παρείσακτη

....χτες βράδυ είπα να ξαναπιάσω τον Οιδίποδα τύραννο.  Και σκέφτηκα πως όταν ο Σοφοκλής καταπιανόταν με το μύθο των Λαβδακιδών - πιθανώς το 428 π.Χ - η Αθήνα είχε ήδη μπει στην τροχιά του τέλους..  Ο Σοφοκλής θυμήθηκε τον Οιδίποδα και θέλησε να τον ζωντανέψει μπροστά στα μάτια των συμπολιτών του τότε ειδικά ,γιατί ένιωσε πως ο καθένας τους μπορούσε να ταυτιστεί μαζί του.. με έναν άνθρωπο που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε μια πλάνη και τώρα καλείται να συμφιλιωθεί με την πτώση του... ... σας θυμίζει μήπως τίποτα αυτό; 1-11-2008 είχα ανεβάσει αυτό το ποίημα ..κι επειδή πιστεύω πως λέει πολλά για το σήμερα το ξαναθυμήθηκα..  το αφιερώνω σε όλους εμάς που  είμαστε τώρα εκεί γύρω στα σαράντα ... Σε γελάσανε Σου’ παν πως έρχονταν Με όλη τη φαντασμαγορία Ενός ακέραιου γεγονότος Σε γελάσανε Σου’ παν « περίμενε» Και πρόσμενες κι εσύ τον ερχομό τους Κρεμασμένος ανάποδα Σ’ ένα κλήμα πλεγμένο στη σκόνη Σκόνη κρυστάλλι...

Όταν ο άνεμος πλατιά θ’ ανοίξει τα παράθυρα Κι η κάμαρα βαθιά θα βυθιστεί στο χώμα Σαθρά όταν γείρουν τα θεμέλια Στη μαύρη γη Και τα πουλιά μισέψουν Τότε τα λόγια του θα θυμηθείτε Τα λόγια του τρελού με τα σβησμένα μάτια Και το λοξό μισάνοιχτο χαμόγελο Ασπίδα στο κάλπικο σάλιο σας.

           το κείμενο  είχε γραφτεί σχεδόν δύο χρόνια πριν.. το ξαναθυμήθηκα με αφορμή το ρατσιστικό έγκλημα στα Πετράλωνα .. Τους έβλεπε να πλησιάζουν με τα αλεπουδίσια μάτια τους, σάλια να πασαλείφουν το ποντικίσιο στόμα τους και τα χέρια τους να μοιάζουν νύχια αρπαχτικού. Κάρφωνε τα πόδια του στη γη κι ευχόταν να μπορούσε να πάρει η όψη του χωμάτινο χρώμα, να ζαρώσει ολόκληρος μέσα στη σκόνη και να φυτευτεί στη γη , τη γη που τον έθρεφε χρόνια τώρα με την καρτερία της. Αυτοί δεν έβλεπαν τίποτα . Μονάχα τα λόγια τους άκουγαν μεγεθυμένα μέσα τους κι επαίρονταν πως ήταν –λέει- φιλάνθρωποι και ξέρανε ωραία να μιλούν με όρους περισπούδαστους κι αμφίσημους που ξεχειλίζανε σοφία. Αυτός τίποτα απ’ αυτά δεν ένιωθε. Μονάχα ένα τρέμουλο στην καρδιά του απ’ τα μάτια τους που τον μετράγαν και τον έκριναν και του ζητούσαν να υψωθεί εκεί που τον ήθελαν. Μα πού να ξέρει κι αυτός πού τον ήθελαν να σταθεί.. Άλλοι τον φαντάζονταν με το στεφάνι του μ...

Λέγαν πως γράφανε τη μοίρα τους Πως πιάναν τη ζωή από τα κέρατα Τη σέρναν σε γραμμή που τρέκλιζε ολοένα Και ζαλιζότανε –λέει- ο Δημιουργός Να παρακολουθήσει τι κάναν αδυνατούσε Κι έπειτα Τους παράταγε μονάχους Δίχως την αμείλικτη αύρα του όμματος που Τα πάνθ’ ορά Κι αυτοί Πετούσαν σε γραμμή τεθλασμένη ολοένα Οι ποιητές της ζήσης τους Λέγαν Οι λέξεις πέταγαν απ’ τα μισάνοιχτά τους στόματα Γράφανε κύκλους στον ουράνιο θόλο Λίγο λίγο ανέβαιναν και πιο ψηλά Και τους αφήναν Ανυπεράσπιστους πλάνητες Κι ένα μικρό παιδί Κατάχαμα ριγμένο Με τα μούτρα στην άμμο αλειμμένα Με τα μάτια αστέρια γεμάτα Ένωνε τα διαμαντάκια του γέλιου του Σκάλα ανάερη Να τους τραβήξει Στη θάλασσα Να βαπτιστούν στα νερά της Κι ως θα ανέρχονται Γαλήνιοι και μικροί Ν’ αναφωνήσουν Θεέ μου Πάλι ψέματα έλεγα

                                                                                                                                                                       ...

εδώ σε τούτη την κόχη του κόσμου σε τούτο το χείλος του σύμπαντος μυρμηγκάκι περπατώ σέρνω στη ράχη μου έγνοιες μικρές στενάζω μα έρχεται στιγμή που το βλέμμα μου πέφτει τ' αψήλου κι είναι αβάσταχτη η ποίηση εισβάλλει στα μικρά μου μάτια τα σπρώχνει να ξαστερώσουνε να δουν και τότε γίνεται το διάλειμμα σταματώ τα πόδια μου στεριώνουνε στο χώμα και φεύγει απ' τη ράχη μου το βάρος ήλιοι αστράφτουν στο φτενό μου σώμα κι ανασαίνω

                                                             τα νέα που μας έφερε μας χάιδεψαν τ' αφτιά.. Είναι στιγμές που νιώθω πως βρίσκομαι αντιμέτωπη με το απόλυτο σκοτάδι. Όταν η ανοησία και το κλειδωμένο μυαλό φορούν τη μάσκα της επανάστασης. Όταν ο πουριτανισμός , η συντήρηση και ο αυταρχισμός ντύνονται το προσωπείο της σύνεσης. Όταν ο σκοταδισμός, η προγονοπληξία και ο φασισμός προβάλλονται ως αγνή φιλοπατρία Όταν ο εφησυχασμός κρύβεται πίσω από τη δήθεν φιλική ματιά και τη σάχλα Όταν ακούω λέξεις όπως δημοκρατία, λαϊκή εξέγερση, επανάσταση να χρησιμοποιούνται ως σημαία για την κάλυψη της ανομίας Όταν ακούω λέξεις όπως η τήρηση των νόμων, η διαφύλαξη των θεσμών και της νομιμότητας να χρησιμοποιούνται ως προκάλυμμα για την παραβίαση ανθρώπινων δικαιωμάτων, για την επιβολή της πιο φασιστικής βίας ...