Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009

βέβηλοι

Βγήκανε πάλι ανατόμοι με νυστέρια
Και σκύψαν βέβηλοι στης Ποίησης το σώμα
Να το σκυλέψουν

Βγήκανε πάλι τιμητές με τα τεφτέρια
Και σμίξαν άγριοι το βλέμμα σ’ ένα πτώμα
Να γνωματεύσουν

Κι ο ποιητής στέκει πιο πέρα
Κρατά στο χέρι την οργή του και την πένα
Κρατά στην όψη τη σιωπή και τον καημό

Και τραγουδά μονάχος

Θλιμμένος τροβαδούρος
Μονάχος Δον-Κιχώτης
Δίχως ούτε αυτούς τους ανεμόμυλους
Με τα κουρελιασμένα τους φτερά
Δίχως κοντάρι
Δίχως Σάντσο

Μονάχα μ’ ένα πικραμένο βλέμμα
Και τον Καβάφη να ουρλιάζει ρυθμικά
Την άθλια ειμαρμένη
Των ερινύων τα βήματα
Του Απόλλωνος την Απιστία.

για τον μοντεκρίστο

2 σχόλια:

Ψαράκης Κ. είπε...

μου αρέσει το κλασικότροπο αυτό ύφος.

Ανώνυμος είπε...

κι ήθελα να σου γράψω εγώ ένα...
με πρόλαβες κι ήταν μια όμορφη έκπληξη!
venceremos Ρηνιώ:)
να κεράσω κι εγώ κάτι, απ' τα μέρη σας μάλιστα

http://www.youtube.com/watch?v=oYxc-uHZqsw

montekristo