Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2008

βλέμμα αιματόχτιστο

Το βλέμμα σου αιματόχτιστο

Και με τρυπά με βία ηθελημένη

Το νιώθω

Καρφώνεται σε στρόβιλους υγρούς

αταραξίας

Και συ προτάσσεις τη σιωπή σου

Τη ντύνεις χρώμ’ αναιμικό

Βίαια καρφώνεις στο στήθος σου

αυτήν την αργυρώνητη οφειλή

Όνομα να της δώσεις .


Και να’ σαι γυμνός από λέξεις.

Και να’ σαι γυμνός απ’ ανάσα.

Και να’ σαι γυμνός από σάλιο.


Ποιος να μου το’ λεγε μαύρε

Τότε που ανέμιζα στον όχθο της έφηβης πίκρας μου

ματιές που στάζαν κεραυνούς

Πως θα’ ρχονταν αυτή η πίκρα σου

να με αλώσει

να μου καρφώσει πόδια και νου

σε μια γη ολοένα υποχωρούσα

σ’ ένα έλος κοχλάζον σιωπές

και εικόνες μαχαίρια.


Τώρα στέκομ’ εδώ.

Κι είν’ το στήθος μου τρύπιο.

Μα τα μάτια μου στρέφουν στις κόχες τους

το δικό σου αιματόχτιστο βλέμμα.

Πια να τα κλείσω δεν μπορώ

Ένα νήμα αιμάτινο πια τα κρατά στυλωμένα

Κι είναι η τυράγνια μου αφόρητη.


Μα

Το ποτάμι το πέρασα.


Πίσω δεν έχει…