Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

ίνες χωμάτινες

Μη με αρνείσαι θάλασσα
Κραυγάζει ο ποιητής
Στιγμές γονατιστός στην αρμύρα της
Σχίζει τα πουκάμισα του δέρματός του
Θυσία τα προσφέρει στη βοή της

Κι ύστερα βγαίνει μουσκεμένος απ’ τη δίνη της
Γράφει σε κύκλους τη σιωπή του
Σκάφτει χαντάκια και τη θάβει
Να’ ρθει κάποτε
Να δέσει τις φλέβες του
Να τις ισιώσει
Να μη φουσκώνουν ποτάμια αίμα τα μάτια του
Να ξαστερώσει η μιλιά του
Να μιλήσει.

Μάταιος κόπος.

2 σχόλια:

~reflection~ είπε...

Κι όμως με τον Πνιγμό δενει το Καραβι του στοΛιμάνι της Χερσαίας Γης του Στίχου
και πιο πολύ η Θάλασσα τον θέλει δεμένο
παρα η Ζωή,
γιατί όταν την Οργώνει
το Πάθος του στοιχειώνει τα Κύματα
και αν η Θαλασσα Ερωτευεί
οι παλίρροιες δε χωρούν στα Σύμπαντα.....



Σε φιλώ...

αοράτη είπε...

Πολυ ομορφο!

Καλο Σβκ να 'χεις.

:)