Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2008

μάταιη φύτρα

Σ’ αυτήν την άνοιξη σταθήκαμε γυμνοί
δίχως μια σπίθα πια να καίει στα έρμα μας μάτια.
Μια φυσαρμόνικα μας μάγεψε νωρίς
δίχως ιμάντες να κρατιόμαστε από τ’ άστρα
και να χορεύουμε αλλόκοτους σκοπούς
νύχτα να στάζει απ’ των κορμιών μας τις ικμάδες
και στους κροτάφους μας να ρέει υγρό καυτό.

Ποιος το τραγούδι θ’ αρχινήσει;

Μια αγωνία μας καρφώνει σ’ άγριο φως.

Ποιος το τραγούδι αυτό θα απλώσει ;
Στα πόδια μας που έχουνε μάθει το σκοπό
την τραχηλιά της νύχτας με τ’ αστέρια να δωρίσει
Να τη στεριώσει στο ρυθμό μιας νοσταλγίας
που’ χει κρυφά λησμονηθεί
με πόνο υπόγειο βουβό.

Ποιος το τραγούδι της φωτιάς θα τραγουδήσει;
Ποιος στο πετσί μας θα τ’ αλείψει
να μας κάψει απ’ άκρη σ’ άκρη.

Ορφανή μονάχη λάβα το μυαλό μου
ξεχύθηκε από ηφαίστειο σβησμένο
Το τραγούδι της φωτιάς –λένε- γυρεύει.

Ορφανή μονάχη λάβα η ψυχή μας
λιώνει σαν αποκοιμιούνται συνειδήσεις
απ’ τους κροτάφους της γης σιγανά σιγανά στάζει πίκρα
ένας πέτρινος θόλος μας κλείνει
παγωμένα πουλιά αιωρούνται με ράμφη ραμμένα.
Ήτανε – λέει – οι χορευτές που μείναν κει
άγρυπνοι
να προσμένουν το σκοπό
με τάσι γυάλινο μαζεύανε την πίκρα των καιρών
και κράζανε πνιχτά πνιχτά βοήθεια.

Χάντρες τώρα τα μάτια τους
με χρώματα αλλόκοτα βαμμένες

Χάντρες τώρα τα μάτια μας
με χρώματα αλλότρια τυφλά

Πόσα ακόμη ποτάμια θα περάσουν
δίχως μια λέξη να μας πουν;

«Ρητορείες…»
Ξανά θα μου πεις.
« λέξεις μάταιες κούφιες σωρεύεις ολοένα
μπας και νιώσεις για λίγο το νοτισμένο χώμα
που το κάψανε
στα παγωμένα χέρια σου σιγανά να σαλεύει..»

«ναι,» θα σου πω
« αν είναι αυτός ο μόνος τρόπος,
ας το γευτώ το νοτισμένο χώμα στην παλάμη μου
κι ας είναι μια ψευδαίσθηση του νου,
κι ας μοιάζει να χαράζω γραμμές συνεχώς
σε μια αμμώδη θαλασσόφρακτη κρύπτη
κι ας τις παίρνει το κύμα στο διάβα του
στο ανάλαφρο ρυθμικό του τραγούδι.

μα αν θλίβομαι
είναι που νιώθω την αβάσταχτη ειρωνεία
που ολοένα με κυκλώνει
σαν αχός το ρυθμικό του νερού τραγούδι
με πνίγει

..μάταιη φύτρα..
..μάταιη φύτρα..

Δεν υπάρχουν σχόλια: