παρείσακτη

λοιπόν πολύ μιλήσαμε πολύ δακρύσανε τα μάτια μας θυμό και έγνοια και θιγμένη αξιοπρέπεια λοιπόν κρατήσαμε κάποτε στα χέρια μας κλωστές και τις ενώναμε με εγκαρτέρηση και πίστη και τόση στ' αλήθεια επιμέλεια λοιπόν υπήρξαμε σε όλα ακέραιοι ατσαλάκωτα ωραίοι και καμαρώναμε για τις αρχές μας και τώρα πες μου φίλε μου εσύ που σου' κλεψαν τις μέρες που ήταν να' ρθουν και βάλανε στη θέση τους μια ευθεία τόσο άσπρη ,τόσο ανήλεα τεντωμένη τόσο εκτυφλωτικά καθαρή πες μου φίλε μου εσύ που σε πήραν απ' το χέρι και σε στήσαν απέναντι στα μάτια του Νίκου όλοι αυτοί που σε δείχνανε μέχρι τώρα και σε λέγαν "κορόιδο" τώρα σε δείχνουν και σε λένε " δειλό" πες μου φίλε μου εσύ πού είναι οι μέρες που ήταν να 'ρθουν και συ πού είσαι σ' όλα αυτά πες μου φίλε μου εσύ τι πια να πεις που δεν έχει πεθάνει για ποιες στ' αλήθεια λέξεις να πασχίσεις να μιλήσεις..

Θα σας προσφέρω τη δίψα μου Θα τη στραγγίξω σε κανάτι διάφανο Και θα προσμένω τα χορτάτα λαρύγγια σας Να ‘ ρθουν να καμωθούν πως τα’ γγιξε η δίψα Θα σας προσφέρω τη λύπη μου Θα τη στερνιάσω σε χωμάτινο σινί Και θα προσμένω τα δάκρυα του πόνου σας Έτσι ως θα καμώνεστε τους πένητες Θα σας προσφέρω τους στίχους μου Εγώ ο μόνος Ο στερημένος από νότες ουρανού Εγώ που μ’ άγγιξε η λάβα του κενού Μου τσουρούφλισε το νου Κι από τότε σέρνω τα βήματά μου και τρεκλίζω Σε τούτη τη γη που με διώχνει Είναι στιγμές Που κλείνω τα μάτια και βυθίζω τη σιωπή μου μέσα στην οχλαγωγία σας Είναι στιγμές Που ουρλιάζω λέξεις ακατανόητες Κι άλλες Που λέω ακριβώς αυτά που θέλετε ν’ ακούσετε Με τάξη και σύνεση Ακριβώς αυτά που θέλγουν τα μικρά σας μάτια Και προσμένω Εγώ ο μόνος Που το μόνο που πόθησα Είναι ένας νους δίχως χάσματα Μια θάλασσα δίχως κύματα Κι ένας γκρεμός να πηγαίνει ολόισια στην άκρη του μυαλού Να περιγράφει τα στοιχειά Να τα μερώνει Γητειές να τραγουδά Πουλί τ...

Θα σας εξομολογηθώ το πρόβλημά μου. Τώρα τελευταία έχω μια αδυναμία να μιλήσω και να πω όλα όσα πυρπολούν το κεφάλι μου . Και αν δεν αισθανόμουν το μυαλό μου μια ωρολογιακή βόμβα έτοιμη για έκρηξη, ειλικρινά δε θα με ένοιαζε καθόλου αυτή μου η αδυναμία. Μα έχω τέτοια τρομακτική εσωτερική ένταση και τέτοιο θυμό , που αρχίσω να πιστεύω πως θα τρελαθώ αν δεν πω κάτι. Γι’ αυτό με μεγάλο πόνο κάθομαι τώρα μπροστά στην οθόνη. Θα’ θελα να μην πω τίποτα. ΜΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΏ. Σιχασιά ..αυτό νιώθω. Οι άλλοι φτύνουν πάνω μου τη μικρότητά τους κι εγώ χαμογελώ ..μα ως πότε; Μπα ..δεν έχει νόημα… δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθείς να συγκρουστείς με την ανοησία που σε περιβάλλει από παντού ..να κλείνεις τη μύτη σου να μη σε φτάσει η μυρωδιά αυτού του οχετού ..μα πώς; είσαι μέσα του και κολυμπάς .. Κι όχι αυταπάτες προπαντός ..που λέει κι ο ποιητής.. Πώς λέτε να αισθάνεται ένας άνθρωπος που προσπαθεί σ’ ένα απάνθρωπο σχολείο- φυλακή να διαφυλάξει την αθωότητά του, το γέλιο του, την αγάπη του για αυ...

