παρείσακτη

  Ακούμπησε την παλάμη στο στέρνο μου. Για σένα πάλλεται σε προσευχή στο βυθό της ανάσας . Σ’ αγγίζω το μάγουλο όπως εσύ μωρό στα χέρια σου με την ασθματική σου αγκάλη με νανούριζες. Παλεύεις να γελάσεις να μην ακούσω τον βήχα στη συρμάτινη γραμμή. Μα δεν το ξέρεις Μαμά Την ίδια κείνη τη στιγμή που με γελάς θαρρείς Εγώ είμαι κιόλας η μάνα σου Και σε γεννώ ξανά στον κόσμο Να γελάσεις.

  10000 θάνατοι. Το αίμα των ανθρώπων. Η βασανισμένη στερνή πνοή τους. Ο θρήνος των οικείων τους. Βουβός. Σε μια μικρή χώρα με ανθρώπους που την ομορφιά της δεν έχουν μάτια να δουν. Άνθρωποι που σκύβουν το κεφάλι. Καταπίνουν. Κι υψώνουν το δάχτυλο. Σε όποιον τους κραδαίνει εμπρός στα τρύπια μάτια τη σημαία του φόβου τους. Άνθρωποι ποντίκια τρυπωμένα στις τρώγλες τους. Άνθρωποι που χωνέψαν το φόβο και τον κατάπιαν. Και τώρα η μορφή τους έγινε στόμα. Καταπιώνας. Να καταπίνει. Να καταπίνει. Να καταπίνει. Ακόμη και την ίδια την οργή. Για τον αγδίκιωτο χαμό των ανθρώπων του. Ακόμη και τον ίδιο το φόβο. Για το δικό του επικείμενο τέλος. Ακόμη και τον ίδιο το φθόνο .Για την ελευθερία του αγέρα που ανεμίζει παντιέρες μονάχα στο χρήμα. Αγδίκιωτο το κρίμα. Δικαιοσύνη.

  Τζιτζίκια σωπάστε. Δεν είναι κορμός το κεφάλι μου. Είναι φλοιός της γης που δε χωνεύτηκε. Είναι λάβα ηφαιστείου ανάστροφα ρέουσα. Είναι υπέργειος διάδρομος αεροδρομίου σαν πελαγοδρομούν ανεμόπτερα. Είναι κουκκίδα άμμου στο φεγγάρι που ψήλωσε. Σωπάστε τζιτζίκια. Θα σας βρω τον κορμό που ονειρεύεστε. Θα είναι στεγνός σαν σπίρτο. Μα στην κορφή του δε θα βρίσκει φυτίλι η φλόγα. Μοναχά θα κοιτά τον αστέρευτο ήχο του θέρους. Το κύμα που σπάζει χαλίκια στα βράχια της κνήμης που ολοένα βυθίζεται.

Ο φίλος μου της καρδιάς Θοδωρής Κανελλόπουλος, ζωγράφος, ποιητής, με αγάπη για την ομορφιά της φύσης και του ανθρώπου, πήρε τις λέξεις μου και τις έντυσε με μουσική και εικόνα. Θοδωρή μου, σ' ευχαριστώ για το δώρο σου. Το ποίημα το αφιερώνω στη μητέρα μου.  

  Στέλνει φιρμάνι η υπουργός κοπιάστε προσκυνήστε βγάλτε τα μάτια σας εμπρός μη χάνετε καιρό μυρμήγκια του συστήματος κεραίες τρυπωμένες του έθνους το αναίσθητο κουφάρι να υμνούν και στο μυαλό των μαθητών πολτό βαλσαμωμένο να χύσει το φαρμάκι της η άχαρη σιωπή βγάλτε τα μάτια σας εμπρός τι ' ναι σωστό τι λάθος θυσία τα σφαχτάρια στων μαθητών τα μάτια τη ράχη σας τρυπούν ..................................................... ( προς επίδοξους εκδοροσφαγέας ..και ο νοών νοείτω )

