Ζούμε το τέλος της αθωότητας . Σαν να μας τέλειωσαν τα παραμύθια που
κάποτε θρέφανε τα παιδιά μας. Κουνάνε το κεφάλι κουρασμένα και μας χαιρετούν καθώς
ξεμακραίνουν. Σ' ένα βαγόνι σκουριασμένο καθηλωμένοι, τους κοιτούμε να
προσπερνούν, βαδίζοντας με νάζι. Στο μέτωπό τους η στάμπα της εποχής.
Να γελάσεις
Ακούμπησε την παλάμη στο στέρνο μου. Για σένα πάλλεται σε προσευχή στο βυθό της ανάσας . Σ’ αγγίζω το μάγουλο όπως εσύ μωρό στα χέρια σου με την ασθματική σου αγκάλη με νανούριζες. Παλεύεις να γελάσεις να μην ακούσω τον βήχα στη συρμάτινη γραμμή. Μα δεν το ξέρεις Μαμά Την ίδια κείνη τη στιγμή που με γελάς θαρρείς Εγώ είμαι κιόλας η μάνα σου Και σε γεννώ ξανά στον κόσμο Να γελάσεις.
Σχόλια