Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2020

το όριο

Ο πόνος και η αρρώστια είναι το όριο. 
Η απόλυτη μοναξιά. 
Είσαι εσύ και το σώμα σου που σε φτύνει. 
Το φθαρτό σου σαρκίο που σε χλευάζει.

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2020

λαχανιασμένη ανάγκη για αποδοχή

Τη λαχανιασμένη ανάγκη για αποδοχή τη δεικνύει ο τόνος της φωνής . Όσο πιο τσιριχτή η χροιά της, τόσο πιο πολλές απορρίψεις ξέρεις ότι δέχτηκε ο λαλών. Είναι παρηγορητικό βέβαια αυτό. Να κλείνεις τα αφτιά σου στις τσιρίδες των άλλων και να χαμογελάς με κατανόηση στο υψωμένο τους δάχτυλο. Να νιώθεις βαθιά μέσα σου ότι είναι άνθρωποι καμωμένοι από πηλό και ματαιωμένα χάδια. Να τους βλέπεις μωρά που δεν τα σήκωσε η μάνα τους από την κούνια να τα χαϊδολογήσει , όταν έπρεπε.

Η απάντηση του Αριστοτέλη


Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια μιλάει για τρεις τύπους βίου του ανθρώπου, τον απολαυστικό, τον δοσμένο στις ηδονές, τον πολιτικό, τον αφιερωμένο στην πολιτική δράση και τον θεωρητικό, τον δοσμένο στην πνευματική ηδονή. Τον βίο που στοχεύει μόνο στην απόκτηση χρημάτων τον παρακάμπτει και τον αποκαλεί βίαιο. Δε δέχεται καν ότι οι άνθρωποι του καιρού του έθεταν ως τέλος του βίου τους το χρήμα. Δύο αναφέρει ως τέλη του καιρού του, την ηδονή ( απολαυστικός βίος) και την τιμή (πολιτικός βίος ). Ο ίδιος ωστόσο απορρίπτει και τα δύο . Για τον Αριστοτέλη μόνο η αρετή μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην ευδαιμονία, που ορίζεται ως το υπέρτατο αγαθό του ανθρώπινου βίου. «Πάντων ἀκρότατον τῶν πρακτῶν ἀγαθῶν» η ευδαιμονία. Κι εφόσον το τέλος ταυτίζεται με το αγαθόν, τέλος του ανθρώπινου βίου είναι η ευδαιμονία. Σ’ αυτό το τέλος βλέπουμε ότι υποτάσσεται και η επιστήμη και η πολιτική.

Πώς ορίζεται αυτή η έννοια όμως από τον φιλόσοφο;
« ἐστὶν ἡ εὐδαιμονία ψυχῆς ἐνέργειά τις κατ᾽ ἀρετὴν τελείαν»
( 1102a 6-7)
Ενέργεια της ψυχής σύμφωνα με τους κανόνες της ολοκληρωμένης αρετής,της αρετής που έχει φτάσει στο τέλος της. Η αρετή λοιπόν τίθεται ως προϋπόθεση της ανθρώπινης ευδαιμονίας. Η αρετή υψώνεται από τον φιλόσοφο ως το έργον του ανθρώπου. Η πράξη οφείλει να θέτει τους όρους στη γνώση. Η ηθική οφείλει να δεσμεύει αξιολογικά την επιστήμη.


Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2020

“ Κοίταξέ με”.

“ Μπαμπά κοίταξέ με.. Κοίταξέ με μπαμπά..”
 Δυο πιτσιρίκια, αδελφάκια, αγόρι, κορίτσι, με μικρή διαφορά ηλικίας μπαίνουν στη θάλασσα.
Ο άντρας κοιτάει στο βάθος. Η πλάτη γυρισμένη.
 “Μπαμπά κοίταξέ με”.
 Ο άντρας δε στρέφει το βλέμμα.
Δεν ξέρω αν έχω δει πιο ανέκφραστα μάτια.
Η θάλασσα κρυστάλλινη. Η ομορφιά της δεν τον αγγίζει. Η πλάτη στραμμένη στα δυο παιδιά.
 “Μπαμπά κοίταξέ με.. Κοίταξέ με μπαμπά..”
 Το αγοράκι πιο δυνατά, το κοριτσάκι διστακτικά , με παράκληση στη χροιά της φωνής.
 “ Μπαμπά..”
 Η πλάτη του άντρα στραμμένη, το βλέμμα του στον ορίζοντα, μέχρι που παίρνει βαθιά εισπνοή και βυθίζεται.
 “Μπαμπά “
ουρλιάζει το μικρό αγόρι
“Κοίταξέ με μπαμπά”
 Ο άντρας άφαντος. Έχει βυθιστεί στο νερό. Κι όταν βγαίνει, επιλέγει να μη στρέψει καθόλου το βλέμμα στο μικρό αγόρι.
 Μονάχα την αμίλητη πλάτη, μονάχα αυτήν έχει μπροστά του και ουρλιάζει
“Μπαμπά, κοίταξέ με”.
 “Θα πεθάνει” ψιθυρίζει στην αδερφή του.
 Και τότε βλέπει ξανά τη γνώριμη πλάτη κι ο μπαμπάς με ένα μακροβούτι βγαίνει στα ρηχά.
 Δεν ξέρω τη συνέχεια.
Επέλεξα να ξαπλώσω στη θάλασσα και να κλείσω τα μάτια. Να μη δω το παράπονο στο αγορίστικο μουτράκι. Να μην ακούσω ξανά αυτό το “ Μπαμπά κοίταξέ με”.
 ( Σημερινό περιστατικό στη θάλασσα. )
...
 Σκέφτομαι πως, αν είχαμε την τρόπο να ακούμε τα παιδιά μας, δε θα είχαμε φτάσει τώρα σ’ αυτό το αδιέξοδο. Θα ήταν αχρείαστα τα συλλαλητήρια και οι συναυλίες στη μνήμη του δολοφονημένου από τη Χ.Α. Παύλου Φύσσα. Γιατί ο ναζισμός δε θα ’βρισκε έδαφος να ριζώσει.
 “Μπαμπά κοίταξέ με” μας εκλιπαρούν οι φωνές των παιδιών μας.
Αυτό το “κοίταξέ με“ έχουμε σκεφτεί πόση αλήθεια κρύβει;
 Από το πρωί σκέφτομαι τον Παύλο Φύσσα που δολοφονήθηκε άνανδρα τέσσερα χρόνια πριν. Και νιώθω πως το καλύτερο μνημόσυνο γι’ αυτόν είναι αυτή μου η απόφαση να αφήσω στην άκρη όλες μου τις εκκρεμότητες και να πάω κατευθείαν στη θάλασσα μετά το σχολείο. Να βουτήξω στα νερά της και να κάνω μια παύση. Μια παύση από την τρέλα της εποχής που μας θέλει συνεχώς στην ένταση.
 “Να ξεράσω την μπαταρία”
που λέει και ο Νικόλας Άσιμος.
 “Να μην εκτελέσω εργασία”.
 Η εξάσκηση στη μνήμη χρειάζεται χρόνο. Και η βίωση του χρόνου είναι τόσο δική μας όσο εμείς επιλέγουμε. Αρκεί να γνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι η παιδική φωνούλα μέσα μας
“ Κοίταξέ με”.

Πόνος

Υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που πονάνε τόσο μέσα τους από την αγριότητα του κόσμου, που όλον αυτόν τον πόνο τον μετουσιώνουν σε τέχνη. Αγνή κι αμόλευτη από κάθε προσποίηση. Κόβουν την ψυχή τους μικρά κομματάκια και τη βάζουν μέσα στα έργα τους.
Κι έρχονται μετά οι διψασμένοι για ζωή πεθαμένοι κανίβαλοι και τους κατασπαράσσουν. Μα, όσο και να πασχίσουν, το πάθος του βλέμματος δεν μπορούν να τους το κλέψουν. Αυτό είναι μονάχα δικό τους. Είναι αυτοί οι άνθρωποι της τέχνης που κράτησαν ατόφιο μέσα στη ματιά τους το δροσερό κοίταγμα του παιδιού που ξαφνιασμένο αντίκρισε πρώτη φορά τη βρωμιά του κόσμου.
Στριμώχνονται γύρω τους οι ηχηροί. Παλεύουν να τους κλέψουν κάτι από την αθωότητά τους, κάτι από τον έρωτα που ανάβει στα μάτια τους φλόγες.
Μα το πάθος δε μεταγγίζεται έτσι εύκολα.
Και μένουν οι γνήσια μεγάλοι καλλιτέχνες με την ψυχή ματωμένη από τα βρώμικα χνάρια. Δεν τους θέλουν τους οπαδούς της ψυχής τους. Πασχίζουν να αποτινάξουν από πάνω τους αυτήν τη λέρα. Κλείνονται ολοένα μέσα τους. Μικρά παιδιά είναι που τα τρόμαξαν με τη βίαιη είσοδό τους στον κόσμο.
Μονάχα τα τραγούδια τους στέκουν όνειρα αυτού του άλλου κόσμου.
Αμόλευτα από τα σκάγια των άλλων.
πρώτη δημοσίευση εδώ :http://artinews.gr/%CF%80%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82.html

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2020

Τα παιδιά μας μάς έχουν ξεπεράσει.

Έξω από το ταχυδρομείο με πλησιάζει, με σπαστά ελληνικά μου δείχνει ένα χαρτί " Πώς θα στείλω τα λεφτά" λέει και ξαναλέει. Καταφέρνω να καταλάβω ότι ζητά φωτοτυπικό να βγάλει φωτοτυπία την ταυτότητα ή την άδεια παραμονής. Της εξηγώ. Καταλαβαίνει.
Μετά από ένα δεκάλεπτο, παραζαλισμένη, περιμένω να έρθει η σειρά μου στο ταχυδρομείο.
" Μήπως θέλετε βοήθεια;" Μια κοριτσίστικη φωνή δίπλα μου. Κοντό μαύρο φόρεμα, τα μαλλιά αλογοουρά , μικρά σκουλαρίκια στη μύτη.  Έχει γυρίσει ολόκληρη και κοιτά τη γυναίκα.
¨Ναι. Πώς να στείλω τα λεφτά. Δεν ξέρω."
Και το κορίτσι με τα σκουλαρίκια και το μαύρο κοντό φόρεμα σηκώνεται και την παίρνει παράμερα, να συμπληρώσει τα στοιχεία της, να την οδηγήσει στο ταμείο, να τη βοηθήσει να στείλει τα χρήματα.
Τα παιδιά μας μας έχουν ξεπεράσει. Πιστέψτε το.

( 14/6/2017)

Η αυταπάτη του στόχου.

Δεν είναι οι πανελλήνιες που σακατεύουν ψυχικά τα παιδιά μας, είναι η δική μας η στάση απέναντί τους. Όλοι εμείς, γονείς, καθηγητές, φίλοι, που ανάγουμε αυτές τις εξετάσεις σε τοτέμ ενηλικίωσης και δεν τις βλέπουμε στις πραγματικές τους διαστάσεις. Είναι μια σοβαρή δοκιμασία για τα παιδιά μας, αλλά όχι η μόνη που θα ζήσουν στη ζωή τους. Ο γονιός που θα περάσει αυτό το μήνυμα στο παιδί του, όχι με διδαχές αλλά με τη στάση ζωής του, βάζει ένα μικρό λιθαράκι που θα βοηθήσει να γκρεμιστεί σιγά σιγά ένας μύθος ,υπόλογος για ψυχικά τραύματα που έχουν ταλανίσει γενιές και γενιές Ελλήνων.
...
( Η λοβοτομή έχει πολλές όψεις.
Ίσως η πιο αποτελεσματική να είναι η αυταπάτη του στόχου. )