Μη με αρνείσαι θάλασσα Κραυγάζει ο ποιητής Στιγμές γονατιστός στην αρμύρα της Σχίζει τα πουκάμισα του δέρματός του Θυσία τα προσφέρει στη βοή της Κι ύστερα βγαίνει μουσκεμένος απ’ τη δίνη της Γράφει σε κύκλους τη σιωπή του Σκάφτει χαντάκια και τη θάβει Να’ ρθει κάποτε Να δέσει τις φλέβες του Να τις ισιώσει Να μη φουσκώνουν ποτάμια αίμα τα μάτια του Να ξαστερώσει η μιλιά του Να μιλήσει. Μάταιος κόπος.

Θέλω να κρατηθώ απ’ το ποίημα και να νιώσω και πάλι πως είμαι εκεί πίσω στην ασφάλεια της μήτρας, με μόνο ήχο το ρυθμικό παλμό της καρδιάς της μάνας μου. Μα τι γίνεται, όταν όλες οι βεβαιότητες γκρεμίζονται και δεν απομένει πια καμιά μα καμιά ανάσα πέρα απ’ την στερνή εκείνη του πνιγμού.. Τι γίνεται όταν σωπαίνουν ένοχα οι λέξεις κι ό, τι κι αν γράψεις σου φαίνεται στιλέτο στην πλάτη σου; Μονάχα οι άνθρωποι πια μου απομείναν.. Μονάχα οι άνθρωποι .. Τι αστόχαστα το ξεστόμισα αυτό το «μονάχα..»

για τον Γιώργο μου Κρατήσου μάτια μου. Θα’ ρθουν καιροί ζαλισμένοι Το ξέρω Θ’ αναρωτιέσαι ποιος άνεμος σου χαϊδεύει την όψη Και ποια κραυγή σου μαστιγώνει τη σιωπή Θα ξύνεις τη μάσκα των άλλων με το βελούδινο βλέμμα σου Ξανά και ξανά Γιατί είσαι αθώος Το βλέπω στην αγωνία σου να μάθεις Και στη σιωπή σου σαν πικραίνεσαι. Ο κόσμος μάτια μου γυρίζει αδιάκοπα Πώς το πασχίζεις στα δυο μικρά σου χέρια να τον κλείσεις ; Θα πληγωθείς και θα πονέσεις Πώς τη σκληράδα μέσα σου να στάξω ; Πες μου τον τρόπο να σε πλάσω από γρανίτη. Γιατί τρομάζω μάτια μου Αυτά τ’ αθώα σου τα μάτια Πόσα γιατί να βαστάξουν δίχως να μαραθούν. Μα πιο πολύ τρομάζω μην τύχει τις δυο λίμνες που εντός τους κλείνουν και τις στερέψει η αγριάδα των καιρών. Μη δω τα μάτια σου σαν πέτρα να παγώνουν Όταν ο φόβος τα στοιχειώσει. Μην τον αφήσεις μάτια μου το φόβο να σ’ αγγίξει. Μην τον αφήσεις στη ματιά σου να λιμνάσει. Πώς να σε πλάσω από γρανίτη μάτια μου.. 11-10-2006

και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσανε