Συνολικές προβολές σελίδας

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες..

Μαθήτρια Γυμνασίου ήμουν και σε έκθεση για την αξία του νόμου πήρα το πρώτο χαστούκι από τον καθωσπρεπισμό και τη σοβαροφάνεια . Δε θυμάμαι την ακριβή διατύπωση που είχα χρησιμοποιήσει . Το νόημα των λόγων μου πάντως ήταν : « Όταν ο νόμος αποδεικνύεται άδικος , ο πολίτης έχει υποχρέωση να σταθεί απέναντι και με όποιον τρόπο μπορεί να πολεμήσει να τον αλλάξει.» Όταν πήρα πίσω την έκθεση, η φράση ήταν υπογραμμισμένη με κόκκινο στυλό και δίπλα ένα τεράστιο ερωτηματικό απ’ τον φιλόλογο.
Δεν αντέδρασα. Δεν είχα την τόλμη τότε με λόγο προφορικό να αντιταχθώ σε όποιας μορφής εξουσία. Μόνο όταν έπιανα χαρτί και μολύβι έβγαινε αβίαστα ο αντίλογος από μέσα μου.
Τις τελευταίες μέρες , με αφορμή τον τραγικό θάνατο του παιδιού στο τρόλεϊ και κυρίως όσα διάβασα από μερίδα δημοσιογράφων, διαδικτυακών σχολιαστών και ανθρώπων που αυτοανακηρύσσονται «πνευματική ελίτ» ,ξαναθυμήθηκα εκείνη την έκθεση.
Τι είχε άραγε θεωρήσει άστοχο σ’ εκείνη την άποψη ο καθηγητής;  Είδε  σ’ αυτήν το σπέρμα της ανομίας και θέλησε να το πατάξει;  Ίσως θεώρησε καθήκον του να χτυπήσει την ανυπακοή στη ρίζα της . Στόχος εξάλλου του ελληνικού σχολείου ήταν, είναι και θα είναι η διαμόρφωση ανθρώπων υπάκουων σε κάθε μορφής εξουσία.
Κι όταν αυτή αποδεικνύεται παράλογα τυραννική;

 Τα τελευταία τρία χρόνια , με τις βεβαιότητες να έχουν  θρυμματιστεί, με λέξεις όπως η νομιμότητα, η πίστη σε θεσμούς και αξίες να σέρνονται στο στόμα ανθρώπων που «δίχως περίσκεψη, χωρίς αιδώ» τις εκτοξεύουν δεξιά κι αριστερά, με εικόνες απόλυτης ένδειας καθημερινό πια θέαμα, είναι αλήθεια πως διστάζω να μιλήσω.
Και τι να πω εξάλλου;
Να μιλήσω για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου που απ’ τη μια μέρα στην άλλη βρίσκεται άνεργος, με τα χρέη θηλιά στο λαιμό του , αέρας  δεν υπάρχει γύρω του να πάρει ανάσα , κι ακούει να τον κατηγορούν πως θεοποίησε –λέει- την κατανάλωση και τώρα δεν μπορεί να εκτιμήσει τις μικρές χαρές της ζωής;
Να μιλήσω για τον εργαζόμενο που δεν έχει να πληρώσει ασφαλιστικές εισφορές ούτε εφορία και του καρφώνουν στο στήθος την ταμπέλα του μπαταχτσή, του απατεώνα, του ανεύθυνου;
Να μιλήσω για των άνεργο των δεκαεννιά χρόνων που δεν έχει να πληρώσει το πρόστιμο για το εισιτήριο που δεν έκοψε και την άλλη στιγμή πέφτει νεκρός κι ενώ το άψυχο σώμα του κείται στην άσφαλτο, τον αποκαλούν άνομο και τζαμπατζή;
Να μιλήσω για τον εξαθλιωμένο μετανάστη που τον κλείνουν σε φυλακές , τις λένε κέντρα φιλοξενίας ,κι όταν εξεγείρεται ενάντια στην ταπείνωση, την πείνα, τα βασανιστήρια .τον βαφτίζουν παράνομο κι εγκληματία;
Να μιλήσω για τον νεοδιόριστο καθηγητή που με 680 ευρώ καλείται να πάει στην άλλη άκρη της Ελλάδας να διδάξει παιδιά αγριεμένα απ’ τις συνθήκες μιας Ελλάδας που τους στερεί την ελπίδα , σε καθεστώς ανελευθερίας , με την απειλή της διαθεσιμότητας μόνιμα από πάνω του , κι αν πει να κάνει απεργία θα τον πουν τεμπέλη, χαραμοφάη, ρεμάλι και γαϊδούρι;
                Ο Χρήστος Χωμενίδης σε άρθρο του στο protagon  υπερασπίζεται τη Λένα Διβάνη για το κυνικό ,απάνθρωπο σχόλιό της στο tweeter. Τίτλος του άρθρου « φωνάζει ο κλέφτης».
                Κι εγώ θα’ θελα να ρωτήσω τον κ. Χωμενίδη. Ποιος είναι ο κλέφτης  που φωνάζει;
Σε μια Ελλάδα που έχει σπρώξει τα μισά παιδιά της τα τελευταία χρόνια στο περιθώριο, βαφτίζοντάς τους παράνομους, ενώ οι παράνομοι συνεχίζουν να απολαμβάνουν πλήρους ασυλίας, είναι τουλάχιστον απάνθρωπο αυτοί που είχαν την τύχη να είναι ακόμη στο παιχνίδι να επιδίδονται σε προσπάθειες λεκτικού εντυπωσιασμού .

