Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

δέηση

Έτσι κρυφά να σου μιλώ ψυχή μου
Έτσι καθάρια να μοχλεύω τις πληγές σου
Κι εσύ να γέρνεις το υγρό σου βλέμμα
Ίσια κατάβαθα στην κοίτη του δικού μου ποταμιού
Και να κρατάς στα μάτια σου λουλούδια του αγρού
Και θάλασσας ριπές και ουρανού ανεμώνες
να τις φυτεύεις μέσα μου
καρδιά μου
τα μάγια να μου λύσουν
και να το δυνηθώ να σε κοιτάξω

κι αυτή η χαράδρα που τώρα ασάλευτη φεγγίζει στο στεγνό σου μέτωπο
να γίνει μονοπάτι να βαδίσω τη σιωπή μου
και να γεμίσει ήχους γάργαρους
πουλιών κελαηδισμούς
αγέρα υπερήφανου στρωσίδι.

2 σχόλια:

nimertis είπε...

υπέροχη η 'δέηση' τούτη... τα σέβη μου...

αόρατη είπε...

*‿*