Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

αφελής προσδοκία

Κορμός που βύθισε στη γη
Τα μαύρα νύχια
Ρίζες κραυγές
Σε πέτρινο βάθος.

Κορμός φλεγόμενος
Πουλιά ξαρμάτωτα
Τον κυκλοφέρνουν
Σύναξη στάχτη
Στο ουράνιο γλαυκό.

Εγώ μετέωρη
Τα μάτια σ’ έκσταση βουβή
Στο πιο απάτητο κλαρί
Ψηλά πολύ
Κοντά – θαρρείς – στο μάτι του Θεού
Στυλώνω την αναπνοή μου
Στης στιγμής το τρεμάμενο δάκρυ
Μην κυλήσει στης φλόγας το χείλι.

Έχω ακόμη την αφέλεια να πιστεύω
Πως κάποια απ’ τις μάταιες λέξεις μου
Θα φτάσει
- προσπερνώντας τις μαυλιστικές
κόκκινες γλώσσες-
στα βάθη της γης
στης ρίζας το μαύρο νερό
στου καιρού το αιώνιο υφάδι.
Δημοσίευση σχολίου