Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2019

Να δανειστούμε τις φωνές


Ελάτε ν’ ακουμπήσουμε την άκρη του μυαλού μας με χρυσάφι
Ελάτε να γευτούμε την ανάσα του γκρεμού
Ελάτε να σωρεύσουμε την πίκρα μας
Σε δυο λακκούβες άμμου στην άκρη του δρόμου
Να δανειστούμε τις φωνές
Να γίνουν φτυάρι ατσάλινο
Να θάψουμε τη φρίκη

Το πιάσατε, ανθρωπάκια;

" Κακά τα ψέματα, οι πλειστηριασμοί πρέπει να γίνουν, διαφορετικά οι τράπεζες θα πτωχεύσουν." ( δημοσιογράφος του Σκάι )
" Στα επεισόδια δεν ήταν οι ίδιοι οι άνθρωποι που τους παίρνουν τα σπίτια τους, αλλά οι γνωστοί αριστεροί κύκλοι." ( δημοσιογράφος της Αυγής )
..
Η οθόνη κάνει καλά τη δουλειά της.
Οι κοστουμαρισμένοι ευφυείς ηλίθιοι με το γυάλινο βλέμμα κάνουν καλά τη δουλειά τους.
Η δουλειά τους είναι να μας πείσουν πως δεν υπάρχει χώρος για όλους, πως είμαστε όλοι αναλώσιμοι .
Η δουλειά τους είναι να μας πείσουν πως το τραπεζικό σύστημα δεν είναι αυτό το απρόσωπο τέρας που όλοι υποπτευόμαστε, αλλά το ίδιο το οξυγόνο που μας κρατάει στη ζωή.
Ας κάνουμε λοιπόν την επανάληψη στο μάθημά μας.
" Χωρίς τις τράπεζες, ζωή δεν υπάρχει. Υπάρχει ζωή χωρίς οξυγόνο, χωρίς θάλασσες, χωρίς τροφή, χωρίς αγάπη, χωρίς φίλους, χωρίς χαμόγελο, χωρίς χρόνο, χωρίς ανάσα, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ "
Γι ' αυτό βγάλτε τον σκασμό, σκύψτε τα κεφάλια, κάντε το σταυρό σας που προλάβατε να υπαχθείτε στο νόμο Κατσέλη και προπάντων ΜΗ ΜΙΛΑΤΕ.
Το εμπεδώσατε το μάθημά σας πιστά μου, υπάκουα ανθρωπάκια;
Για όσους δεν το εμπέδωσαν αρκετά, υπάρχουν και οι άλλες εικόνες. Της φυλακισμένης Ηριάννας για παράδειγμα.
Που δεν υπήρξε υπάκουη μαθήτρια. Το μάθημά της δεν το έμαθε.
Και βρίσκεται στη φυλακή .
Το πιάσατε ανθρωπάκια;

( 30/11/2017)

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2019

αδέσποτο

Ολόρθα τα σκυλιά και αλυχτάνε
Το γήπεδο της γης ζώνουν σφυριά
Κρατούν την εμμονή στη χούφτα πάνε
Κι ολόγυρα στενάζουνε σκυφτά
Πως έρχεται η αρμύρα από τα δάση
Πως τους μιλά με ανθρώπινη λαλιά
Πως άχνη από τις θάλασσες βυθάνε
Τα ολόγκρεμνα στεφάνια του βορρά
Κι ένα μικρό κορίτσι ξενυχτάνε
Να ‘ρθει στα δυο του χείλη ο αμανές
Να’ ρθει στις κόρες των ματιών η αντάρα
Το βύθισμα της σκοτεινής ματιάς
Και το λευκό ν’ ανάψει τη φωτιά του
Μέσα στα στήθια του χαμού της εμορφιάς του.