Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2008

εύθραυστον

Ήρθαν τα σύννεφα και στάξαν στα χώματά μου δροσιά
Βαριά βαριά ακουμπήσαν την αιθέρια υφή τους στα νωθρά μου ματόκλαδα
Και θάρρεψα πως μου μηνούσαν την ελπίδα
Πως ακροβάτες σε σκοινί αόρατο οι άνθρωποι
δεν είναι πια
Φιλιώσαν με το θάνατο
με τη φριχτήν αλήθεια
Κραυγές πια τα τόξα των σμιγμένων τους φρυδιών
δεν αναπέμπουν
Και είναι ψεύτης αυτός που τόλμησε να πει
σκιάς όναρ άνθρωπος


Μα πάλι ,
την ίδια εκείνη στιγμή,
μια μικρή σκιά
μια ανώφελη τύψη,
ένα άγριο ερωτηματικό
με συνεπήρε στην οδύνη της απάθειας
του άπαρτου κάστρου.
Κι έπεσα πάλι στον ύπνο τον όρθιο.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

"Πως ακροβάτες σε σκοινί αόρατο οι άνθρωποι
δεν είναι πια"
...κι ύστερα πάλι ο ύπνος ο όρθιος

αχ βρε ειρήνη
νομίζω πως γράφεις πιο μεστά από ποτέ ή έχω καιρό να σε διαβάσω?
ακροβάτες σε σκοινί, ένιωσα το σκοινί να μου κόβει τα πόδια...
(κώστας)

Churchwarden είπε...

Μπράβο σου για το εύθραυστο και για τις ονειροφαντασιές.

Έχει δυναμική η γραφή σου και την περιμένω.