Αγδίκιωτο το κρίμα

 10000 θάνατοι. Το αίμα των ανθρώπων. Η βασανισμένη στερνή πνοή τους. Ο θρήνος των οικείων τους. Βουβός. Σε μια μικρή χώρα με ανθρώπους που την ομορφιά της δεν έχουν μάτια να δουν. Άνθρωποι που σκύβουν το κεφάλι. Καταπίνουν. Κι υψώνουν το δάχτυλο. Σε όποιον τους κραδαίνει εμπρός στα τρύπια μάτια τη σημαία του φόβου τους. Άνθρωποι ποντίκια τρυπωμένα στις τρώγλες τους. Άνθρωποι που χωνέψαν το φόβο και τον κατάπιαν. Και τώρα η μορφή τους έγινε στόμα. Καταπιώνας. Να καταπίνει. Να καταπίνει. Να καταπίνει. Ακόμη και την ίδια την οργή. Για τον αγδίκιωτο χαμό των ανθρώπων του. Ακόμη και τον ίδιο το φόβο. Για το δικό του επικείμενο τέλος. Ακόμη και τον ίδιο το φθόνο .Για την ελευθερία του αγέρα που ανεμίζει παντιέρες μονάχα στο χρήμα. Αγδίκιωτο το κρίμα. Δικαιοσύνη.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

επική ειρωνεία

Νικολάι Σταβρόγκιν

Κοπιάστε προσκυνήστε