Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2008

παρείσακτη

Κάθε που γέρνω μέσα μου

νιώθω χελώνα γέρικη

που απόμεινε χωρίς καβούκι

στη μέση δρόμου πολυσύχναστου.


Διαβάτες ριγμένοι στον τρόμο

με καρφώνουν με λέξεις – τρόπαια

μιας νίκης εύθραυστης κι αμφίσημης.

Σαν τέχνασμα σιβυλλικό μοιάζει η σιωπή μου

και το σκιαγμένο βλέμμα τους

σαν προσπερνούν την άθλια όψη μου

καρφώνεται στη γύμνια μου επιτακτικά


«Δεν είσαι εδώ.»

μοιάζει να λέει

« Ποτέ δεν ήσουν.

Πάντα παρείσακτη θα στέκεις»


Κι εγώ μια χαραμάδα ψάχνω

από φως

για να στριμώξω την παράξενή μου όψη

και μια ρωγμή σε σύννεφο θαμπό

την εμμονή μου να φυλάξω.


Δημοσιεύτηκε στο ποιείν

Δεν υπάρχουν σχόλια: