παρείσακτη

«…Κατέβηκα από άλλη σκάλα κι είδα κι άλλο « γ…» στον τοίχο. Προσπάθησα να το σβήσω με το χέρι μου , αλλά ετούτο ήτανε χαραγμένο με σουγιαδάκι ή κάτι τέτοιο. Δεν έβγαινε. Έτσι κι αλλιώς, τι νόημα είχε. Κι εκατό εκατομμύρια χρόνια να σου δίνανε, πάλι δε θα’ σβηνες ούτε τα μισά « γ…» στον κόσμο. Είναι αδύνατο. » ο φύλακας στη σίκαλη, J. D. Salinger(μετάφραση Τζένη Μαστοράκη)

Ο μικρός Τζουνέτ έκθαμβος στέκει Μπρος στου Απόλλωνα τα πικροφόρα ακόντια Που δέσαν τους Αργίτες Στο άρμα του χαμού. Ξωπίσω του κεφάλια παιδικά Θάλασσες από μάτια Ψυχές ορθάνοιχτες Στου Ομήρου τη στρυφνή μαγεία. Τα μάτια τους Φωλιές για χελιδόνια που ερημώσαν. Κρόταλα ηχηρά Τα σκιάζουνε ολούθε Κι αυτά αλλόφρονα πετάν Με μάτια σκοτεινά Και φτερακίσματα λυγμού. Εγώ στέκω αντίκρυ τους Και κάνω τη φωνή και τη ματιά μου Φλογέρα λιγυρή Τα σκιαγμένα πουλιά να μαγέψει Να προσπεράσουν τις σειρήνες του χαμού Αγέρωχα να’ ρθουν και να κουρνιάσουν Στις φωλιές τους. Ο μικρός Τζουνέτ με κοιτά. Τα χελιδόνια μες στα μάτια του Μαγνήτες Έλκουν ευχάριστα την κουρασμένη μου ψυχή Λίγη απ’ τη λάμψη τους Της δίνουν.

Κάθε στροφή ανοίγει εμπρός της κι ένα θαύμα κι είν’ η ανάσα της στραφτάλισμα φωτιάς. Στης λησμονιάς το ξέθωρο άτι ανεβασμένη καλπάζει με τον ήλιο στα μαλλιά για την κοιλάδα που’ χει στα έγκατα της νιότης της . Μια γοργοφτέρουγη αχτίδα η σκιά της σαν ξαποσταίνει σε μιαν άκρη τ’ ουρανού προτού κινήσει πάλι για τον ανέκκλητο – θαρρείς – προορισμό της. Διάλειμμα κάλπικο Το ξέρουν όλοι Μα Ποιος θα τολμήσει να το πει. Να θρυμματίσει τον ήλιο που –έστω- κρυφά αχνοφέγγει στα ξανθά της μαλλιά. Κι έτσι ξανά θ’ αποδυθεί στο πουθενά Ξανά γερμένη σε κροντήρια ξέχειλα χυμούς αόρατους θ’ απομυζεί τη νιότη και θα γελά τον εαυτό της πως υπάρχει αθανασία. Μια φυσαρμόνικα γερμένη στο κενό η ομορφιά της με ήχους –λες- φερμένους απ’ αλλού. Μην την ξυπνάτε. Κρατήστε την αθώα. Ρωτήστε την μονάχα τ’ όνομά της κι αν να τ’ αποκαλύψει δεν καταδεχτεί μη σκιάζεστε. Φυλάξτε την μονάχα στοργικά μες στη ματιά σας κι αφήστε την να κοιμηθεί. Στιγμή από σύννεφο Στιγμή από ατόφιο χρυσό στάρι Στιγμή μονάκριβη. Δεν είναι ά...

Πώς να μιλήσω μέσα μου τη δίψα; Χώμα ο ουρανός μου ραγισμένο. Να μην το θέλω Κι όμως εκεί να μ’ ακουμπάει Με μάτια κάρβουνο πυρρό Με νύχια πρόωρα αιχμηρά. Να σχίζει το πρόσωπό μου τη νύχτα Και το πρωί Ξανά μεσ’ απ’ τη μάσκα της θωριάς μου ν’ αναθρώσκουν Λόγια καπνού Με πρόσωπο ακέραιο Λες Και λείο. Πώς να φιμώσω μέσα μου το χρόνο; Θεριό που κράτησε στα μάτια του το φόβο Τον σάπισε κουφάρι τρύπιο από παντού Κρεμασμένο νωθρά στα γερτά μου ματόκλαδα. Χαράδρες σκοτεινές οι φθόγγοι μου Αντιλαλούν αλαλαγμένα σκόρπια λόγια Κι είναι ο αέρας γύρω μου σεντόνι Κρατημένο σφιχτά στο λαιμό μου.

Πώς γίνανε τα σ’ αγαπώ άγονα σχήματα φυγής για καληνύχτα που ξεπουλιούνται στο σωρό αβάσταχτης σιωπής ηχώ σ’ άγονη πίκρα. Πώς χάθηκαν εδώ κι εκεί τα ανυπόκριτα γιατί άχαρης νιότης κι αυτό που απόμεινε συρμός άμορφη μάζα από καπνό μισές αλήθειες που ακροβατούν σκοινί λεπτό καθώς ορμούν σαν αερικό στου νου τις σφαίρες κι ανάερα , απόγεια, μυστικά μου λένε τ’ άστρο αλυχτά ψάχνει να φύγει απ’ της νυχτιάς το μυστικό το αναίτια ακόμα το κλειστό το φιμωμένο.. Σαν ανυπόταχτα παιδιά οι αλήθειες τρίζουν που λίγο- λίγο αδημονούν για να ξεφύγουν από τα χάδια της ποδιάς που όμως τα ζύγωσε κρυφά αιχμάλωτα τα πήρε.. 5-1-2007

Στη φωνή του Ολάκερη που χώρεσε Σ’ ένα κανάτι ραγισμένο από σμάλτο Σιωπήσαν οι καιροί. Ρικνό το πετσί που τον κάλυψε Και λέγαν οι άνθρωποι ολοτρόγυρα Ρυθμικά πως τον ακούσαν ν’ ανασαίνει Με μάτια ορθάνοιχτα Και στόμα με σύρμα ραμμένο. Κι ένα καράβι Στα σπλάχνα του τον σήκωνε Κατάρτι καρφώθηκε μεσίστιο Στα φτερωτά του λόγια Που φεύγανε κυνηγημένα Απ’ τα μάτια του Και λάμπαν φλογερά Στα πέρατα Του μαυροσύγνεφου ορίζοντα Σαν πουλιά Που τα’ διωξε η μπόρα.

Αυτό το σύρμα που χαράκωσε τον οισοφάγο μου Κι έφτασε ίσαμε τα σωθικά μου Και τ’ ανακάτεψε ευχάριστα Έτσι που Τα μάτια μου γινήκανε δυο λίμνες από αίμα Με μικρές εντός τους κηλίδες μαύρου καπνού Ποιος το κινούσε ; Εγώ δεν το’ θελα. Κι ας ορκιζόμουν πως ξέπνοη μ’ άφηνε η απώλειά του Κι ας στριφογύριζα τα χέρια μου υστερικά. -πόσο να μοιάζω πια τρελή για να το δουν οι γύρω μου πως μίλησα;-