Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

ντροπή

λοιπόν
πολύ μιλήσαμε
πολύ δακρύσανε τα μάτια μας θυμό και έγνοια και θιγμένη αξιοπρέπεια

λοιπόν κρατήσαμε κάποτε στα χέρια μας κλωστές και τις ενώναμε με εγκαρτέρηση
και πίστη και τόση στ' αλήθεια επιμέλεια

λοιπόν υπήρξαμε σε όλα ακέραιοι
ατσαλάκωτα ωραίοι
και καμαρώναμε για τις αρχές μας

και τώρα
πες μου φίλε μου εσύ που σου' κλεψαν τις μέρες που ήταν να' ρθουν
και βάλανε στη θέση τους μια ευθεία τόσο άσπρη ,τόσο ανήλεα τεντωμένη
τόσο εκτυφλωτικά καθαρή

πες μου φίλε μου εσύ
που σε πήραν απ' το χέρι και σε στήσαν απέναντι στα μάτια του Νίκου
όλοι αυτοί που σε δείχνανε μέχρι τώρα
και σε λέγαν "κορόιδο"
τώρα σε δείχνουν και σε λένε " δειλό"

πες μου φίλε μου εσύ
πού είναι οι μέρες που ήταν να 'ρθουν

και συ πού είσαι σ' όλα αυτά
πες μου φίλε μου εσύ
τι πια να πεις που δεν έχει πεθάνει
για ποιες στ' αλήθεια λέξεις να πασχίσεις να μιλήσεις..

5 σχόλια:

αοράτη είπε...

"και συ πού είσαι σ' όλα αυτά
πες μου φίλε μου εσύ
τι πια να πεις που δεν έχει πεθάνει
για ποιες στ' αλήθεια λέξεις να πασχίσεις να μιλήσεις.."

Ερχονται οι μερες που θα μιλησουν η ψυχη και τα ματια.

Την καλημερα μου.

e-Apenanti είπε...

//πες μου φίλε μου εσύ
πού είναι οι μέρες που ήταν να 'ρθουν//

Με πρόλαβε η Αοράτη..

και..
Καλύτερα απ' όλους μας θα τα πεί η ιστορία!

Ευχές για ένα καλό τριήμερο, όπου κι' αν είσαι.

μπρουχίτα είπε...

τι καλά που σε βρήκα, ειρήνη..
διάβαζα το παλιό blog, αλλά δεν είχα ανακαλύψει ότι γράφεις τώρα εδώ..
χαίρομαι να σε διαβάζω και πάλι..
μαρίνα

~reflection~ είπε...

Δεν μπορώ να μιλήσω για λέξεις...
για περιγραφες γεγονοτων,
μήτε για θεωρίες Ιστορικών Αποφθεγμάτων...

μπορώ με πράξη να μιλήσω για ΖΩΗ....

Νimertis είπε...

όπως πάντα, καθηλωτική... την καλημέρα μου Ειρήνη...