Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

αυτοαναφορικόν

Όταν μου δίνουν συμβουλές για τη γραφή μου
βλέπω πόσο μακριά στέκω απ' τους άλλους
που ξέρουν να πυκνώνουν το λόγο τους
να γράφουν χαμηλόφωνα
να είναι - τέλος πάντων- ποιητές.
Θέλω να ουρλιάξω τότε στους καλούς μου καθοδηγητές
πως μάταια πασχίζουν.


Εγώ πάλι του κεφαλιού μου θα κάνω.

Κρίμα.
Γιατί θα το' θελα να υπηρετήσω την ποίηση.

Μα
Το βρίσκω πιο επείγον
να σπάσω την πέτρα που μου βαραίνει το στήθος.

Δε βρίσκω τρόπο άλλο να πάρω ανάσα.

( αδημοσίευτο )

Δεν υπάρχουν σχόλια: