Συνολικές προβολές σελίδας

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009

πετράδια σπασμένα

Να βρω την άκρη στα σύρματα τούτα
Που κουβαριάστηκαν εντός μου
Αμείλικτοι δείκτες συνενοχής
Αν όχι ευθύνης.

Και με κρατούν σφιχτά απ’ τους καρπούς
Με ρόδινες τριχιές.

Πότε -πότε
Μου μιλούν
Μ’ αποστροφή
Που ηθελημένα αγνοώ:

« Ξέρεις ,
φαντάζεις γελοία δω πάνω
μόνο που το ξέρεις καλά αυτό.
H γελοιότητα είναι σαν τσίχλα
πρώτα σου κολλάει
στα λεπτότριχα μαλλιά
κι ύστερα καταριέσαι τον εαυτό σου
που επέτρεψες στις τρίχες να σε μολύνουν»

Να βρω την άκρη στα νήματα τούτα
Και μου χαράξαν στην όψη
Ένα μονίμως ιδιόρρυθμο χαμόγελο
Ξεχειλωμένο από παντού
Και μια ματιά πετράδια σπασμένα γεμάτη.

3 σχόλια:

Ψαράκης Κ. είπε...

πολύ καλό!

ειρηνη είπε...

να ' σαι καλά ποιητή των γκρεμών και των αιθέρων.
απ'το βυθό μου σε χαιρετώ..

nimertis είπε...

ο ρυθμός σου είναι πολύ ροϊκός... απλώνεσαι, ήρθα μαζί σου... και ξαφνικά σφυροκοπάς... αυτό είναι!