Ωδή στα τζιτζίκια που τραγουδούν στο κεφάλι μου

 Τζιτζίκια σωπάστε. Δεν είναι κορμός το κεφάλι μου. Είναι φλοιός της γης που δε χωνεύτηκε. Είναι λάβα ηφαιστείου ανάστροφα ρέουσα. Είναι υπέργειος διάδρομος αεροδρομίου σαν πελαγοδρομούν ανεμόπτερα. Είναι κουκκίδα άμμου στο φεγγάρι που ψήλωσε.

Σωπάστε τζιτζίκια. Θα σας βρω τον κορμό που ονειρεύεστε. Θα είναι στεγνός σαν σπίρτο. Μα στην κορφή του δε θα βρίσκει φυτίλι η φλόγα. Μοναχά θα κοιτά τον αστέρευτο ήχο του θέρους. Το κύμα που σπάζει χαλίκια στα βράχια της κνήμης που ολοένα βυθίζεται.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

επική ειρωνεία

Νικολάι Σταβρόγκιν

Κοπιάστε προσκυνήστε