  Αρνούμαι να ανοίξω τηλεόραση από την αρχή της πανδημίας. Πόσα οργισμένα ποιήματα θα είχαν γραφτεί μέχρι τώρα, αν είχα εκθέσει το νευρικό μου σύστημα στη σάπια ανάσα τους. Δεν πειράζει. Ο κόσμος τους έχει πεθάνει. Ένας νέος Κόσμος θα γεννηθεί απ' την τέφρα τους. Και αυτός ο κόσμος θα μιλήσει μια νέα γλώσσα. Στα σπλάχνα του σεισμού, εύκολο δεν είναι να μιλήσεις τη νέα γλώσσα. Κι αν δεν μπορείς σ' αυτήν το ποίημα να γράψεις, καλύτερα να μη γραφτεί κανένα ποίημα. Ώρα να σιωπήσουμε. Ώρα να στρέψουμε το αυτί στη γη που τρέμει της γέννας το δάκρυ.

  Αυτή η εμμονή των καρεκλοκένταυρων του Υπουργείου Παιδείας στην αξιολόγηση των μαθητών μέσω διαγωνισμάτων, ακόμη και σε περίοδο πανδημίας που καθιστά τη φυσική τους παρουσία αδύνατη στην τάξη, αυτή η στενοκεφαλιά, αυτή η παντελής απουσία συναίσθησης ότι μιλάμε για εφήβους που πασχίζουν να κρατήσουν τα λογικά τους σε μια τόσο δύσκολη συνθήκη κλεισμένοι στα σπίτια τους πίσω από μια οθόνη πιθανότατα κινητού τηλεφώνου με γονείς στην καλύτερη περίπτωση αγχωμένους και φοβισμένους (ας μη μιλήσουμε για τη χειρότερη.. η ενδοοικογενειακή βία είναι μια υπαρκτή πραγματικότητα) Ότι τα ψυχιατρικά νοσήματα σε εφήβους είναι στα ύψη Ότι η όλη αυτή κατάσταση πλήρους εγκλεισμού ουδείς γνωρίζει ποιον αντίκτυπο θα έχει στην υγεία των παιδιών μας Αυτή η ιδεοληπτική εμμονή στα διαγωνίσματα υπό πίεση Αυτή η ιδεοληπτική εμμονή στην πίεση ( για να αποφευχθεί, λένε, το ενδεχόμενον αντιγραφής, τα διαγωνίσματα θα διενεργούνται εντός αυστηρού χρονικού πλαισίου, ας πούμε, ένα ...

  Τηλεκπαίδευση σε πλατφόρμα που σέρνεται με δεδομένα του γιου μου που αναγκάζομαι να πληρώνω απ' την τσέπη μου λόγω βλάβης του ΟΤΕ εδώ και δέκα μέρες με μαθητές που έχουν θέμα άλλοτε με τον ήχο άλλοτε με τη σύνδεση παρ' όλα αυτά η επικοινωνία με τα παιδιά οι φωνές τους " καλημέρα, κυρία" " καλή συνέχεια, κυρία" " ευχαριστούμε, κυρία" τα ευφάνταστα σχόλιά τους στην πλατφόρμα μηνυμάτων που υποκαθιστά τον πίνακα η προθυμία τους να μου στείλουν φωτογραφίες από τα τετράδια με τις εργασίες τους η προθυμία τους να ρωτήσουν η προθυμία τους να μάθουν η ωριμότητα με την οποία αντιμετωπίζουν συνθήκες πρωτόγνωρες μόνα τους χωρίς καμία στήριξη από την επίσημη κυβέρνηση ενός κράτους διαλυμένου με τα μέσα μαζικής προπαγάνδας να διατυμπανίζουν νυχθημερόν ότι για όλα φταίνε οι νέοι με τα ΜΑΤ ξαμολημένα στους δρόμους να τρομοκρατούν, να πουλάνε τσαμπουκά με την απειλή της αρρώστιας και του θανάτου καθημερινό πια βίωμα. ................................................

