Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

μάτια παιδιού που έμαθε νωρίς

κάψτε το βλέμμα σας
κρύψτε τα χέρια στις τσέπες
μην τα κοιτώ και σκέφτομαι
το αίμα των αθώων
τις αυλακιές στο καπνισμένο δέρμα
το μαύρο της πείνας πουλί πάνω απ' τα μάτια των παιδιών
να κρύβει την όψη τους
τα πόδια λιγνά κι αμάθητα στη βία
να χωνεύουν το χώμα

κρύψτε τα χέρια στις τσέπες
κουράστηκα να σηκώνω με τη βία τα μάτια σας ψηλά
τα χέρια σας μαγνήτες
κρύψτε τα

μάτια παιδιού που έμαθε νωρίς να μη φωνάζει
με τραβούν
μάτια παιδιού που έμαθε νωρίς να κλαίει τη φτώχεια του
χαράζοντας το δέρμα με σιωπή

κρύψτε τα χέρια σας
και ρίξτε στο χώμα το βλέμμα

εκεί του πρέπει να στοχεύει

ο ουρανός είναι για το παιδί που έμαθε νωρίς
την πείνα και το κρύο μοίρα να λέει.

ο ουρανός για τους αθώους είναι.

όλοι οι άλλοι
να κρύψουμε τα χέρια μας στις τσέπες.

3 σχόλια:

Joan Petra είπε...

Πολύ φοβάμαι πως δεν συγκινούνται εκείνοι με τα άδεια βλέμματα και τις άδεις ψυχές..... Καλό σου απόγευμα! :)

ειρήνη είπε...

μα δε γράφω για να συγκινήσω αυτούς ..αυτοί έτσι κι αλλιώς ποίηση δε διαβάζουν..όταν γράφω δε σκέφτομαι ποτέ αυτόν που πιθανώς θα το διαβάσει..

Νimertis είπε...

"...ο ουρανός για τους αθώους είναι.

όλοι οι άλλοι
να κρύψουμε τα χέρια μας στις τσέπες"

εύγε Ειρήνη... πολλά λόγια δεν χρειάζονται όταν έχουμε το αυθεντικό ποιητικό γεγονός!

να'σαι καλά...