Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

η δική μου έκθεση


Σε άρθρο που πρόκειται να αναρτηθεί στην επίσημη ιστοσελίδα του σχολείου σας να εκθέσετε τις απόψεις σας σχετικά με: 
α) τις επιπτώσεις που έχει προκαλέσει η έλλειψη σεβασμού του ανθρώπου προς το φυσικό περιβάλλον και
β) τους τρόπους με τους οποίους μπορεί ο άνθρωπος να αποκαταστήσει τη σχέση του με αυτό (500-600 λέξεις). 
..................................................................................................................................
η δική μου έκθεση


α) η επίπτωση που έχει προκαλέσει η έλλειψη σεβασμού του ανθρώπου προς το φυσικό περιβάλλον είναι μία και μοναδική και κλείνει μέσα της όλες τις πληγές του κόσμου: 

ο άνθρωπος έχασε τη ματιά του, ξέχασε ποιος είναι και συνεχίζει ακόμη και σήμερα να βαδίζει σ' έναν δρόμο που τον σέρνει ολόισια στη ματαίωση ..

β)αν ήξερα τους τρόπους αυτούς που μου ζητάτε ,αυτήν τη στιγμή θα τους είχα κάνει πράξη και στάση ζωής και δε θα βρισκόμουνα τώρα σ' αυτήν την πνιγηρή αίθουσα να στύβω το μυαλό μου να κατεβάσει ιδέες και αυτές να πρέπει να τις εκφράσω με ύφος όσο γίνεται πιο ουδέτερο αλλά και πειστικό ταυτόχρονα.

το ξέρετε καλά πως αν σας γράψω την πραγματική μου γνώμη για όσα με ρωτάτε ,θα σουφρώσετε τα χείλη με αποδοκιμασία ,γιατί εγώ -που να πάρει ο διάβολος - δεν μπορώ να υιοθετήσω αυτό το ουδέτερο ύφος που μου ζητάνε στο φροντιστήριο, ούτε να γράφω μονάχα αισιόδοξα και όμορφα πράγματα .. που επίσης μου ζητάνε στο φροντιστήριο..

το μόνο που θα' θελα να γράψω αυτήν τη στιγμή είναι ότι πνίγομαι ,ότι δεν ξέρω κανέναν τρόπο με τον οποίο θα μπορούσα να αποκαταστήσω τη σχέση μου με το περιβάλλον ,γιατί μεγάλωσα κλεισμένος σ' ένα διαμέρισμα ,τον ουρανό για να τον δω έπρεπε να στραμπουλίξω το λαιμό μου στο στενό μας μπαλκονάκι, η μόνη σχέση που είχα με τα ζώα ήταν οι φωτογραφίες στο ίντερνετ και στην τελική όταν με ρωτάτε κάτι τέτοιο είναι σαν να ρωτάτε έναν άνθρωπο τυφλό εκ γενετής πώς θα μπορούσε να βρει το φως του.

γι' αυτό λοιπόν θα σας πω μονάχα το παρακάτω:

ο μοναδικός τρόπος να αποκαταστήσει ο άνθρωπος τη σχέση του με το περιβάλλον είναι να αρνηθεί το κοστούμι που του έραψε ο σύγχρονος τρόπος ζωής , να πει σε όλα " άντε στο διάβολο"   και να αποτινάξει από πάνω του την τυραννία του ρολογιού, την τυραννία της θεοποίησης της δουλειάς ,την τυραννία των μέσων μαζικής ύπνωσης.

αν εσείς πιστεύετε πως αυτό είναι εύκολο να το δω εγώ που είμαι μόλις 18 και μεγάλωσα με παραμάνα την οθόνη ,τι να σας πω ..μάλλον με δουλεύετε..

γι' αυτό κι εγώ ,επειδή το θέλω πολύ να μπω στο πανεπιστήμιο, δε θα γράψω αλήθειες σ' αυτήν την έκθεση..

θα γράψω αυτό που θέλουν τα εφησυχασμένα αυτάκια σας να ακούσουν. Μα μη νομίζετε πως παίζω το παιχνίδι σας.

τον επίλογο δεν τον έγραψα ακόμη.
και σας υπόσχομαι πως δε θα είναι χαζοχαρούμενος όπως τον θέλουν τα παπαγαλάκια των φροντιστηρίων.

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

μακάρι


Δε λέει να φύγει απ’ το νου μου η εικόνα. Η μαθήτρια της Γ΄ Λυκείου στο τηλεπαράθυρο του Αυτιά να αναμασάει τα ξύλινα λόγια των δημοσιογράφων ,ενώ το βλέμμα της σκυφτό στοχεύει στο χώμα. Και ο Αυτιάς, επικουρούμενος απ’ τον Άδωνη Γεωργιάδη να ουρλιάζει με ύφος δέκα καρδιναλίων : « Οι εξετάσεις σας θα γίνουν κανονικά ! Μην ανησυχείτε ! Οι πανελλαδικές δεν κινδυνεύουν! ».
« Μακάρι..» ψελλίζει η μαθήτρια.
Και μου θυμίζει το ψάρι που το βγάλαν απ’ τον ωκεανό της ελευθερίας και το βουτήξαν σ’ ένα βούρκο. Λάσπη κόλλησε στα βράγχιά του και το καθήλωσε ανάπηρο. Κι έρχονται οι σωτήρες. Με λεπίδες ξύνουν τα λέπια του τόσο ώστε να φύγει η λάσπη, να κρατηθεί όπως όπως  στη ζωή. Το τίμημα είναι ότι καταδικάζεται σε ακινησία. Η ανάμνηση του ωκεανού μακρινή πολύ. Ο βούρκος είναι πια η μοίρα του. Μ’ αυτό θαρρεί πως ο ωκεανός το προσμένει . « Λίγο ακόμη θα φτάσεις στον ωκεανό ! » του κραυγάζουν οι σωτήρες. « Μακάρι..» ψελλίζει αυτό « Μακάρι..»

