότος</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Σε γελάσανε</p> <p class="MsoNormal">Σου’ παν « περίμενε»</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Και πρόσμενες κι εσύ τον ερχομό τους</p> <p class="MsoNormal">Κρεμασμένος ανάποδα </p> <p class="MsoNormal">Σ’ ένα κλήμα πλεγμένο στη σκόνη</p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Σκόνη κρυστάλλινη σιωπής</p> <p class="MsoNormal">Τυλίγει σε</p> <p class="MsoNormal">Κουκούλι κάτασπρο</p> <p class="MsoNormal">Χρώμα κενού</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Σου γελούσανε</p> <p class="MsoNormal">Σε προσπερνούσαν </p> <p class="MsoNormal">Και σου γνέφανε</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Και συ </p> <p class="MsoNormal">Ένας Οιδίποδας </p> <p class="MsoNormal">Γυμνός από την πλάνη του</p> <p class="MsoNormal">Τα μάτια σου αναζητάς</p> <p class="MsoNormal">Απάτη<span style=""> </span>να τα χρίσεις</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Κρατημένος σφιχτά στο κουκούλι σου</p> <p class="MsoNormal">Στην οργή σου </p> <p class="MsoNormal">Βολικά αναπαμένος <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-6183826837465898725?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-4554086119604728792008-11-01T00:35:00.001-07:002008-11-01T00:36:17.363-07:00Ήρθαν τα σύννεφα και στάξαν στα χώματά μου δροσιά<br />Βαριά βαριά ακουμπήσαν την αιθέρια υφή τους στα νωθρά μου ματόκλαδα<br />Και θάρρεψα πως μου μηνούσαν την ελπίδα<br />Πως ακροβάτες σε σκοινί αόρατο οι άνθρωποι<br />δεν είναι πια<br />Φιλιώσαν με το θάνατο<br />με τη φριχτήν αλήθεια<br />Κραυγές πια τα τόξα των σμιγμένων τους φρυδιών<br />δεν αναπέμπουν<br />Και είναι ψεύτης αυτός που τόλμησε να πει<br />σκιάς όναρ άνθρωπος<br /><br /><br />Μα πάλι ,<br />την ίδια εκείνη στιγμή,<br />μια μικρή σκιά<br />μια ανώφελη τύψη,<br />ένα άγριο ερωτηματικό<br />με συνεπήρε στην οδύνη της απάθειας<br />του άπαρτου κάστρου.<br />Κι έπεσα πάλι στον ύπνο τον όρθιο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-455408611960472879?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-5765105543583692412008-10-24T23:36:00.000-07:002008-10-24T23:38:46.835-07:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5C8231%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults ext="edit" spidmax="1026"> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout ext="edit"> <o:idmap ext="edit" data="1"> </o:shapelayout></xml><![endif]--> <p class="MsoNormal">Είπε πως ήταν μοναχός<span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal">Μιλούσε μία γλώσσα απόκρυφη πολύ</p> <p class="MsoNormal">Που στην εσώτερή τους ένδεια</p> <p class="MsoNormal">Έμοιαζε γρίφος <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Και βύθισε τα χέρια του</p> <p class="MsoNormal">Σ’ ένα λαγήνι άμμο καυτή</p> <p class="MsoNormal">Και δε φώναξε</p> <p class="MsoNormal">Μονάχα κοίταζε ολόγυρα</p> <p class="MsoNormal">Με μάτια έμπλεα σιωπής<span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Κι ο ερχομός του<span style=""> </span>κανέναν δε τάραξε</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κι η εμμονή του κανέναν δεν κούνησε</p><p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Ήτανε όλοι γύρω του ένας θίασος<span style=""> </span>πασχόντων</p> <p class="MsoNormal">Ομιλούσαν με πάθος</p> <p class="MsoNormal">Χειρονομούσαν με ένταση σπάνια</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Διόλου παράδοξο λοιπόν</p> <p class="MsoNormal">Που δεν τον είδε ούτε ένας</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Διόλου παράδοξο λοιπόν</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Ας είχε κι αυτός ρητορική δεινότητα<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Την προσοχή τους να τραβήξει.<o:p></o:p></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-576510554358369241?