                Εκτός κι αν δεχτούμε ότι όσα λένε είναι κραυγές ανθρώπων βουτηγμένων στην ενοχή που προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους πως όσα μηρύκαζαν τα τελευταία χρόνια ήταν δίκαια.

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

όταν οι λέξεις ζητούν βοήθεια

« ..Και προς θεού..καλύτερα εκεί μέσα οι παράνομοι μετανάστες  παρά στους δρόμους της Αθήνας.» τάδε έφη πρώην δημοσιογράφος και  νυν βουλευτής σε τηλεοπτικό πάνελ.

Ας προσπαθήσουμε να αναλύσουμε αυτήν τη ρήση .

«Όποιος περνάει τα σύνορα και μπαίνει στη χώρα μας  χωρίς χαρτιά είναι μετανάστης και μάλιστα παράνομος.»

Τι αποκρύπτεται έντεχνα σ΄ αυτήν την παραδοχή;

 Ότι σε χώρες όπως η Συρία ,με τις οβίδες να σπέρνουν το θάνατο καθημερινά ,ο άνθρωπος που θα πιστέψει τον δουλέμπορο, θα του δώσει ό,τι έχει και δεν έχει, θα πάρει την οικογένειά του και θα χωθεί σε μια βάρκα  διωγμένος από ό,τι μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούσε πατρίδα, είναι απειλή. Έρχεται στη χώρα μας  για να ληστέψει, να βιάσει, να σκοτώσει. Δεν είναι ένας απελπισμένος  άνθρωπος που ο πόλεμος ξερίζωσε βίαια απ’ την πατρίδα του . Όχι, είναι ένας δυνάμει εγκληματίας .

Να ο σπόρος του ρατσισμού. Αυτή η ισοπεδωτική γενίκευση .

Αυτοί που εξεγέρθηκαν δεν ήταν άνθρωποι.  Ήταν παράνομοι μετανάστες.  Γι΄ αυτό τους κλείσαμε εκεί. Για να μην απειλούν όλους εμάς τους ανθρώπους. Που η καμπή της ιστορίας μάς ευνόησε . Δεν έχουμε εμείς πόλεμο, έχουμε τα σπίτια μας , έχουμε τους φράχτες μας γύρω απ’ αυτά, έχουμε τη ζωή μας.

Αυτός ο άνθρωπος που μιλά αυτήν τη γλώσσα που δεν καταλαβαίνουμε, που’ χει στο βλέμμα του το μαύρο της πείνας και του θανάτου και της απόγνωσης , που ίσως είδε να σκοτώνεται μπροστά στα μάτια του η μάνα του, ή το παιδί του και ύστερα έμεινε στριμωγμένος σε μια βάρκα να θαλασσοπνίγεται μερόνυχτα, και προσδοκούσε ένα πράγμα, να τον βγάλει η ζωή του σ’ ένα ίσιωμα, να μη βλέπει άλλο θάνατο , να μη μυρίζεται άλλη σάρκα καμένη, να φάει ένα πιάτο φαγητό.. αυτός ο άνθρωπος είναι παράνομος ..εκτός νόμου..ανάμεσά μας δεν πρέπει να κυκλοφορεί..

Εκτός κι αν έχει τα απαιτούμενα χαρτιά..
Τότε δεν είναι παράνομος μετανάστης ..είναι μετανάστης σκέτο.. τον έχουμε στο φτύσιμο, μα τουλάχιστον τα χαρτιά του λένε πως δε θα μας ληστέψει, δε θα μας βιάσει, δε θα μας σκοτώσει.. μπορούμε να μην τον φοβόμαστε..

Θυμάμαι ,δεκαπέντε χρόνια πριν, δίδασκα έκθεση σε ένα φροντιστήριο. Όταν συζητούσαμε το θέμα του ρατσισμού , τους έδειχνα μια φωτογραφία.  Άνθρωποι στοιβαγμένοι στο κατάστρωμα ενός πλοίου . Πρόσωπα αποστεωμένα, μάτια άγρια ,ρυτίδες πόνου σκάβαν την όψη τους. Ήταν Έλληνες μετανάστες ,λίγο πριν φτάσουν στην Αμερική , τη δεκαετία του 20.

Υπάρχουν στιγμές στην ανθρώπινη ιστορία που ο άνθρωπος ξεριζώνεται από τα χώματα που τον έθρεψαν..βίαια, πάντα βίαια.

Αυτό δεν τον κάνει παράνομο..ούτε και εγκληματία.

Θα μπορούσε κάποιος να μου πει..
«Σε μια εποχή που οι λέξεις έχουν χάσει κάθε νόημα, έχουν γίνει εργαλεία στο στόμα δημοκολάκων κάθε λογής .. εσύ ασχολείσαι με την ατυχή δήλωση ενός πολιτικού;»
Ναι, θα απαντήσω..
γιατί  οι λέξεις είναι όπλα φονικά ,όταν δίχως σύνεση εκστομίζονται.
Κι όταν η λέξη λαθρομετανάστης έχει ταυτιστεί στο εθνικό μας υποσυνείδητο με τη λέξη εγκληματίας ,τότε άλλες λέξεις όπως η λέξη πατρίδα ,η λέξη δημοκρατία ή η λέξη ανθρωπιά ζητούν βοήθεια.

Όσοι λοιπόν έχουμε ακόμη το βλέμμα να δούμε ,καλό είναι να μη σφυρίζουμε αδιάφορα.