Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

της μνήμης γαϊτανάκι

Ανάσαινα
Μες στο κατάμεστο αμφιθέατρο
Με τα μάτια ανάστροφα στις κόχες τους.

Έτσι θα νιώθουν οι τυφλοί
Σκεφτόμουν
Και
Κοιτούσα ολόγυρα με ασθματική σιωπή.

Θέλω μ’ αυτό να πω
Πως η σιωπή μου έφευγε απ’ τα ολάσπρα μάτια μου
και χύνονταν ανάερα
στων άλλων τη βοή
τρυπούσε την οχληρή τους ανεμελιά
ίσια κατάβαθα στη ρίζα της.


Μα
τι να πω
που να μη μοιάζει κάλπικο
και τι να δώσω
που να μη μοιάζει αντάλλαγμα φριχτό
για μιας στιγμής το χάρισμα που μου’ δωσαν
να μη θωρώ.

Μονάχα κείνο το μουτράκι
που μου γελούσε πίσω απ’ τα μάτια της χαράς
να’ χα για λίγο μπρος μου
να του αποθέσω βελούδινα τη ματιά μου
να την αγγίξει μαγικά
άστρα φωτιάς ν’ ανάψουν
και να γενεί χορός η σκέψη μου
σ’ ένα ολάνθιστο
της μνήμης γαϊτανάκι.

4 σχόλια:

Ψαράκης Κ. είπε...

Μα
τι να πω
που να μη μοιάζει κάλπικο
---
τι κάνεις?

ειρήνη είπε...

Πού χάθηκες ποιητή των γκρεμών;
Ελπίζω να είσαι καλά και να απέχεις απ' το γράψιμο, επειδή δε σου αφήνει χρόνο η ζωή ..
Εγώ πάντως επισκέπτομαι τον καιάδα και περιμένω..

Χάρις είπε...

Ανάσα, όπως σιωπή.
Σαν να χάραξε μετά
κι οι φωνές έσβησαν.
θαρρώ περίμεναν
-άπνοες-
μια απόφασή σου...

Καλώς σε βρήκα

ειρήνη είπε...

καλώς σε βρήκα..
δύσκολο να κατακτήσει κάποιος την τέχνη της γόνιμης σιωπής ..