Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2009

πένθους εραστής

Θα’ ρθούν
Τρικυμισμένα θα μιλούν
Λόγια στυφά θ’ αγρεύουν
Φύλλα
Σ’ ένα Φθινόπωρο κραυγής.

Θα τα σωριάζουν μυστικά
Στο βυθό τους
Τακτικά προπαντός
Ένα ένα
Σαν να φυλλομετρούν ένα σκοτάδι σύννεφο.

Θα’ ναι το δέρμα τους πετσί σκληρό
Τα πόδια τους λιγνά
Το βλέμμα αιματόχτιστο.

Κι εσύ
Μια ακίδα στη φτέρνα τους
Με τα χαζόγελά σου
Και με τις εθελούσιες τσιριμόνιες.

2 σχόλια:

γιωργος καππα είπε...

Ειναι και γαμω τα ποιηματα.ο ρεαλισμος που αναδυει ,εκφραζει απολυτα το τελευταιο αδιεξοδο που μου εχει προκυψει.ελπιζω καποια στιγμη να βρω καποια λυση αν και φανταζει αρκετα δυσκολο.θα δουμε.

nimertis είπε...

ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει το τελευταίο καιρό...