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-11284626936814903442008-10-23T11:30:00.000-07:002008-10-23T11:33:02.820-07:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5C8231%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Αυτή η κόρη μονάχα κοιτά</p> <p class="MsoNormal">Κι έχει το βλέμμα της κάτι από νύχτα </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Άγριοι αετοί<span style=""> </span>τη γυροφέρνουν</p> <p class="MsoNormal">Με τα πελώρια φτερά τους τη σκεπάζουν</p> <p class="MsoNormal">Κι είναι στιγμές που χάνεται ολότελα από τα μάτια μας</p> <p class="MsoNormal">Κι άλλες που ολοφάνερα μας σημαδεύει</p> <p class="MsoNormal">Με βλέμμα<span style=""> </span>που χορεύει </p> <p class="MsoNormal">Σα μανιασμένη θάλασσα </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Εμείς γελάμε αυτάρεσκα</p> <p class="MsoNormal">Χτίζουμε με πετράδια τη ματιά μας</p> <p class="MsoNormal">Πολύχρωμα πετράδια </p> <p class="MsoNormal">Διασκεδαστές της πλήξης μας<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">-στάθηκαν περίσσια<span style=""> </span>συνετοί<span style=""> </span>οι καθοδηγητές μας</p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>δε μας επέτρεπαν το βλέμμα μας ν’ απλώσουμε</p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>σε ατραπούς κινδύνου</p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>σ’ αυτό υπήρξαμε στ’ αλήθεια τυχεροί-</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"> <br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">K</span>ι έτσι<span style=""> </span>περπατούμε προσεχτικά πολύ</p> <p class="MsoNormal">Τα πόδια<span style=""> </span>μας -μας είπαν -είναι κέρινα</p> <p class="MsoNormal">Λυγίζουν εύκολα<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Γι’ αυτό τα βήματά μας πρέπει να μιμούνται τον αέρα<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Μάθαμε να ακροπατούμε </p> <p class="MsoNormal">Οι ελιγμοί γίναν δεύτερη φύση μας<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Και τώρα απολαμβάνουμε ασφάλεια</p> <p class="MsoNormal">Καρπωνόμαστε τα άπειρα οφέλη </p> <p class="MsoNormal">Της εγκρατούς κράσης μας<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">«<span style="" lang="EN-US">E</span>μάς η νύχτα δε μας άγγιξε»</p> <p class="MsoNormal">καυχιόμαστε</p> <p class="MsoNormal">και τραγουδάμε</p> <p class="MsoNormal">«<span style="" lang="EN-US">T</span>ην κόρη κανείς μας δεν είδε».<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"> <br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">K</span>ι αυτή μας αγκαλιάζει με το βλέμμα της</p> <p class="MsoNormal">Κι αχνογελά </p> <p class="MsoNormal">Γιατί το νιώθει πόσο αβάσταχτα αστείοι </p> <p class="MsoNormal">Μπορούν οι άνθρωποι να γίνουν</p> <p class="MsoNormal">Με τις άπειρες μάσκες τους</p> <p class="MsoNormal">Και τα λόγια του αέρα.</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-1128462693681490344?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-19320844569730035922008-10-19T02:34:00.000-07:002010-09-03T00:52:04.934-07:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5C8231%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults ext="edit" spidmax="1026"> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout ext="edit"> <o:idmap ext="edit" data="1"> </o:shapelayout></xml><![endif]--> <p class="MsoNormal">Ο άνεμος την κρατούσε μετέωρη<o:p></o:p></p><p class="MsoNormal">Ολάκερη γερμένη στο κενό</p><p class="MsoNormal">Κι ήταν η αγωνία της </p><p class="MsoNormal">Σπασμός στο μέτωπο</p><p class="MsoNormal">Χαραγματιά στο χείλος.</p><p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Κάτω απ’ τα πόδια της χείμαρρος</p><p class="MsoNormal">Πόδια γυναικών</p><p class="MsoNormal">Πόδια γυμνά</p><p class="MsoNormal">Καρφωμένα σε πυρωμένα λιθάρια.</p><p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Τα κοιτούσε ξυλάρμενη.</p><p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Άλλη αντοχή δεν είχε να υπομείνει</p><p class="MsoNormal">Αυτά τα μάτια που διαπερνούσαν τη φρίκη της</p><p class="MsoNormal">Μάτια συνένοχης σιωπής</p><p class="MsoNormal">Μάτια ικεσίας άηχης</p><p class="MsoNormal">Κι οι άνεμοι βιάζαν τη θωριά της</p><p class="MsoNormal">Και την καρφώναν σε δοκάρια νοερά</p><p class="MsoNormal">Ενός σκαριού που εξέφτισε.