Μακάρι να δοθεί το χαρτί της επίταξης στους καθηγητές που όρθωσαν το ανάστημά τους διεκδικώντας αξιοπρέπεια.

Μακάρι να βουλώσουν τα στόματα όσων εξακολουθούν να κόπτονται για το αγαθό της δημόσιας παιδείας.

Μακάρι να κλείσουν σχολεία , να συνεχίσουν να στοιβάζονται σε αίθουσες διδασκαλίας ακατάλληλες τριάντα μαθητές καταδικασμένοι να εθιστούν στην μηχανιστική εκμάθηση ανούσιων λεπτομερειών που θα ξεχάσουν την επόμενη μέρα.

Μακάρι να  μπαίνουν στην αίθουσα καθηγητές όπως ακριβώς τους θέλει το σύστημα. Φοβισμένα ανθρωπάκια με βλέμμα σκυφτό και ηττημένο ..ανθρωπάκια χωρίς ηθικό ανάστημα ,αλλά με τυφλή υπακοή στο αναλυτικό πρόγραμμα. Ανθρωπάκια νεκρά μέσα τους με μοναδική τους αποστολή να νεκρώσουν και τα μυαλά των μαθητών τους.

Υπηρετώ στη Δημόσια Εκπαίδευση δέκα χρόνια. Επέλεξα το επάγγελμα αυτό από αγάπη. Ακόμη θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι 23 χρόνια πριν. Η χρονιά της μεγάλης απεργίας των καθηγητών .
Θυμάμαι την πίκρα μου ,όταν είπα στον φιλόλογο που με προετοίμαζε στο μάθημα της έκθεσης  την  απόφασή μου να βάλω πρώτη τη φιλολογία.
« Μην το κάνεις..» μου είπε « θα χαραμιστείς..»
Έπεσε στα μάτια μου. Τον περίμενα περήφανο γι’ αυτό που σπούδασε. Τον είχα πλάσει μέσα μου ψηλά.
        
        Σήμερα, 23 χρόνια μετά , το βλέμμα του το ηττημένο με ακολουθεί.  Αυτό το βλέμμα όμως το βλέπω όχι μόνο σε κάποιους συναδέλφους μου. Το βλέπω και στα παιδιά των 17 χρόνων. Το βλέπω στη μαθήτρια αυτή που δέχεται να καπηλεύονται το άγχος της για το μέλλον, που ανέχεται να της χαϊδεύουν τα αφτιά με εκφράσεις του τύπου « Το μέλλον των παιδιών είναι η μόνη μας έγνοια.»
          
             Κι εγώ θα’ θελα να κοιτάξω κατάματα αυτήν τη μαθήτρια και να της πω :
« Δεν είσαι πια παιδί και το μέλλον σου δεν κρίνεται από αυτές τις εξετάσεις. Το μέλλον σου κρίνεται από τη σπίθα αυτή που θα’ πρεπε να υπάρχει στο βλέμμα σου κι εγώ δεν τη βλέπω. Το μέλλον σου εσύ η ίδια μ’ αυτό το φοβισμένο « μακάρι » το εναποθέτεις στην προπαγάνδα των μέσων μαζικής ύπνωσης .»
            Κι ήθελα να πω στο παιδί που το βλέμμα του δεν το’ χασε, να το φυλάξει βαθιά μέσα του. Αυτή η σκανδαλιά στη ματιά είναι το μέλλον του.

            Αυτή η σπίθα στο βλέμμα το ασυμβίβαστο είναι η μόνη μας ελπίδα.

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

για όσους συνεχίζουν τη σκυφτή ζωή τους

Με την τρομπέτα του ο Λούις Άρμστρονγκ συνόδεψε μια διασκευή λόγων του Γερμανού διανοούμενου Μάρτιν Νίμελερ που αφορούσαν την αδράνεια της σιωπηλής πλειοψηφίας την εποχή του Γ' Ράιχ.



Κάποτε ήρθανε και πιάσαν τους Εβραίους΄ εσιώπησα, γιατί δεν ήμουνα Εβραίος.
 Ύστερα πιάσαν τους επαναστάτες΄ δεν μίλησα γιατί ήμουν φιλήσυχος πολίτης.
 Ήρθαν μετά και πήραν τους Χριστιανούς΄ πάλι δεν μίλησα' ποιος νοιάζεται για θρησκείες κι άλλα τέτοια! 
Στο τέλος ήρθανε και πήρανε και μένα. Εσιώπησα, δεν φώναξα, έσκυψα το κεφάλι. Δεν ζήτησα βοήθεια, γιατί τότε που ήταν να κραυγάσω, να διαμαρτυρηθώ, να παλέψω, συνέχιζα αδιάφορος τη σκυφτή μου ζωή.




[ από το σχολικό βιβλίο της β' Λυκείου " ρητορικά κείμενα"]