  Μουσικό Σχολείο Ηρακλείου. Ώρα δυόμιση μετά μεσημβρίαν. Τα λόγια της υποδιευθύντριας από το μεγάφωνο. Αγαπημένα μας παιδιά.. Η παρότρυνσή της να μην ξεχάσουν να αδειάσουν τα θρανία τους ..να πάρουν μαζί τους βιβλία, μουσικά όργανα...να προσέχουν ...Το τελευταίο κουδούνι. Αγκαλιές στο διάδρομο. Κυρία, να προσέχετε. .. Θα έρθω στο σπίτι σας να σας κάνω καντάδα... Τα μάτια τους πίσω από το τζάμι του σχολικού λεωφορείου και το χέρι τους να χαιρετάει... Γεια σας κυρία.. Με μαντρώνουν πίσω από μια οθόνη, κυρία.. γεια σας κυρία.. Πείτε μου πως αυτό θα τελειώσει, κυρία. Πείτε μου πως θα ανοίξει ξανά η τάξη και θα μετρηθούμε ξανά και θα είμαστε όλοι εκεί, κυρία.. Πείτε μου πως το μέλλον μου υπάρχει, κυρία.. Κι εγώ τους το λέω. Θα σας δείξω τη Ρόξυ, τους λέω. Εις το διαδικτυακό επανιδείν. Θα ξαναβρεθούμε. πρώτη δημοσίευση εδώ : http://artinews.gr/%CF%80%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%85...

  Ποιήματα της ύπαρξης και ποιήματα ποιητικής. Η συλλογή καταθέτει το πρόβλημα της ποίησης και το πρόβλημα του κόσμου. Και τα δύο είναι προβλήματα του ποιητή. Η Ειρήνη θέτει και τα δύο ως ερωτήματα: τι είναι η ποίηση; και αποφαίνεται: αίμα και ανάσα. Μέσα από αυτήν την οπτική προσεγγίζεται και ο κόσμος.  Τι είναι ο κόσμος; Μια πέτρα, που αν και τρύπια, βαραίνει μέχρι πνιγμού.  Σαν αυτούς τους πνιγμούς που συντελούνται καθημερινά στο Αιγαίο.  Τι προτείνει η Ειρήνη;  Στη βαριά ανάσα του κόσμου, την ανάσα της ποίησης!  Στη βαριά πέτρα του, τα καυτά και λάμποντα πετράδια της ποιητικής γλώσσας που καίει τους συρμούς και φωτίζει τα έγκατα. ...................... ( Πολύτιμα λόγια του ποιητή Δημήτρη Περοδασκαλάκη για το τρίτο βιβλίο μου " Στη φλέβα της πέτρας".  Ο Δημήτρης ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης και με τιμά με τη φιλία του. Ένας άνθρωπος και ποιητής με ευγένεια ψυχής. )

  Όταν ένας δάσκαλος έχει να επιλέξει αν θα σταθεί στο πλευρό του αδικημένου μαθητή του που στιγματίζεται ως καταληψίας, κακός μαθητής, τεμπέλης, αδιάφορος για τη μάθηση , με λίγα λόγια καμένο χαρτί, αυτόν τον μαθητή τον οργισμένο, με την κουκούλα στο κεφάλι με δυο τρύπες στη θέση των ματιών, αυτόν τον μαθητή που στην ερώτηση " γιατί, παιδί μου, κρύβεις το πρόσωπό σου;" απαντάει " για να μη με αναγνωρίσουν και με αποκλείσουν από τη σύγχρονη εκπαίδευση" κι επιλέγει να σταθεί απέναντί του υπακούοντας εις στους ανωτέρους του σκύβοντας το κεφάλι για να διαφυλάξει την τσέπη του αυτός δεν είναι δάσκαλος είναι διεκπεραιωτής μιας υπόθεσης χαμένης από χέρι. ( Η χθεσινή απόφαση του υπουργείου παιδείας που αποκλείει από την τηλεκπαίδευση τους μαθητές που συμμετέχουν στις καταλήψεις , υποχρεώνοντας τους καθηγητές να κάνουν τους ρουφιάνους των μαθητών τους, και διχάζει τους μαθητές σε " καλούς" και " καταληψίες" ,σε μια κοινωνία με δασκάλους που έχουν συναίσ...

  Είναι ιαματική η θάλασσα του Οκτώβρη. Σε αγκαλιάζει με την αρμύρα της, αφουγκράζεσαι τους μυστικούς παλμούς της, αυτήν την παρήγορη κίνηση που εισχωρεί μέσα σου και σε ανυψώνει. Έχει τη μαγική δύναμη να σε εξαγνίζει. Σαν να σβήνει όλου του κόσμου την αποφορά μόνο με το γαλήνιο σεντόνι της, που κρύβει μέσα του απίστευτη ένταση. Ζωή.. Αυτό και μόνο. Δε θα ήμουν η ίδια χωρίς τη θάλασσα. Θα πέθαινα σιγά σιγά μέσα μου μακριά της.

  "Η πόρτα" του Δημήτρη Τσεκούρα -Κριτική Βιβλίου Γράφει η  Ειρήνη Παραδεισανού Η Πόρτα του Δημήτρη Τσεκούρα. Μια θαυμάσια αλληγορία για τον «ανοχύρωτο» άνθρωπο, αυτόν που «στα νεύρα του μπερδεύεται όλη η φύσις»(Στίχος από ποίημα του Κ. Καρυωτάκη). Αυτόν που ο αγαπημένος του Γιώργος Χειμωνάς ονόμασε «πένθους εραστή». Αλλά κι ένας τρόπος να μιλήσει για την ίδια την περιπέτεια της γραφής, όταν αυτή γίνεται προμηθεϊκή μοίρα που καρφώνει τον συγγραφέα στον Καύκασο. Μόνο που ο Καύκασος του Κλεό είναι οι άλλοι, οι τόσο αγαπημένοι αλλά και ανεξιχνίαστοι - γι’ αυτό και ξένοι- άλλοι που στέκουν ολόγυρα απ’ την ορθάνοιχτη πόρτα του. Ο Κλεό αποφασίζει να βγάλει την πόρτα του σπιτιού του. Όλη η ιστορία ξεκινά από τον φόβο ότι ο επικείμενος θάνατός του, για τον οποίο έχει μια φρικιαστική βεβαιότητα, δεν θα γίνει αντιληπτός από κανέναν. Και αποφασίζει να αφήσει τον χώρο του- το διαμέρισμα «των δύο απέραντων δωματίων»- ανοχύρωτο. Η συνειδητή επιλογή του ανθρώπου αυτού είναι μία : Να ανοίξει...

Μάθημα νεοελληνικής γλώσσας β' Γυμνασίου την Παρασκευή. " Μπορείτε να μιλήσετε και για τις δυο σας πατρίδες, για τις ομορφιές τους." Πετάγεται ένας μαθητής. " Μία μου πατρίδα η Κρήτη, δεύτερη το φεγγάρι". ( Τον αγάπησα  😊)  

  Για την υπεράσπιση της δημοκρατίας   ΔΙΚΤΥΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ     Για την υπεράσπιση της δημοκρατίας Ύστερα από πέντε χρόνια η δίκη της Χρυσής Αυγής φτάνει στο τέλος της κι όσοι υπήρξαν φυσικοί-ηθικοί αυτουργοί των δολοφονικών ενεργειών σε βάρος των Αιγύπτιων αλιεργατών, των μελών του ΠΑΜΕ και του Παύλου Φύσσα έρχονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες των πράξεών τους. Πιστεύουμε ότι η δικαιοσύνη θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα ανταποκριθεί στο κοινό περί δικαίου αίσθημα, αρνούμενη να δικαιώσει τη φασιστική βία και να ξεπλύνει την εγκληματική φυσιογνωμία της οργάνωσης. Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι το αυγό του φιδιού που εκκολάπτεται εδώ και πολλά χρόνια θα εκλείψει με μια δικαστική απόφαση, αλλά είμαστε πεπεισμένοι ότι στην προκειμένη περίπτωση η αυστηρή τιμωρία θα αποτελέσει μια σημαντική νίκη για τη δημοκρατία.  Ως Δίκτυο Λογοτεχνών θεωρούμε ότι ειδικά σήμερα η δημοκρατία έχει ανάγκη και από τέτοιες νίκες.   1.        ...