</p><p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">«Μη με τηράτε πια»</p><p class="MsoNormal">το ουρλιαχτό της<span style=""> </span>έσχιζε τα σύννεφα</p><p class="MsoNormal">«Τα μάτια σας με σφάζουν</p><p class="MsoNormal">πάρτε τα από πάνω μου!</p><p class="MsoNormal">Τα πυρωμένα πόδια σας με καίνε</p><p class="MsoNormal">Κι ένα ποτήρι κρύο νερό</p><p class="MsoNormal">Δε μπόρεσα </p><p class="MsoNormal">Σ’ όλη την έρμη μου ζωή</p><p class="MsoNormal">Να συνάξω</p><p class="MsoNormal">Να το σταλάξω πάνω στην ταλαίπωρη όψη σας</p><p class="MsoNormal">Να χρίσω με την αύρα του τα φρυγμένα σας βλέφαρα</p><p class="MsoNormal">Έτσι ως με θωρείτε </p><p class="MsoNormal">Καρφωμένες στο ακέραιο καθήκον σας.</p><p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Μα μη μου απλώνετε τα χέρια</p><p class="MsoNormal">Χέρια δεν έχω να τ’ αγγίξω</p><p class="MsoNormal">Μου τα κόψαν την ίδια τη στιγμή που με γεννήσαν</p><p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><p class="MsoNormal">Κι ήμουν γυναίκα</p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">Ένοχη εξαρχής.</p><p class="MsoNormal"><span style=""> </span><span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p><br /><b>δημοσιεύτηκε στο Βακχικόν</b><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-1932084456973003592?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-4020128297373256512008-09-29T08:12:00.001-07:002008-09-29T08:12:56.325-07:00Αυτή η ακτή στέκει αντίκρυ πεισμωμένη<br />σιωπηλή από φόβο κι έρωτα.<br />Κοιτά τη θάλασσα να πάλλεται στης μοναξιάς της το χορό.<br />Κροντήρια ξέχειλα χυμούς ατίθασους<br />σε μέθεξη διονυσιακή την προκαλούν<br />Ήχοι παράταιροι<br />σε τραγούδι του ανέμου<br />ήχοι απροστάτευτοι<br />μοναχοί στη χροιά τους.<br /><br />Μ’ αυτή δεν είναι άλλο<br />παρά μι’ ασάλευτη ακτή<br />ζεμένη στης υπομονής το άρμα<br /> αιώνες τώρα<br />ακίνητη προσμένει <br />την αρμύρα των κυμάτων<br />μι’ ανασαιμιά να της χαρίσει<br /><br />και μοιάζει να’ ναι<br />αυτή η θάλασσα<br />η μακρινή<br />που όλο αλαργεύει<br />ένα ταξίδι μυστικό δίχως πυξίδα<br />με προσμονή<br />να χρίζει <br />τις ασάλευτες στιγμές<br />που’ ναι να’ ρθούν<br />να μη φαντάζουν τόσο έρημες<br />τόσο μονάχες<br />τόσο γεμάτες με θυμό<br />που αργόσυρτα κεντά<br />έναν καμβά κενού<br />σ’ έρημη χώρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-402012829737325651?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9073486320842053417.post-15112138289658201722008-09-26T07:34:00.001-07:002008-09-26T07:34:27.856-07:00Ήταν χειμώνας ξέσκεπος<br />δίχως ρυτίδες μεταμέλειας για το φθινόπωρο<br />που απόμεινε γράμμα κενό.<br />Κι ένα χαμίνι πεταμένο σε μιαν άκρη του μυαλού σου<br />σ’ έφτυνε με περίσσεια σιχασιά<br />κι απίθωνες με βία τις παλάμες μπρος στα μάτια σου<br />να μη σε βρουν κατάματα οι ριπές του.<br />Ύστερα είπες πως κρύωνες πολύ.<br /><br />Οι άνθρωποι- έλεγες- μοιάζαν χελώνες χαζές<br />που κείτονταν στη μέση του δρόμου<br />μ’ ανεστραμμένο το καβούκι.<br />Χελώνες που νιώθαν το καβούκι τους σκληρό<br />σα φυλακή<br />και κοίταζαν με μάτια πανικού ολόγυρα,<br />προσμέναν τους διαβάτες να τις σώσουν<br />μακάριες στην παχυλή τους άγνοια.<br /><br />Κι ύστερα άξαφνα σταμάτησες<br />και κοίταξες με τρόμο τα χέρια σου.<br />Μοιάζαν ερπετά σερνάμενα στην έρημο.<br />Η φωνή σου τότε σου φάνηκε αλλότρια<br />μύριζε στόμφο και φλυαρία αφόρητη.<br />Κλείδωσες τη ματιά σου σε μια τόση δα κουκκίδα στον ορίζοντα<br />κλείδωσες μέσα σου τα λόγια που σε πνίγαν.<br /><br />Ποιο πέταγμα τώρα πια να σε σώσει<br />απ’ την επίγνωση του μάταιου<br />έρημος μέσα σου<br />έρημος γύρω σου<br />καμένα λόγια .<br /><br />Μονάχα ο άνεμος μοιάζει μετέωρος<br />κείνες τις ώρες που ανταμώνεις τη ματιά σου<br />σε τρύπια οράματα<br />σου τριβελίζει το μυαλό<br /><br />όχι δεν πέθανες<br />όσο αντικρίζεις το χαμίνι στον καθρέπτη<br />υπάρχει ελπίδα<br />κι ας σε φτύνει.<br />Λίπασμα το σάλιο του<br />να φυτρώσουν οι μέρες που θα’ ρθουν.<br /><br />το χειροκρότημά του να φοβάσαι..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9073486320842053417-1511213828965820172?l=wwwpareisakth.blogspot.com' alt='' /></div>ειρήνηhttp://www.blogger.com/profile/15044483752580418096noreply@blogger.com2